Robin Sloan: Sourdough

robinsloansourdough

Lois is programmeur, ze schrijft de software die robotarmen aanstuurt in een hip en rijk bedrijf in San Francisco. Ze is daar voor haar baan naartoe gekomen en buiten haar collega’s kent ze eigenlijk nauwelijks iemand. Ze heeft door het harde werken en ongezonde eten last van haar buik. Haar collega’s zijn uiteraard nogal gefascineerd door technologie en nieuwigheden, en ze behandelen hun eigen lichaam ook zo: sommigen leven op een dieet van Slurry, een gel die precies de juiste voedingswaarden heeft, en ook dat probeert Lois uit.

Dan vindt ze als ze thuiskomt een folder van een bezorgrestaurant in de buurt: Clement Street Soup and Sourdough. De keuze-opties zijn: spicy soup, spicy sandwich, of een combinatie van beide. Ze bestelt en is verkocht. De broers die de zaak runnen noemen haar na een tijdje de “number one eater”.

Maar dan vertrekken de broers: ze behoren tot een volk dat de Mazg heet en die zijn nogal verhuislustig. Maar voor ze weggaan bezorgen ze Lois iets bijzonders, namelijk de desemstarter van hun zuurdesembrood. Die bestaat uit micro-organismen die voor een specifieke smaak en geur zorgen en hij zorgt voor het rijzen van het brood.

Lois gaat het proberen, ze speelt de muziek van de Mazg erbij. Het brood wordt heerlijk! Ze bouwt een grotere oven en besteedt haar ochtenden aan het bakken van steeds meer brood. Uiteindelijk treedt ze zelf toe tot een soort alternatieve Farmer’s market, maar dan eentje waarbij de producten gebaseerd zijn op nieuwe technologie.

Wat ik mooi vind aan het boek is Sloans schrijfstijl, het leest heel fijn. Ik vond Lois een prettig personage. Wat ook mooi is, is het contrast tussen de technologie en het programmeren, het met haar hoofd bezig zijn, en de bijna meditatieve rust die ze ervaart als ze het brood bakt. Ook de cultuur van de Mazg, door Sloan bedacht, vond ik intrigerend. Het is een volk dat zich graag op de achtergrond houdt, daarom vaak boven straatniveau woont, op de tweede/derde verdieping van gebouwen. Het is een bescheiden volk, met lekker eten en mooie muziek. Beo, een van de broers, schrijft prachtige korte e-mails aan Lois over die cultuur.

Een beetje zoeken op internet leverde deze link op, waarin Sloan vertelt hoe hij de muziek van de Mazg gemaakt heeft via machine learning. De moeite waard om even door te lezen en te luisteren!

Die technologische markthal sprak me niet zo aan, en het einde daarvan vond ik ook niet zo erg geloofwaardig. Maar goed, al met al was het een fijn boek om te lezen. Sloan heeft een originele stem en interessante thema’s, wat natuurlijk ook al bleek uit zijn Mr. Penumbra’s 24-hour Bookstore.

FROM: BEO

As I mentioned before, nearly every large city in Europe has a community of Mazg, but they can be hard to detect. The Mazg like to live in alleys and courtyards, or up above the street. One of my uncles calls us “the second-story people,” which has a nice sound to it, I guess.

Here’s the thing.

I think many of my relatives like being obscure because it means they can’t be ambitious either. It lets them off the hook.

I think more people should know about the Mazg — particularly our cuisine. I think we should have restaurants with signs and front doors.

I think a lot of things.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s