Holly Bourne: de Spinster Club trilogie

hollybournespinsterclubtrilogie

Young adult is een genre waarin – net zoals eigenlijk in elk ander genre – heel goede en wat minder goede (meestal: meer cliché, meer van hetzelfde) boeken verschijnen. Holly Bournes trilogie springt er wat mij betreft in originaliteit bovenuit. Deze trilogie is in veel opzichten typisch young adult (school, vrienden, nerdige grapjes), maar ook origineel, voornamelijk vanwege de thema’s psychische problemen en feminisme. Dat klinkt meteen heel zwaar, maar dat is het niet.

De trilogie bestaat uit drie boeken en een “special”.

In deel 1, Am I normal yet?, is Evie de hoofdpersoon. Wat Evie het liefste wil is normaal zijn. Nou is dat voor meer mensen in die leeftijdscategorie het geval, maar het probleem is dat Evie ernstige OCD heeft. Het boek begint als ze met haar date Ethan naar een feestje gaat. Daar loopt het met Ethan nogal anders dan gehoopt, maar ze komt ex-klasgenootje Lottie en haar vriendin Amber tegen, en eindigt de avond met hen op een bankje. Ze worden vriendinnen, maar Evie durft hen niet te vertellen over haar problemen. Uiteindelijk komt ze daar natuurlijk toch niet onderuit.

Wat ik heel goed vind is hoe Bourne de ervaringen van Evie’s psychische problemen beschrijft van binnenuit, en ook dat het veel erger is om zo ziek te zijn dan mensen soms lijken te denken:

I can say, with some confidence, that it’s gone far too much the other way. Because now mental health disorders have gone “mainstream”. And for all the good it’s brought people like me who have been given therapy and stuff, there’s a lot of bad it’s brought too.
Because now people use the phrase OCD to describe minor personality quirks. “Oooh, I like my pens in a line, I’m so OCD.”
NO YOU’RE FUCKING NOT.
“Oh my God, I was so nervous about that presentation, I literally had a panic attack.”
NO YOU FUCKING DIDN’T.
“I’m so hormonal today, I just feel totally bipolar.”
SHUT UP, YOU IGNORANT BUMFACE.
Told you I got angry.
These words – words like OCD and bipolar – are not words to use lightly. And yet now they’re everywhere.
(…)
People actually die of bipolar, you know?

En denk ook maar eens aan het kiezen van vakken: Evie geeft een lijstje (ze is nogal van de lijstjes) met vakken die ze niet kon kiezen vanwege haar OCD.

Geography – Out of the question. Learning about volcanoes? And earth crust? And ice ages? And all the other geological phenomena I couldn’t control and could kill us all dead? Are you kidding?

Enzovoorts.

Na gedoe met jongens besluiten ze met z’n drieën de “Spinster Club” op te richten. Waarom die naam? Nou:

“Think about it,” I continued. “When boys get older, if they don’t find someone they get called bachelors. We get called spinsters. There isn’t a word that means male spinster. Just like there isn’t a word for a guy who sleeps around – whereas there are TONS for girls. The English language itself is sexist – it reinforces these overgeneralized, screwed-up notions about how boys and girls are allowed to be…” I trailed off when I noticed them both staring at me.
“What?” I asked self-consciously.
“You’re quite smart, aren’t you, oh quiet one?” Lottie said, grinning. “I forget sometimes.”
“Well… umm…”
Amber re-flopped on the bed, causing another mini-earthquake.
“I hate the word spinster,” she said. “I’m already worried about becoming one and I’m only sixteen. And then I get mad at myself for worrying so much about meeting a guy.”
“Why don’t we reclaim it?” Lottie asked, grinning wider.

In deel 2, How hard can love be?, volgen we Amber, die de zomervakantie bij haar moeder in de VS gaat doorbrengen. Thuis woont ze bij haar vader, stiefmoeder en vervelende stiefbroertje. Haar moeder heeft ze al twee jaar niet gezien en zij is inmiddels getrouwd. Amber komt dus terecht bij haar moeder en haar nieuwe man, die samen een groot zomerkamp leiden. Amber wordt ook kampleiding van een groep kinderen. Van de één-op-één-tijd met haar moeder waar ze op gehoopt had lijkt dus weinig te komen. Wel ontmoet ze leuke mensen en ze wordt verliefd op Kyle. Het boek eindigt in een road trip door de VS.

In deel 3, What’s a girl gotta do?, is Lottie de hoofdpersoon. Lottie is extreem slim. Op weg naar school wordt ze lastig gevallen door twee mannen in een busje. En ze neemt wraak. Het wordt een project: ze besluit dat ze een maand lang geen enkel geval van sexisme meer door de vingers gaat zien. En ze gaan het filmen. Maar op het moment dat de media en de mensen op het internet er lucht van krijgen komt er veel meer op Lottie af dan ze ooit gedacht had. En haar ouders maken zich zorgen of ze zo nog wel toegelaten zal worden tot Cambridge, wat altijd haar droom geweest is.

Deel 3,5 heet …And a happy new year? Voor het eerst zien Evie, Amber en Lottie elkaar weer terug nadat ze college verlaten hebben. Maar hoe gaat het nou eigenlijk écht met hen?

Ik vond deel 3 het leukste boek. Het laat zoveel alledaagse voorbeelden van sexisme zien waar je je opeens weer eens bewust van wordt, en het gaat over de trollen op internet en over je eigen keuzes maken waar je vanuit je principes achter kunt staan. Eigenlijk zouden alle jonge mensen deze boeken moeten lezen!

5 gedachten over “Holly Bourne: de Spinster Club trilogie”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s