Simon Mason: Running girl

simonmasonrunninggirl

Garvie Smith is een lastige puber. Hij heeft het hoogste IQ ooit op zijn school, maar haalt bedroevend lage cijfers. Het boek begint als hij lamlendig op zijn bed ligt en zijn moeder hem aanspoort tot studeren en opruimen. Zodra ze naar haar werk is, gaat Garvie echter meteen naar een speeltuintje om daar rond te hangen met zijn vrienden. Zijn moeder is helemaal niet blij met die vrienden, want ze staan bekend vanwege hun neiging tot diefstal en dealen in hasj en wiet.

Op het moment dat Garvie verzucht dat er toch echt eens iets zou moeten gebeuren verschijnt de politie en al snel blijkt dat Chloe, een meisje dat bij hen op school zit en met wie Garvie een tijd geleden iets gehad heeft, verdwenen is. Ze is vermoord.

Garvie gaat op onderzoek uit, omdat hij vindt dat de politie de voor de hand liggende dingen over het hoofd ziet. Inspector Singh heeft de leiding over het onderzoek, maar hij wordt noch door zijn meerderen noch door zijn team voldoende serieus genomen. En dan loopt er ook nog zo’n betweterige puber rond die voortdurend interessante informatie ontdekt en zichzelf in lastige situaties brengt waar hij dan weer uit gered moet worden.

Dit boek is een young adult detective, in dat genre heb ik nog niet echt eerder iets gelezen. Ik vond het een vermakelijk boek. Wat ik leuk vind is dat Garvie, net als veel hoofdpersonen in YA-boeken, wel een buitenbeentje is, maar een nogal atypisch buitenbeentje. Hij is erg slim, maar geen nerd, hij hangt voornamelijk met foute vrienden rond die hun leven ook niet erg op orde hebben en hij is aantrekkelijk voor de mooie meisjes zoals Chloe. Er zitten wel wat onwaarschijnlijkheden in het verhaal, zo is de oom van Garvie toevallig de patholoog die bij de zaak betrokken is.

Wat ik jammer vind is dat de wiskunde waar Garvie zo af en toe even over na blijkt te denken nogal beschrijvend blijft en steeds hetzelfde. Hij denkt dan bijvoorbeeld aan de definitie van complexe getallen, hoe die liggen in het complexe vlak en hoe die bewegen als ze vermenigvuldigd worden, maar de uitleg daarvan blijft wat vaag en, eigenlijk, ook weinig interessant als je er verder niets mee doet. Ik verwacht dat een jongen als Garvie eerder over ingewikkelde wiskundepuzzels zou nadenken, want de detectiveraadsels die zijn vrienden hem opgeven vindt hij ook leuk. Het lijkt erop dat die wiskunde alleen langskomt om de slimheid van Garvie nog maar eens te benadrukken. En dat is jammer, want er zijn al genoeg mensen die wiskunde alleen maar met moeilijk en slimheid associëren. Maar goed, dat is een detail en mijn beroepsdeformatie.

Dat een puber die zo extreem slim is toch faalt op school is wel een realistisch gegeven dat te vaak over het hoofd gezien wordt in het onderwijs, dus dat aspect van het boek spreekt me juist wel aan. Ik ben benieuwd of Garvie zijn examens nog gaat maken, het tweede deel ligt dan ook al klaar op mijn leesstapel.

Snorting, she left him, and a moment later there was the bang of the flat door slamming shut behind her.
Her son the mystery carried on staring at the ceiling. There were a couple of things his mother had forgotten to say and he said them to himself now. That he was a boy whose alleged `genius’ level of IQ had never helped him achieve a single `A’ grade in any subject in five years of secondary schooling. (“Not one, Garvie!”) That he was a boy from a good home who was getting into trouble – and not just for missing school work or an untidy bedroom or general laziness, but for truancy, drinking and (“Don’t you deny it, Garvie!”) for smoking that stuff.
He carried on staring at the ceiling. The rain carried on beating against the window.
What was genius? Watching difficult numbers fall into place? Remembering what other people didn’t or seeing what they missed? Yeah, well. What did numbers do? What happened that was worth remembering? What did he see that made him doubt for a second that life in general wasn’t some slow-motion, meaningless, crappy, boring little ball of cheap carpet fluff?
Therefore he carried on staring at the ceiling, fully clothed, muddy high tops on, his face completely still.

Een gedachte over “Simon Mason: Running girl”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s