Jasper Fforde: The Eyre affair

jasperffordetheeyreaffair

Ik heb getwijfeld of ik ook ga bloggen over boeken die ik niet zo heel goed of zelfs slecht vind. De uitkomst van die overwegingen is: soms. Omdat mijn leeservaring anderen misschien toch kan helpen om te kiezen iets wel of niet te lezen. En omdat iets wat het voor mij (net) niet echt is voor iemand anders wel de moeite waard kan zijn.

Zo’n laatste boek is The Eyre affair voor mij. Ik vond het niet slecht, maar het greep me ook niet echt. Het was iets te absurd naar mijn smaak, al heeft het ook leuke ingrediënten en snap ik waarom sommige mensen het geweldig vinden. Maar het is niet zo mijn genre (al is het ook niet zo duidelijk wat voor genre dit precies is).

Het boek speelt in een alternatieve versie van Engeland in 1985, waarin Groot-Brittannië uit losse landen bestaat en Wales niet echt een vriendelijke buur is. Bovendien is Engeland al 131 jaar in oorlog met Rusland op de Krim. De cultuur is ook heel anders: literatuur is extreem belangrijk. Criminelen maken vervalsingen van eerste drukken, er wordt geprotesteerd voor en tegen surrealisme en een van de belangrijkste vragen is wie de werken van Shakespeare geschreven heeft.

Hoofdpersoon is literair detective Thursday Next, Krim-veteraan en dochter van een tijdreiziger. Haar vroegere professor Acheron Hades blijkt een crimineel zonder geweten te zijn geworden en Thursday is de aangewezen persoon om hem op te sporen, aangezien zij als een van de weinige mensen ooit weerstand aan hem heeft geboden, toen hij avances maakte vroeger.

Ondertussen heeft ze een teruggekloonde dodo als huisdier, is ze in haar leven herhaaldelijk het boekpersonage Edward Rochester tegengekomen en heeft oom Mycroft een zogeheten Prose Portal uitgevonden waarmee je fysiek in de wereld van een boek kunt stappen en zo kunt ingrijpen in het verhaal. Dat is iets wat een crimineel als Hades wel van pas kan komen, al is het maar om druk uit te oefenen op de machthebbers. Uiteindelijk steelt hij het manuscript van Jane Eyre, en plots loopt dat verhaal heel anders: Jane Eyre, de ik-figuur in het boek, wordt het boek uit ontvoerd. En zonder ik-figuur geen verhaal, natuurlijk, want zij vertelt het. Ironisch genoeg (maar misschien doet hij dat expres) schrijft Fforde soms rustig een stukje over een gebeurtenis waar ik-figuur Thursday niet bij aanwezig is, zoals de ontvoering van haar oom en tante.

Kortom: genoeg ingrediënten voor een bizar verhaal vol tijdreisgrapjes (hoe Thursdays moeder een kamer mauve schildert omdat haar vader in de toekomst gezien heeft dat dat gebeurd is en haar daartegen laat waarschuwen en zo natuurlijk juist het idee plant) en verwijzingen naar literatuur. Ook een liefdesverhaal dat enigszins parallel loopt aan dat van Jane Eyre ontbreekt niet.

Maar er gebeurde al met al zoveel bizars dat dit verhaal mijn suspension of disbelief teveel op de proef stelde. Ik vond het qua type boek enigszins vergelijkbaar met het beroemde The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy van Douglas Adams, en qua combinatie van detective, fantasy en onwaarschijnlijkheden deed het me ook een klein beetje denken aan Rivers of London van Ben Aaronovitch, waar ik ook niet onverdeeld enthousiast over was.

Voor wie wel enthousiast wordt van The Eyre affair: er zijn nog meer boeken in de serie. Fforde heeft een pagina met extra informatie over alle aspecten van de serie die leuk is om te bekijken als je er iets van gelezen hebt: www.jasperfforde.com.

“Home news now, and violence flared again in Chichester as a group of neosurrealists gathered to celebrate the fourth anniversary of the legalization of surrealism. On the spot for Toad News Network is Henry Grubb. Henry, how are things down there?”
A shaky live picture came onto the screen, and I stopped for a moment to watch. Behind Grubb was a car that had been overturned and set on fire, and several officers were in riot gear. Henry Grubb, who was in training for the job of Crimean correspondent and secretly hoped that the war wouldn’t end until he had had a chance to get out there, wore a navy blue flak jacket and spoke with the urgent, halting speech of a correspondent in a war zone.
“Things are a bit hot down here, Brian. I’m a hundred yards from the riot zone and I can see several cars overturned and on fire. The police have been trying to keep the factions apart all day, but the sheer weight of numbers has been against them. This evening several hundred Raphaelites surrounded the N’est pas une pipe public house where a hundred neosurrealists have barricaded themselves in. The demonstrators outside chanted Italian Renaissance slogans and then stones and missiles were thrown. The neosurrealists responded by charging the lines protected by large soft watches and seemed to be winning until the police moved in. Wait, I can just see a man arrested by the police. I’ll try and get an interview.”
I shook my head sadly and put some shoes in the bottom of the wardrobe. There was violence when surrealism was banned and there was violence as the same ban was lifted.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s