Jan Vantoortelboom: De drager

janvantoortelboomdedrager

Dit boek gaat over Nicolas en Bruno. Nicolas zit in de ict, hij installeert bijvoorbeeld computersystemen in hotels. Bruno is bioloog. Ze waren vroeger buurjongens. Nicolas heeft zich in zijn jeugd eenzaam gevoeld, hij schrijft dat zelf toe aan het feit dat hij een doodgeboren tweelingbroertje had. Op zijn vijftiende komt Bruno naast hem wonen, ook een eenzelvige jongen, en al snel zijn ze vrienden. Nicolas wordt peetoom van Bruno’s zoon Miko, en hij is erbij als de diagnose wordt gesteld: Miko is ernstig ziek. Bruno kan daar moeilijk mee omgaan, hij wil als bioloog de menselijke soort juist verbeteren en genetische defecten oplossen.

Bruno heeft ook een gewelddadige kant. Dat leest Nicolas bijvoorbeeld in een zorgwekkende email die Bruno hem stuurt vanaf veldwerk in de bergen, waar hij zonder reden een edelhert doodt. Maar ook vroeger heeft hij die kant al wel gezien.

Bruno woont met zijn vrouw en zoon in Bratislava, en als Nicolas voor zijn werk naar Wenen moet ziet hij dat als een mooie gelegenheid om hem weer eens te ontmoeten en zijn cadeau zelf aan de jarige Miko te kunnen overhandigen.

Ik had positieve geluiden gehoord over dit boek, maar ik vond het zelf een beetje tegenvallen. Ik vond het begin wel sterk, het stuk waar Nicolas een ongeluk ziet gebeuren vond ik erg goed en sommige delen over zijn jeugd ook. Maar ik kreeg niet het gevoel dat ik de personages echt leerde kennen. Waarom blijft Nicolas zo gefascineerd door Bruno? Bruno lijkt mij helemaal geen fijn persoon. Allerlei details worden ook niet helemaal duidelijk: waarom de sabotage in het hotel nu opgelost zou zijn, bijvoorbeeld, of waarom Bruno steeds op veldwerk gaat terwijl hij eigenlijk genetische defecten wil oplossen. Of wat de rol van Bruno’s vrouw nou eigenlijk is in het gezin. Het verhaal bleef voor mij wat afstandelijk aanvoelen en daardoor heeft het me niet echt gegrepen.

Het laatste hoofdstuk zien we door de ogen van een lieveheersbeestje, en ik begrijp dat dat moet kunnen in een fictief verhaal, maar dat zo’n beestje in mensentaal logische verbanden kan leggen en weet wat een computer of een kanonloop is vond ik allemaal niet heel erg geloofwaardig.

Nicolas’ interesse in computers werd gewekt toen zijn vader, docent natuurkunde, er na lang prutsen in was geslaagd om de computer beneden in zijn werkkamer en die van Nicolas boven met elkaar te verbinden en te laten communiceren. Hij had daartoe, tegen de bezwaren van zijn vrouw in, een gat in het plafond en meerdere in de muren geboord om de netwerkkabel door te trekken. Nicolas was toen veertien. Hij herinnerde zich nog de witte lettertjes en cijfertjes op de kleine, bolle computerschermen en de grappige boodschappen van zijn vader, die, verheugd dat zijn experimenteel geklungel eindelijk was geslaagd, vrijer met zijn zoon typte dan wanneer ze in elkaars bijzijn met elkaar zouden praten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s