Anna Woltz: Alaska

annawoltzalaska

Er is weinig spannender dan de eerste dag in de brugklas. Zeker als je epilepsie hebt (“op epilepsie zit”) en op onvoorspelbare momenten omvalt en een aanval krijgt waarbij je schokt en schuim rond je mond krijgt, zoals Sven. Of als je de moeilijkste zomer van je leven achter de rug hebt doordat de winkel van je ouders overvallen is en je hele familie niet meer zichzelf is daarna, zoals Parker.

Per hoofdstuk wisselen het gezichtspunt van Sven en dat van Parker elkaar af. De eerste dag al maakt Sven in zijn onzekerheid Parker tot mikpunt als hij haar uitdaagt om “Jingle Bells” te blaffen in de klas. Maar dan ontdekt Parker dat haar geliefde hond Alaska, die weg moest vanwege de allergie van haar broertje, nu de hulphond van Sven is… En ze moet ook nog boeven vangen, want de overvallers lopen nog vrij rond.

Anna Woltz schrijft lekker en ze probeert Sven en Parker echt een eigen stijl te geven. Dat lukt bij Parker beter dan bij Sven, het stoere klinkt mij soms net een beetje gezocht in de oren. Maar ze schrijft mooie stukjes over belangrijke dingen, zoals bang zijn. Voor de wereld, en voor wat er in je eigen lichaam kan gebeuren. En of je dan het beste maar gewoon in bed kan blijven liggen om te wachten op de volgende aanval.

“Soms gebeuren er rottige dingen – deal with it! Je vaders schouder is weer oké, jullie nemen een extra goed alarm en als jullie over twee maanden toch nog steeds bang zijn, verkopen je ouders de winkel en gaan ze iets anders doen. Hoe moeilijk kan het zijn?”
“Hoe moeilijk kan het zijn?” Haar stem schalt hoog en ijl over de vlakte. “Die overvallers lopen nog steeds rond. En ze hebben een pistool! Jij zou ook bang moeten zijn. Iederéén zou bang moeten zijn!”
Ik zucht.
“Kijk om je heen, Barker. Iedereen ís bang. Of ze zijn eventjes niet bang – dat is zo langzamerhand hetzelfde. Iedereen weet dat de wereld verrot is. Maar waarom mag jij banger zijn dan de rest? Waarom mag jij er steeds over zeiken en moeten wij gewoon doorgaan met leven?”

Gelukkig blijkt ook voor Parker en Sven de wereld niet alleen maar verrot te zijn. Een mooi kinderboek, waar Woltz dit jaar terecht een zilveren griffel voor kreeg.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s