Maarten van der Graaff: Wormen en engelen

maartenvandergraaffwormenenengelen

Bram Korteweg studeert kunstgeschiedenis in Utrecht en schrijft verhalen. Hij komt van Goeree-Overflakkee, een eiland waar hij zowel graag weg wil als graag bij wil horen. Dat is een vaker voorkomend thema natuurlijk in de Nederlandse literatuur: jongeman die goed kan leren en kunstenaarsambities heeft trekt van gelovig dorp naar de stad waar hij allerlei interessante mensen en ideeën ontdekt en valt van zijn geloof. Alleen: Bram valt niet echt van zijn geloof, hij raakt juist geïnteresseerd in mensen om hem heen voor wie het geloof een heel belangrijk aspect van het leven is.

Brams vader, die al sinds Brams jeugd niet meer met zijn moeder samen is, laat zich dopen bij een evangelische kerk. Dat is een ander soort geloven dan Bram gewend is. Bram sluit zich in Utrecht aan bij theologisch dispuut Uterque, een oecumenisch gezelschap waar gediscussieerd wordt over het geloof en ieders persoonlijke ervaring daarvan. Hij ontmoet daar mensen van wie hij onder de indruk raakt, bijvoorbeeld Wilfried, een katholieke hoogleraar die in een minderbroederswoongroep woont, samen met zijn partner (liever: “makker”) Theo, en die gefascineerd is door Franciscus van Assisi. Bovendien wordt Brams vriend Paul dominee op Goeree-Overflakkee, een stap die Bram niet goed begrijpt maar waar hij wel graag meer over wil weten. Maar als puntje bij paaltje komt stelt hij de afspraken met hem steeds uit.

Verder gaat Bram veel om met Lena, met wie hij een tijdje een relatie heeft, en vrienden Felix en Kim. Zij willen dichten, schrijven. Met hen gaat hij naar lezingen, films en feesten en ook met hen bespreekt hij de dingen die hij belangrijk vindt. Lena zet hem op het spoor van het feminisme.

Er komen veel tegenstellingen voor in dit boek: tussen platteland en stad, tussen geloven, niet geloven en anders geloven, tussen mannen en vrouwen, traditie en vooruitgang. Er komen ook heel veel interessante ideeën langs. En net als je denkt: die Bram is toch wel erg met zichzelf bezig en met wat hij allemaal kan leren van de interessante mensen om hem heen slaat ex Lena in een e-mail hem precies daarmee om de oren:

Wat suggereer je nu in die laatste zin, dat ik verwend ben omdat ik niet meer bij je wil zijn? Daar komt het ongeveer op neer, toch? Dat lijkt me dan pijnlijk duidelijk maken wat hier het probleem is. En ik weet dat je meer vrouwen bent gaan lezen. Applaus. Ik heb me op dat punt belerend opgesteld, zeker. Dat vind jij vast weer afstandelijk, want doceren, over dooie christenen en zo, mag jij alleen. Ik heb geen zin meer om je te bestoken. Ik besta niet om jou de les te lezen. Je bent gevoelig voor wat hoort, wat de norm is, en als iedereen in de juiste kringen zichzelf feminist noemt, zul jij dat ook doen of waarschijnlijk net iets eerder, met net iets meer pijn in je blik (zo van ik ben al die jaren een beetje een eikel geweest en dat ik dit besef, maakt me interessant). En dan heb je de boerenlullenkaart nog: jongen uit provinciaals gat maakt zich via boeken een andere wereld eigen. Veel schrijvende mannen in Nederland zijn zo: die stadse vrouwen vinden ze modieus, te net opgevoed, arrogant. En maar over het kutje van van het buurmeisje uit Nergenshuizen schrijven. Goed, nu doe ik je tekort, maar niet genoeg om mijn mond te houden.

Die discussies over kunst en feminisme met Lena, de uitwijdingen over Franciscus en andere ideeën uit en over het christendom, maar ook juist die verschillende perspectieven die Van der Graaff aan het woord laat in gesprekken, interviews en e-mails maken het een afwisselend boek. Een originele stem.

Advertentie

2 gedachten over “Maarten van der Graaff: Wormen en engelen”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s