Benjamin Ludwig: Ginny Moon

benjaminludwigginnymoon

Ginny Moon woont in het blauwe huis bij haar “Forever Parents”, die haar geadopteerd hebben nadat ze al een aantal andere “Forever Homes” gehad heeft. Ginny (vernoemd naar haar moeders favoriete drankje) is op haar negende door de politie bij haar moeder Gloria weggehaald, nadat ze haar zwaar verwaarloosd, ondervoed en mishandeld aantroffen.

Alleen: Ginny heeft vlak voor de politie kwam haar “Baby Doll” in een koffer onder haar bed verstopt, en niemand wist daarvan. Ze maakt zich dus al vijf jaar zorgen over wat er met haar Baby Doll gebeurd is. En dat de volwassenen steeds aanbieden om een nieuwe pop voor haar te kopen helpt helemaal niet.

Ginny heeft autisme en is een groot fan van Michael Jackson. Ze zit op school in een speciale klas en begrijpt veel uitdrukkingen niet. Ook weet ze niet wat ze moet doen als iemand haar twee vragen tegelijk stelt (wat nogal eens gebeurt), dus dan zegt ze gewoon niks. En ze vindt het heel moeilijk als haar vaste rituelen (negen druiven bij het ontbijt, precieze bedtijd) een keer anders lopen.

Buiten dat is haar leven sowieso nogal gecompliceerd. Ze heeft een plan om te ontsnappen en Gloria te gaan zoeken, omdat ze goed voor haar Baby Doll wil zorgen, die heeft tenslotte melk en luiers nodig. Die wens wordt alleen maar sterker als haar Forever Mum zwanger is van een eigen baby. Voor baby’s moet goed gezorgd worden, maar haar Forever Parents verbieden Ginny juist uit veiligheidsoverwegingen om de baby aan te raken als ze er straks zal zijn. Dat frustreert haar erg.

Ginny’s eerste ontsnappingsplan ontaardt in ellende en gedoe. Het zet de band met haar Forever Parents op scherp en door de commotie duikt ook haar biologische vader opeens op. Ginny staat daar welwillend tegenover, want wellicht kan ze hem wel gebruiken voor haar eigen doeleinden, maar dan moet ze haar plannen wel voor zich weten te houden. En dat valt niet mee als je alleen dingen kunt zeggen die waar zijn.

Ik vind Ginny Moon een aangrijpend boek. Het laat de lezer voelen hoe gefrustreerd een vroeger verwaarloosd en getraumatiseerd kind zich voelt als niemand echt begrijpt wat haar drijft. Hoe goed alle volwassenen zich ook inspannen om haar te begrijpen en zo goed mogelijke zorg en begeleiding te geven, zowel thuis als in therapie als op school. Want dat doen ze: iedereen doet heel erg goed zijn best. En toch zit er in Ginny een frustratie en angst en een drijfveer die ze niet kan overbrengen, ook al probeert ze dat al vijf jaar steeds weer opnieuw.

Het boek laat ook zien hoe een kind getekend wordt door verwaarlozing. Ginny mag niet zelf de koelkast openmaken, bijvoorbeeld, want anders eet ze alles op wat erin zit. Ze kan zich nauwelijks beheersen als ze een klokhuis met nog minstens twee happen eraan in de vuilnisbak ziet liggen. Zo voel je heel even mee hoe ingrijpend een ervaren gebrek aan eten is voor een mens, ook jaren later als je al tijden elke dag genoeg te eten krijgt.

Hoe treurig haar verhaal ook is, je kunt je als lezer ook heel goed voorstellen hoe ondoenlijk het opvoeden van Ginny moet zijn, bijvoorbeeld als haar Forever Dad haar ondanks alle ellende die de hele situatie met zich meebrengt mee uit sleeën neemt omdat ze dat graag wil. Na één keer de helling afgesleed te hebben heeft ze echter geen zin meer om terug naar boven te lopen. Voor Ginny is het heel duidelijk: het is koud en ze heeft geen zin meer. Dat haar vader inmiddels thuis zit van zijn werk vanwege alle stress, dat haar moeder bijna niet meer naar beneden komt en dat dit uitje dus een bijna bovenmenselijke poging is om de band met haar sterker te maken ziet ze niet.

Toch is het niet alleen een zwaar boek. Juist omdat je alles vanuit Ginny’s gestructureerde en voor haarzelf logische gedachten ziet, en ze zelf wat haar gedrag met andere mensen doet niet echt kan voelen, blijft het ook licht. Want iedereen bedoelt het goed.

“You interrupted me,” I say.
“I’m sorry to have interrupted you,” says Mrs. Lomos. “It’s just that you’ve told me how Gloria cried and said `I’m so sorry, I’m so sorry,’ a lot of different times already. But right now it’s important that you think very hard and tell me if you’ve seen Gloria recently.”
I’m not sure if Mrs. Lomos is asking a question so I don’t say anything.
Then Mrs. Lomos says, “Let’s try again. When was the last time you saw Gloria?”
So I say, “Do you mean exactly or approximately?”
Mrs. Lomos’ face looks surprised. “Exactly,” she says.
But I’m still not exactly sure that it was Gloria I saw in the parking lot so I say, “The last time I exactly saw her was on April 18 four years ago.”
“Did you approximately see her after that?” she says.
“Yes,” I say. “I approximately saw her this morning.”
“How can you be sure it was her?”
“I said it was only approxi-”
“Ginny, what did you see?”
“I saw a person near a green car and her head was mostly the same but her shirt was different.”
“Thank you,” says Mrs. Lomos. “Now, I have to make a phone call. (…)”

Advertenties

Een gedachte over “Benjamin Ludwig: Ginny Moon”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s