Jon McGregor: Reservoir 13

jonmcgregorreservoir13

Als je de achterflap leest, lijkt het alsof dit boek een detective is. Maar dat is het niet. Het verhaal begint midden in de kerstvakantie. Een meisje van 13, op vakantie met haar ouders, is vermist in de heuvels. Er wordt gezocht, door de dorpsbewoners, door de politie en een helikopter, maar tevergeefs. Er komt een uitgebreid onderzoek, de ouders van het meisje blijven nog in het dorp.

Maar eigenlijk gaat het boek niet over Rebecca of haar ouders, het gaat over het dorp. De mensen in het dorp, hun relaties, hun frustraties, dromen, de moeilijke dingen van het leven waar ze mee om moeten gaan. Maar ook de natuur, de dieren, de planten, de wisselingen van de seizoenen, de moestuinen, het water in de rivier en de reservoirs in de heuvels.

Er is geen hoofdpersoon, we volgen niemand in het bijzonder, we volgen het dorp. De verteller weet wat de dorpsbewoners ervaren, zien en denken. We zien steeds kleine glimpjes van de levens, maar omdat het boek een ruim decennium omspant, zien we hoe die levens zich in de tijd ontwikkelen. Mensen worden verliefd, gaan weer uit elkaar, krijgen kinderen, worden mishandeld, gearresteerd, gaan dood, verhuizen, gaan studeren, komen terug. Er komen nieuwe mensen in het dorp met hun eigen verledens die ze liever achter zich laten. Enzovoort. De verteller oordeelt nergens over, maar beschrijft.

Met de opeenvolging van de seizoenen en de jaren komt er een ritme in het boek. Maar ook veel herhaling, wat aan de ene kant heel sterk is, want veel dingen herhalen zich natuurlijk elk jaar weer, met kleine verschillen die dan juist veelzeggend zijn. Aan de andere kant was voor mij de urgentie om verder te willen lezen er niet steeds, juist door die globale blik was ik soms niet zo betrokken. Maar het is knap hoe McGregor in dit boek een hele dorpsgemeenschap heeft weten te schetsen, met alle gewone dingen die overal gebeuren. En hoe die vermissing al die tijd nog op de achtergrond blijft spelen.

They gathered at the car park in the hour before dawn and waited to be told what to do. It was cold and there was little conversation. There were questions that weren’t being asked. The missing girl’s name was Rebecca Shaw. When last seen she’d been wearing a white hooded top. A mist hung low across the moor and the groud was frozen hard. They were given instructions and then they moved off, their boots crunching on the stiffened ground and their tracks fading behind them as the heather sprang back into shape. She was five feet tall, with dark-blonde hair. She had been missing for hours. They kept their eyes down and they didn’t speak and they wondered what they might find. The only sounds were footsteps and dogs barking along the road and faintly a helicopter from the reservoirs. The helicopter had been out all night and found nothing, its searchlight skimming across the heather and surging brown streams. Jackson’s sheep had taken the fear and scattered through a broken gate, and he’d been up all hours bringing them back. The mountain-rescue teams and the cave teams and the police had found nothing, and at midnight a search had been called.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s