Eva Meijer: Dagpauwoog

evameijerdagpauwoog

De tamelijk bekende kunstenares Iris Dagpauwoog verlaat Amsterdam en de herinneringen aan haar ex-partner Berend. Ze verhuist naar een dorp vlakbij zee, naar een huis met klimop en een tuin. Samen met hond Pol, die het huis in feite heeft gekozen door haar enthousiasme bij de bezichtiging.

Al snel ontmoet ze buurman Marcel, die klokken repareert, maar ook dierenactivist is. Hij is overtuigd veganist en samen zetten Marcel en Iris een website op over veganisme en dierenleed. Al snel komt Iris er echter achter dat Marcel zijn activisme nog wat verder doorvoert: hij is de man die bompakketjes maakt en die bij slagers naar binnen gooit en laat ontploffen. Hij vraagt of Iris mee wil doen, ze aarzelt eerst, maar ze besluit het toch te doen. Belangrijke discussies worden gevoerd: het enorme dierenleed dat wij als mensen veroorzaken, hoe dat met alleen praten niet genoeg wordt opgelost. Maar mag je mensenlevens in gevaar brengen, alleen omdat het leed voor de dieren nog veel groter is? Dan valt er een gewonde, en daarna ontploft een pakketje van Marcel te vroeg waardoor een vrouw overlijdt.

Daarnaast gaat het boek ook over relaties tussen mensen en hoe die veranderen als situaties veranderen, mensen ziek worden, verhuizen, van mening veranderen, in een andere fase komen, eenzaam raken. Maar misschien gaat het boek nog wel meer over de relatie tussen mensen en dieren (“tussen mensen en andere dieren”, zou Meijer zeggen). Vooral over die tussen Iris en Pol. Voor Iris (en ook voor Meijers hoofdpersonen in haar andere romans Het vogelhuis en Het schuwste dier) zijn relaties met dieren minstens zo belangrijk als relaties met mensen. Dat beschrijft Meijer prachtig. Ik heb zelf helemaal niets met honden, maar bij het lezen van dit boek zag ik wel hoe zo’n relatie met een dier zo belangrijk kan zijn in iemands leven. Dat mensen niet de enige dieren zijn met gevoelens, dat dieren echte vriendschap en troost kunnen bieden.

Ik houd van Meijers stijl en originele kijk op de wereld. Meijers blik is echt anders dan de mijne, maar ze laat de lezer die blik wel van binnenuit voelen en dat vind ik mooi en knap. Bovendien vind ik de rust die haar boeken uitstralen door het stilstaan bij de kleine dagelijkse dingen heel fijn.

Toen Renée de voordeur opendeed, stond Pol naast haar. Ze keek alsof ze me verwacht had en kwispelde er enthousiast bij. Ik ging op mijn hurken zitten en zei haar dat het niet de bedoeling was dat ze wegliep, maar het maakte weinig indruk, ze bleef naast Renée staan en keek trots naar me. Renée lachte erom. Ze vertelde dat ze de laatste versie van haar nieuwe boek had ingeleverd en keek net zo triomfantelijk als Pol. Ik feliciteerde haar en vroeg of ze er tevreden over was.
“Ik kan weer aan andere dingen denken. Als ik ergens aan werk, ben ik daardoor geobsedeerd. Dat herken je misschien wel?”
“Ik weet hoe het voelt om me zo op iets te richten, maar ik heb dat al lang niet meer gevoeld. Misschien voel ik het nooit meer.” Ik had dat niet eerder aan iemand verteld.
“Waarom denk je dat?”
“Het voelt alsof de noodzaak verdwenen is. De artistieke, maar ook de politieke noodzaak.”
Ze onderbrak me: “De maatschappij is nog niet af, toch? Er lijkt meer te doen dan ooit.”

Advertenties

Een gedachte over “Eva Meijer: Dagpauwoog”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s