Arnaldur Indridason: Blauwzuur

arnaldurindridasonblauwzuur

De detectives van Indridason zijn echt anders dan de meeste andere detectives, voornamelijk omdat ze op IJsland spelen. Het bekendst is zijn serie waarin politieman Erlendur de hoofdrol speelt, maar sommige van zijn boeken spelen in het verleden. Zo ook dit boek.

Het boek begint als Eyvindur terugkomt van een van zijn handelsreizen en ontdekt dat zijn vriendin Vera vertrokken is. Voor hij wegging hadden ze ruzie gemaakt: hij had geruchten gehoord dat ze als hij weg was omging met militairen, en daar had hij haar mee geconfronteerd.

Kort daarna wordt in het huis van een andere handelsreiziger, Felix, een man dood aangetroffen. De kogel komt uit een Amerikaans legerpistool. Maar wie is deze man? En waar is Felix?

Het is bij een detective lastig om meer over het verhaal te vertellen zonder veel weg te geven. Dit boek speelt in de Tweede Wereldoorlog, wat er meteen voor zorgt dat we die oorlog eens vanuit een ander perspectief zien. IJsland is niet bezet door de Duitsers, al bleek dat in eerste instantie wel de bedoeling: sommige nazi’s in het boek zagen de IJslanders als een interessant puur en heldhaftig volk om onderzoek naar te doen. Maar IJsland is al vroeg bezet door de Engelsen en functioneerde als geallieerde basis.

Wat ook leuk is aan de boeken van Indridason is dat je meer te weten komt over de IJslanders. IJsland is zeer dunbevolkt. Het boek speelt zich af in Reykjavik, wat best een grote stad is, maar ook daar kennen veel mensen elkaar. In IJsland spreekt men elkaar aan met “je” en met de voornaam. Veel mensen zijn arm.

De sfeer van dit boek lijkt erg op die van Indridasons andere boeken: alles wordt tamelijk afstandelijk beschreven, de hoofdpersonen zijn vaak binnenvetters en dragen wel wat persoonlijke zaken met zich mee, maar daar denken ze zelf eigenlijk ook liever niet teveel over na. De rechercheurs hebben nauwelijks ervaring met moordzaken en al helemaal niet met de politiek. De mensen aan wie ze vragen stellen blijken ook niet erg scheutig met informatie: de meesten bemoeien zich het liefst toch met hun eigen zaken, en wat de politie graag wil weten moet ze maar vooral vragen aan de mensen over wie het gaat. En daar moeten de agenten dan doorheen zien te prikken, terwijl de buitenlandse legerleiding de zaak het liefst zou overnemen.

Ik heb niet altijd zin in de sfeer van Indridasons boeken, maar als ik ze eenmaal oppak lees ik ze altijd weer met veel plezier!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s