Eva Kelder: Het leek stiller dan het was

evakelderhetleekstillerdanhetwas

Dit is een van de mooiste boeken die ik dit jaar gelezen heb. Toen ik het las was ik nog nooit op Vlieland geweest, maar deze vakantie wel, dus ik heb het weer even uit de kast gepakt omdat ik nu alle locaties op het eiland ook herken. De school aan de voet van de vuurtoren die in het verhaal een rol speelt is inmiddels afgebroken.

Het verhaal gaat over Seije, die opgroeit op Vlieland bij haar alleenstaande en wat excentrieke moeder Fenna. Ze voelt zich anders dan de anderen, maar heeft wel een onafscheidelijke vriend die meer een broer lijkt: Teun. Ze dragen geheimen met zich mee die ontzettend zwaar en groot voelen.

Voor de middelbare school gaan de kinderen naar gastgezinnen op de wal, op de vrijdagmiddagboot komen ze elkaar weer tegen. Seije gaat na haar eindexamen samen met Teun in Edinburgh studeren, waar ze een briljante studente blijkt en verliefd wordt op de Amerikaanse Daniel. Uiteindelijk vertrekt ze met hem naar New York, waar hij het hoofdkantoor van zijn vaders bedrijf overneemt. Ze kan daar zelf aan een proefschrift gaan werken, maar dat gaat niet goed en uiteindelijk verzandt ze in leugens en schijn.

Het eind van het verhaal speelt weer op Vlieland, waar Seije sinds de zomer na haar eindexamen nooit meer is geweest.

Het is een goed opgebouwd verhaal, heel mooi geschreven en Kelder maakt de gevoelens, situaties en het gebrek aan communicatie tussen eigenlijk alle hoofdpersonen zeer invoelbaar.

Ik had niets tegen Fenna gezegd. Ik probeerde te bedenken waarom ze me niet had verteld wat meisjes als ik moesten doen. Ik wist niet dat er meisjes zoals ik bestonden. Nu begreep ik waarom de meiden in de kleedkamer naar me staarden. Ik schaamde me voor mijn fletse T-shirts zonder de logo’s die zij op hun shirts hadden. Merken met namen die ik niet kon uitspreken, wat ik ook nooit meer had gedurfd sinds ik O’Neill uitsprak als O’Nijl. Het waren mijn borsten, die veel te groot waren en pijn deden tijdens het gymmen. Die niet platter wilden worden, maar zwollen alsof ze nooit meer zouden stoppen met groeien en met hun gewicht mijn hoofd en schouders naar voren zouden rukken zodat ik alleen nog de grond kon zien. Was het mijn schuld dat ik van niks wist en had Fenna gehoopt dat ik er zelf wel achter zou komen dat bh’s bedoeld waren om je borsten in te verstoppen?

Advertenties

Een gedachte over “Eva Kelder: Het leek stiller dan het was”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s