Franca Treur: Slapend rijk

francatreurslapendrijk

Franca Treur schrijft naast romans (zoals Hoor nu mijn stem) ook korte verhalen, die op de achterpagina van nrc.next verschenen. In 2016 verscheen de eerste bundeling, X & Y, en nu is het vervolg uitgekomen.

De verhalen zijn heel kort: maximaal iets meer dan twee pagina’s, maar Enthousiasme bestaat bijvoorbeeld uit slechts twee alinea’s. In elk verhaal schetst Franca een situatie, meestal eentje die een beetje schuurt, soms ronduit treurig. De personages die ze opvoert zijn heel knap gekarakteriseerd, zonder dat het clichés zijn. Het zijn de mensen die je elke dag tegenkomt in de trein, in de supermarkt of op je werk, samengebald tot één aspect dat een heleboel zegt.

Zo lezen we over twee stellen in een vriendengroep die hun baby’s dezelfde naam willen geven, over een vrouw die haar baan opzegt om met haar man mee naar het buitenland te gaan, over een dichteres die er achter komt wat haar studenten eigenlijk betalen voor de online schrijfcursus die ze geeft, over een man die probeert op zijn beide zonen even trots te zijn, over een vrouw die al veel te lang in een studentenhuis woont en heel erg graag bij het groepje eerstejaars wil horen.

In de verhaaltjes komen verschillende gezichtspunten aan het licht en Franca beschrijft die zonder expliciet te oordelen. De droge beschrijvingen en de volgorde van de zinnen zorgen ervoor dat je als lezer het pijnlijke van de situaties zelf gaat voelen, soms begrip krijgt, of medelijden, of toch een kant kiest.

Slapend rijk is net zo mooi uitgegeven als X & Y, nog mooier zelfs vanwege de paarse kaft. Maar wat het helemaal afmaakt zijn de prachtige illustraties van Olivia Ettema. Die vatten precies de kern van het verhaal, hebben mooie kleuren, lijnen, licht.

oliviaettemaslapendrijk

Dus als je nog een boek zoekt om deze boekenweek te kopen: dit boekje is echt een aanwinst voor je boekenkast, ook om af en toe in terug te bladeren, om een verhaal opnieuw te lezen of de mooie tekeningen nog eens goed te bekijken.

Na een gezellige vriendinnendag staan Judith en Wies op het station te wachten op een vertraagde trein. Beiden verlangen ernaar om thuis te zijn, Wies bij man en kinderen, Judith lekker in haar eigen appartement, met afhaaleten en haar benen omhoog, zonder verder nog iets te hoeven. Hoewel het verlangen om thuis te zijn bij allebei even groot is, denkt Wies dat ze tevredener is met de situatie. Het lange wachten op de trein maakt haar principiële keuze om geen auto te hebben eerder een daad die offers vraagt.

Bij het winkelen had ze zich ook al ingehouden, en toen ze sokken voor haar kinderen kocht, had ze die weer uit het plastic tasje gehaald, en het tasje had ze aan de verkoopster teruggegeven.

Judith heeft ook geen auto, maar zij heeft ook nergens een auto voor nodig, zo dicht woont ze bij haar werk en bij de supermarkt. Van Wies en, toegegeven, vooral van haar man, is het een bewuste afweging geweest met een uitkomst ten voordele van het milieu. Met twee kinderen is alles toch een beetje anders.

(…)

2 gedachten over “Franca Treur: Slapend rijk”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s