Lisa Williamson: The art of being normal

lisawilliamsontheartofbeingnormal

Lisa Williamson schreef een goed verhaal in I’ll be home for Christmas, dus ik was benieuwd naar haar andere werk. In The art of being normal gaat het, zoals de titel wel doet vermoeden, over mensen die zich niet erg normaal voelen.

Er zijn twee hoofdpersonen, David en Leo. David voelt zich zijn hele leven al een meisje. Maar dat heeft hij nog niet aan zijn ouders durven vertellen, alleen zijn vrienden Essie en Felix kennen zijn geheim. Hoewel, toen hij acht was en op school iedereen iets moest schrijven over de vraag “wat wil je later worden?” schreef hij in alle eerlijkheid op: een meisje. Sindsdien is hij het mikpunt van klasgenoot Harry, die hem consequent “Freak Show” noemt.

Leo is de nieuwe leerling, hij komt van een andere school uit een minder goede wijk. En van die school schijnt hij ook nog eens afgestuurd te zijn! Leo probeert zich zoveel mogelijk onzichtbaar te maken en gaat niet in op pogingen van David om contact te maken. Maar niet opvallen lukt niet zo erg goed omdat hij verliefd wordt op een klasgenote en zij op hem, en vooral niet omdat hij Harry aanvalt als die met zijn vrienden David aan het treiteren is.

Ik vind het wel een aardig boek. Het thema van transgender zijn heeft een grote rol en het is goed dat daar aandacht voor is. Het boek leest lekker, de personages zijn leuk. Het zijn alleen wel weer de typische YA-personages: buitenbeentjes in een vijandige schoolomgeving waar anders zijn niet gewaardeerd wordt. En net als in de meeste YA-boeken vinden de hoofdpersonen toch vrienden, ook alternatievelingen die niet in de standaard plaatjes passen vanwege uiterlijk, intelligentie, wat dan ook. En blijken die mensen veel leuker en interessanter te zijn dan de “normale” mensen. Fijne boodschap voor veel jonge mensen, maar niet zo origineel in het genre. Maar, ook gezien het einde met een kerstgala, wel een fijn boek voor in de kerstvakantie.

“Can I help you?” Leo asks.
I realise I’m full on staring.
“Er, yes, sorry,” I stammer, dragging my eyes away from his. “It’s just that me and my friends over there…”
I point over to Essie and Felix. Helpfully, Essie has plastered her top lip to her gums and Felix has flipped his eyelids inside out.
“Er, well, we were wondering if you’d like to eat lunch with us?”
I hold my breath. Leo is looking at me like I’ve got two heads.
“No thanks,” he says finally.
“We’re not weird, honestly,” I glance back at Essie and Felix. “Well, we are a bit…”
“Look, thanks but no thanks. I’m done anyway.”
And with that, Leo pushes away his tray, picks up his can of Coke and heads for the door.
“He wasn’t interested,” I report.
“What?” Essie cries, outraged.
I shrug and sit down.
“Psychopaths do tend to be loners,” Felix muses.
“He didn’t seem very psychopathic,” I point out.
“They never do,” Felix replies loftily.

Advertenties

Een gedachte over “Lisa Williamson: The art of being normal”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s