David Lagercrantz: De man die zijn schaduw zocht

davidlagercranzdemandiezijnschaduwzocht

Ik vond Lisbeth Salander een interessant personage in de eerste drie delen van de Millenniumreeks, ze was beresterk en extreem slim maar had ook haar kwetsbare kanten en deed niet altijd wat het verstandigst was. In dit deel laat Lagercrantz echter vooral haar superkrachten zien: ze overmeestert meerdere sterke tegenstanders fysiek en ze weet zich overal in te hacken, overal heeft ze een – vaak technologische – oplossing voor.

Het boek begint met Lisbeth Salander die in de gevangenis zit vanwege haar avonturen in het vorige deel, al vindt eigenlijk iedereen dat ze daar niet echt thuishoort omdat ze alles deed voor de goede zaak. Op deze zwaar bewaakte vrouwenafdeling in de gevangenis is echter ook een machtsstrijd aan de gang. Een medegevangene wordt stelselmatig mishandeld en omdat Lisbeth niet tegen onrecht kan stort ze zichzelf daar vol in.

Tegelijk is ze na een bezoek van haar oude voogd, Holger Palmgren, op zoek naar informatie over enkele mensen die een rol speelden in haar jeugd, waar we in eerdere verhalen ook al het een en ander over te weten kwamen. Ook al is Palmgren al heel ziek en heeft hij niet lang meer te leven, toch neemt iemand nog de moeite hem te vermoorden. En daarmee komen we terecht in het verhaal van Leo Mannheimer, een grote naam in de financiële wereld die zich de laatste tijd wat anders gedraagt dan daarvoor.

Het feit dat er in het begin en eind van het boek gehint wordt naar een grote beurscrash die het financiële systeem op zijn grondvesten zou kunnen doen schudden maar verder niet relevant is voor het verhaal doet al wel vermoeden waar Lagercrantz’ volgende deel over zal gaan. Ik denk dat daarom Mannheimer hier al moest opduiken en dat er dus een link met Lisbeth moest komen, die Lagercrantz dus maar in het overeenkomstige tweelingthema heeft gelegd en in het falende systeem van jeudgzorg. Maar dat is natuurlijk speculeren.

Al met al vond ik het wel een spannend boek, ik wilde wel weten hoe het verhaal verder ging. Maar de verhalen die door elkaar heen lopen zijn verder een beetje los zand. De spanning wordt deels opgebouwd door op willekeurige spannende momenten van de ene naar de andere verhaallijn te springen, terwijl die onderling niet echt met elkaar te maken hebben. De karakters blijven wat plat, iedereen is goed of slecht, en de complexiteit uit de eerdere boeken mis ik wel. Persoonsverwisselingen zijn ook al niet het meest originele onderwerp in een detective. En sommige dingen zijn wel erg onwaarschijnlijk, hoe Lisbeth op grond van één filmpje een uitgebreide analyse van handbewegingen kan doen en zo kan aantonen wie de dader was, bijvoorbeeld.

Kortom: leuk om even tussendoor te lezen als je de eerdere Millenniumboeken kent, maar hoe langer ik er achteraf over nadenk, hoe minder goed het wordt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s