Renate Dorrestein: Reddende engel

renatedorresteinreddendeengel

Sabine is verlaten door haar man Vincent, en om even wat afstand te nemen (vooral van haar eigen jaloerse gedrag) gaat ze naar het stukje Nederland dat zo ver mogelijk weg ligt: Zuid-Limburg. Ze belandt met een bijna lege tank in een onweersbui en komt toevallig terecht op het erf van een ouderwetse boerderij vol authentieke elementen. Dat komt mooi uit, want ze zoekt naar bijzondere panden waar ze logeerplekken kan vestigen, dat is haar werk.

In de boerderij waar ze terechtgekomen is zijn vreemde dingen aan de hand. Ze ontmoet de twee dochters des huizes, Livia en Madeleine, die op dat moment alleen thuis zijn omdat “Maman” in het ziekenhuis ligt vanwege een operatie en “Ennis” bij haar is gebleven. Ennis blijkt de vader en Maman de oma van de meisjes te zijn. De meisjes zijn Sabine duidelijk liever kwijt dan rijk, maar vanwege het slechte weer en gebrek aan pompstation dat open is, krijgt ze soep en mag ze toch blijven logeren als ze zich ’s morgens maar weer zo snel mogelijk uit de voeten maakt.

Dat doet ze dan ook, maar haar fascinatie is gewekt: wat is dat voor vreemd huishouden in die bijzondere boerderij? Waarom gaat Livia niet naar school en waarom begint Madeleine niet met haar eigen leven? En ze is nog steeds van plan de boerderij aan haar portfolio toe te voegen. Sabine neemt dus haar intrek in een lokale B&B om toch nog nieuwe pogingen te wagen in contact te komen met de familie. Via haar gastvrouw en de café-bazin komt ze erachter wat de mensen in het dorp allemaal weten over de familie, bijvoorbeeld dat twee jaar geleden een vrouw overleden is in de boerderij, de vrouw van wie de kamer was waarin ze heeft gelogeerd. Wat is er toen precies gebeurd?

Dit boek lijkt qua sfeer en thema’s meer op bijvoorbeeld Een sterke man (al is het lang geleden dat ik dat gelezen heb) en Verborgen gebreken dan op Dorresteins recentere boeken Weerwater of Zeven soorten honger. Al speelt ook voedsel wel weer een rol in dit boek. Ze keert met dit boek, zoals de flaptekst ook zegt, terug naar de gothic novel. Het speelt op een afgelegen plek, een oud gebouw, zonder mobiel bereik, waar zich onduidelijke dingen hebben afgespeeld. Zuid-Limburg blijkt daar zeker zo geschikt voor als bijvoorbeeld Schotland!

De sfeer van het afgesloten huishouden in de boerderij wordt door allerlei details scherp neergezet. Ook het dorp en de mensen in het dorp komen tot leven in het verhaal, en Sabine en haar ex natuurlijk ook. Sabine heeft haar moeilijke kanten: ze mist Vincent maar schaamt zich eigenlijk vooral dat ze verlaten is, ze heeft zichzelf toen ze Vincent (terecht!) van vreemdgaan verdacht en na de breuk verloren in jaloezie en stalkgedrag. De fascinatie die ze opvat voor het bizarre huishouden in de boerderij zorgt ervoor dat ze veel langer blijft dan verstandig zou zijn: er wordt geappelleerd aan haar zorgzame kant en daar blijkt ze nogal gevoelig voor te zijn. In die zin komen de feministische thema’s van eerdere boeken van Dorrestein ook in dit boek weer terug.

Ik vind Reddende engel een goed uitgewerkt en spannend boek dat fijn leest, in een knap beschreven en goed gekozen omgeving. Met een griezelig tintje.

“Ik heb geen tijd voor een rondleiding, hoor,” zei ze afwerend. “We lopen nu al achter, want Maman zou vandaag de sjalotten poten. En de schorseneren moeten ook nog gezaaid worden.” Er was ineens weinig meer over van de zelfverzekerde indruk die ze daarnet nog had gemaakt; ze zag eruit als een bang kind dat verdronk in taken die ver boven haar macht lagen. Hulpeloos riep ze uit: “En Ennis kan ons niet eens bereiken! Hij blijft in het ziekenhuis overnachten, zo wilde Maman het, maar als hij…”
“We kunnen nu niets beginnen, Madeleine. Ik zal hem morgen bij de benzinepomp opbellen.”
Nu keek ze me voluit aan. “Wat kom je hier eigenlijk doen? Het is nog veel te vroeg in het jaar voor toeristen.”

5 gedachten over “Renate Dorrestein: Reddende engel”

  1. Renate Dorrestein is geweldig 🙂 Zo treurig dat ze nog maar kort te leven heeft 😦 en ze waarschijnlijk met haar allerlaatste boek bezig is. Maar herlezen kan natuurlijk altijd.

    Like

    1. Ja, heel treurig inderdaad…
      Ik vind niet al haar boeken even goed, de vorige twee vond ik persoonlijk een beetje tegenvallen, maar juist die gothic novels wel, en dit dus ook. Heden ik vond ik overigens ook echt heel sterk en haar andere autobiografische boeken. Maar meer (her)lezen is een goed plan, sommige van haar boeken heb ik überhaupt nog niet gelezen en een aantal andere zo lang geleden dat ik ze een beetje vergeten ben.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s