Rascha Peper: Wie scheep gaat

raschapeperwiescheepgaat

Van de boeken die ik van Rascha Peper heb gelezen is dit verreweg het dikste, 480 bladzijdes. Qua thema’s en personages lijkt het wel op sommige van haar andere boeken: een beetje een nerdachtige onderzoeker, de stad New York, een verhaal uit het verleden dat nog invloed heeft op wat er nu gebeurt.

Dat verhaal is de verdwijning van Hanna. Ze is twee jaar geleden verdronken toen ze met haar nieuwe liefde op een bootje zat dat verging. We lezen per hoofdstuk over het leven van verschillende personages die als verbindende (of juist: splijtende) factor Hanna hebben. Nichtje Emma, vader Alphons LeCoultre, exen Gerard en Robin die ooit elkaars beste vrienden waren, en dan is er nog een man die bij allerlei huizen binnensluipt omdat hij geilt op lades met damesslipjes. Hij heeft Hanna niet gekend, maar zijn rol in het verhaal blijkt cruciaal te zijn voor de lezer. En dan zijn er nog de blauwe badeendjes.

Al die personages zijn, net als in Pepers andere boeken, sterk neergezet, met al hun zwakheden, eigenaardigheden en overwegingen. De jonge Emma die verliefd wordt op haar tantes ex Robin, hoe ze met haar school en docenten en vriendin Star omgaat. Vader LeCoultre is ondanks zijn pensioen bezig met het maken van een laatste pak voor een oude klant. Gerard, die in New York woont en onderzoek doet naar zeestromen met behulp van duizenden uitgezette badeendjes, een fascinatie voor watertorens heeft, en in een gehuurd appartement woont met zo’n gigantische watertank op het dak. Waar de officiële huurders van wie hij onderhuurt overigens maar moeilijk uit vertrekken. En Robin, chemicus die een jaar sabbatical heeft bij Shell, vat het plan op Hanna op te gaan duiken, om haar thuis te brengen.

De relatie tussen Gerard en Robin is misschien wel het interessantst: oude vrienden, door Hanna uit elkaar gedreven, en nu ieder op eigen wijze bezig met de zee die Hanna weggenomen heeft. Gerard passief, door zijn onderzoek waarbij hij zelf eigenlijk nooit een boot hoeft te betreden, Robin in zijn passie voor het duiken.

Ik vond het weer een fijn boek om te lezen, al verloor ik af en toe mijn aandacht, soms zat er wel wat veel herhaling in. En de gedachtes van zo’n blauw badeendje vond ik erg ongeloofwaardig en gezocht. Dat zo’n badeend niet weet wat ijs is maar wel dat hij zelf van plastic is gemaakt, bijvoorbeeld. Die badeend wordt aan de ene kant naïviteit toegekend vanwege geen referentiekader, aan de andere kant heeft hij wel diepe gedachten over een opperwezen en het gevoel ergens voor voorbestemd te zijn. Dat gedoe van Gerard met die eendjes, die door zijn collega’s overigens niet erg serieus genomen worden, vond ik echt wat toevoegen aan het verhaal, maar daar had het wel bij mogen blijven wat mij betreft.

Al met al vond ik het een sterk boek, met een mooie verhaallijn waarin steeds duidelijker werd wat de personages met elkaar te maken hebben, waardoor een gebalanceerd web tussen al die mensen ontstaat. Waarna we uiteindelijk met een vage hint overblijven over wat er eigenlijk gebeurd is.

Aan het eind van de avond zei Alphons LeCoultre zijn doden altijd gedag. Met die gewoonte was hij dertig jaar geleden begonnen, toen een jeugdvriend overleden was, en het eigenaardige van het ritueel was dat het gedagzeggen niet aanving bij zijn dierbaarste doden, maar nog steeds bij die jeugdvriend. Na deze Johan klom hij op in de tijd naar het heden, alsof de volgorde van verscheiden het belangrijkste was. Zijn vader. Zijn zuster Gezina. Zijn oude vakgenoot Frans Optenwolk. Saartje Jaspers. Meneer Dikker, die 103 geworden was. Rosalie Metz, en nog een paar mensen die met elkaar gemeen hadden dat hij erg op ze gesteld geweest was. Zo kwam het dat zijn vrouw Emma en zijn dochter Hanna onderaan in het lijstje genoemd werden, nog net voor de vrolijke Iraanse krantenbezorger Rashid, die zich vorig jaar met zijn brommer tegen een taxi doodgereden had en met wie hij de begroeting tegenwoordig afsloot. Dat mocht onverschillig of onhartelijk tegenover Emma en Hanna lijken, maar dat was in de loop der jaren zo gegroeid en daar had hij ook niemand verantwoording van af te leggen. Zijn vrouw en dochter kwamen geen aandacht te kort; wanneer dacht hij eigenlijk níét aan ze?

Advertenties

2 gedachten over “Rascha Peper: Wie scheep gaat”

  1. Deze vond ik heel goed en meeslepend, kan ik me nog herinneren. Het is langer dan vijf jaar geleden dat ik het las, dus dat zegt wel iets. Ook mooi hoe jij de thema’s ontdekt die terugkomen in de boeken van Rascha Peper. Dat is het voordeel als je ze kort op elkaar leest. Zelf kies ik ervoor om de boeken van mijn favoriete schrijvers te bewaren: eentje per jaar, soms twee, behalve bij series.

    Liked by 1 persoon

    1. Dat bewaren doe ik juist niet. Als ik een schrijver goed vind, lees ik het liefst veel achter elkaar, uit enthousiasme. Bovendien is mijn ervaring dat ik een paar jaar later niet altijd meer helemaal dezelfde smaak heb. En dan is het jammer als je dingen hebt laten liggen voor later. Veel achter elkaar lezen heeft wel als nadeel dat je er soms een beetje op uitgekeken raakt, dat heb ik bij Murakami bijvoorbeeld soms, die lees ik echt in fases wel/niet.

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s