Holly Bourne: It only happens in the movies

hollybourneitonlyhappensinthemovies

Gelukkig was het herfstvakantie! Het net begonnen boekenseizoen bracht al zoveel nieuwe boeken van auteurs die ik goed vind en waar ik nieuwe boeken het liefst direct van wil lezen: John Green, Franca Treur, Griet op de Beeck, Renate Dorrestein. En nu verscheen ook nog het nieuwe boek van Holly Bourne, de YA-auteur van de Spinster Club trilogie die ik heel goed vond.

Maar zoals gezegd: gelukkig was het herfstvakantie, dus ook dat boek heb ik meteen gelezen. Ik was een beetje sceptisch in eerste instantie, want ondanks de titel leek het toch te gaan om een redelijk standaard liefdesverhaal. Meisje met problemen ontmoet charismatische jongeman waar iedereen haar voor gewaarschuwd heeft en valt toch voor hem.

En dit is ook precies wat er gebeurt. Alleen: Bourne is er toch opnieuw in geslaagd er een originele draai aan te geven. Hoofdpersoon Audrey heeft ook gewoon haar nare kanten: ze sluit haar beste vriendinnen buiten omdat ze vooral met haar eigen problemen bezig is en zoekt haar heil bij andere mensen (vriend Leroy, bijvoorbeeld, die homo is maar dat nog niet aan zijn gelovige ouders heeft verteld: “His levels of empathy were limited. It was why I liked him. No bullshit.”) Haar thuissituatie is ook wel echt naar. Audrey woont alleen met haar moeder. Haar vader heeft het gezin twee jaar eerder verlaten voor een jongere vrouw die hij al zwanger gemaakt had van een tweeling, en kijkt nauwelijks nog naar zijn andere kinderen om. Audreys moeder is depressief geworden en gedraagt zich nogal onvoorspelbaar. En broer Dougie, die inmiddels naar de universiteit vertrokken is, is sindsdien nog nooit op bezoek gekomen maar verwijt Audrey wel dat ze niet goed genoeg op hun moeder let.

Om die thuissituatie te ontvluchten neemt Audrey een baantje in een filmhuis, en daar ontmoet ze Harry. Maar omdat ze net een nare ervaring met haar vorige vriendje achter de rug heeft en jongens heeft afgezworen wijst ze zijn avances stellig af. Want als ook een droomhuwelijk zoals dat van haar ouders zo opeens een illusie kan blijken, wat stelt de liefde dan eigenlijk nog voor?

Wat interessant is aan dit boek is dat het de YA- en de romantische-filmcultuur aan de kaak stelt waarin het er vaak vooral om draait “of ze elkaar krijgen”. En zodra dat gebeurt (nadat eerst een misverstand ontstaan is, maar niet zo erg dat het niet opgelost kan worden, en we een groot gebaar van één van de twee gezien hebben, enzovoorts) is de film of het boek afgelopen. Maar eigenlijk begint het dan pas. Want is liefde iets dat je overkomt, of is het een keuze? Audrey denkt het eerste, totdat een therapeute die ze interviewt voor haar schoolproject haar vertelt dat hoe ouder mensen zijn, hoe meer ze liefde een keuze noemen. Dan kan ze het gedrag van haar vader dus ook niet meer als een logisch gevolg van zijn gevoelens zien, hij heeft wel degelijk een keuze gemaakt.

Ik zal verder niet teveel verklappen (er komen bijvoorbeeld ook nog zombiefilms, tegenvallende seks, nieuwe vriendin van ex en moeilijke ex van nieuwe vriend, arrogante filmbezoekers, genante situaties, drank, drugs en goedbedoelende docenten in het boek voor) maar we zien Audrey in de loop van het boek groeien van iemand die haar lievelingsvak heeft laten vallen vanwege een jongen naar iemand die haar eigen keuzes durft te maken. Een mooie boodschap voor een YA-verhaal.

Bovendien vind ik de voorkant van dit boek heel vrolijk: je voelt de popcorn omdat er een beetje reliëf in zit, en geel is mijn favoriete kleur.

Dad had uploaded yet another album of him and Jessie last night, entitled We got a babysitter. The album could’ve easily been made by two teenagers, apart from the deep wrinkles around Dad’s eyes. They’d posed for selfies around London – proving their existence, their love, with St Paul’s as a backdrop, Tower Bridge, the OXO Tower. We are in love here, and here and here and here… He’d taken Jessie up to the Sky Garden and taken so many photos of her. Some of her looking at the camera, some of her deliberately looking off into the blinking skyline of London. Pretending she didn’t know the camera was there, though I’m sure she would’ve helped negotiate filters and sharpening techniques and the best way to crop it. Instructing him to take it again if she didn’t like it, until they found one that reflected “Them” to “Us” perfectly. Each photo was diligently commented on, with Such a lucky man and How gorgeous? People robotically clicked like because they knew they were supposed to.
But what they didn’t realize was there were so many depths to those photos they “liked”. Depths that you couldn’t see. Moments Dad had chosed not to share. Where was the photo of Mum, coming back from the lawyers last week, and sinking to the floor before she’d even closed the front door behind her? Where was the screengrab of the abusive message Dougie sent to Dad’s phone, accusing him of being every explicit swear word in the English language? And, most importantly, what about the other photos that existed? We had album after album stacked in the cupboard under our stairs.

Advertenties

2 gedachten over “Holly Bourne: It only happens in the movies”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s