Eva Meijer: Het schuwste dier

evameijerhetschuwstedier

Als ik een boek goed vind, ga ik vaak meteen op zoek naar andere boeken die die auteur geschreven heeft. Deze manier van lezen zorgt ervoor dat je hier dus af en toe kort achter elkaar boeken van dezelfde auteur zult tegenkomen. Omdat ik Het vogelhuis zo mooi vond, zocht ik Meijers andere boeken op, waarvan ik Het schuwste dier als eerste las.

Het onderwerp van dit boek is zwaar: de hoofdpersoon studeert net twee maanden in Engeland als haar vader opbelt om te vertellen dat haar tante Sonja zelfmoord gepleegd heeft. Ze keert voor een week terug naar Nederland voor de begrafenis, naar haar familie. Het boek beschrijft het verloop van die week.

Het verhaal is niet zo ingewikkeld: de hoofdpersoon reist terug naar Nederland en komt weer bij haar ouders en zusje thuis. We volgen de week van ontmoetingen in de familie, die verder nog bestaat uit de dochters van Sonja, Sonja’s man Frank, oma en tante Simone. De hoofdpersoon schrijft haar toespraak voor de begrafenis. Verder slentert ze door de stad en zoekt ze haar oude lerares Nederlands op, die ze toevallig tegenkomt. Het gaat niet om de gebeurtenissen, het gaat om hoe mensen na zo’n tragische gebeurtenis met elkaar omgaan. De traagheid van zo’n week waarin je allemaal verdrietig en platgeslagen bent door de gebeurtenis. Het gaat over de banale en de alledaagse dingen, die in zo’n week onvermijdelijk ook gebeuren. Maar het gaat vooral over de gezins- en familierelaties.

Ik vond het een mooi boek, ik hou van Meijers observerende en ondanks alles tóch grappige manier van schrijven.

Voor het water ging ik naar links. De kinderhoofdjes werden stoep. Ik stapte op de randen. Sonja was toch al dood.

Alleen de liefdesverhaallijn kwam op mij niet zo waarschijnlijk over. Die lijn fungeert als de uitlaatklep voor als de hoofdpersoon even weg wil bij haar rouwende familie, maar dat verhaal overtuigde mij wat minder.

De observerende manier van schrijven, beschrijvingen van de omgeving en ook de omgang van de hoofdpersoon met de verschillende huisdieren doen denken aan Het vogelhuis. Ik vond Het vogelhuis in zijn geheel genomen beter, maar ook Het schuwste dier is zeker een aanrader als je openstaat voor het zware onderwerp.

Mijn tante schepte de rijst op, en de kip. Omdat ik geen vlees at, kreeg ik rijst met appelmoes.
Er werd niet goed gegeten, alleen Nina leek het lekker te vinden. Ze at drie borden.
Als toetje was er vla. Simone had genoeg vla gekocht voor een weeshuis, allerlei soorten. “Dat eet lekker weg,” zei ze, “en het blijft wel even goed.” Frank vertelde dat hij het meest van blanke vla hield. Ik knikte omdat verder niemand reageerde.
“Sonja hield het meest van chocoladevla,” zei Frank.
“Nee hoor,” zei mijn moeder, “ze hield meer van vanillevla. Ze vond chocoladevla wel lekker, maar niet het lekkerste.”
“Tegen mij zei ze altijd dat ze het meest van chocoladevla hield. Misschien was haar smaak veranderd, at ze vroeger liever vanillevla en later liever chocoladevla.” Frank keek triomfantelijk.
“Nee hoor,” herhaalde mijn moeder, “ze hield meer van vanillevla.”
“Vanillevla,” zei Simone. Mijn zusje stond op en liep naar de bank.

Advertenties

Een gedachte over “Eva Meijer: Het schuwste dier”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s