Lisa Williamson: All about Mia

lisawilliamsonallaboutmia

Ik las van Williamson eerder The art of being normal. Toen schreef ik dat ik het een aardig boek vond, maar dat het ook weer, net als zoveel young adult boeken, over buitenbeentjes in een vijandige schoolomgeving gaat waar anders zijn niet gewaardeerd wordt. Het thema transgender zijn was overigens wel interessant.

Bij dit boek zou ik juist het tegenovergestelde willen zeggen: Mia is een personage zoals ik ze in de young adult niet zo heel vaak tegenkom. Juist geen buitenbeentje, niets nerderigs, maar populair met een vast vriendengroepje en sexy.

Williamson schrijft in haar nawoord dat ze het leuk vond om in een personage te kruipen dat zo anders is dan zijzelf, en ik denk dat dat voor veel lezers van dit genre ook geldt. Mia is de middelste, en dat is precies hoe ze zich voelt: weinig bijzonder, ze heeft geen “eigen ding”. In tegenstelling tot haar zussen: oudere zus Grace (“Amazing Grace”) is de perfectie zelve, waardoor elke docent op school teleurgesteld lijkt in wat Mia laat zien. En jongere zus Audrey kan heel goed zwemmen en is hard op weg om de Olympische Spelen ooit te bereiken.

Maar Mia heeft dus niets bijzonders, krijgt regelmatig op haar kop van haar ouders vanwege haar gedrag en kledingkeuze, en het hielp natuurlijk niet dat die haar een keer dronken hebben moeten ophalen midden in de nacht. Sowieso houdt ze nogal van drank, daar wordt ze vrolijk en vrij van, ook al is ze daar officieel nog te jong voor. Ze voelt zich niet bijzonder, het enige wat ze goed kan is rondhangen met haar vrienden en er goed uitzien.

Dan komt zus Grace eerder terug van haar tussenjaar in Griekenland (niet om te feesten, maar om opgravingen te doen!). En ze blijkt zwanger. Maar zelfs nu Grace het eindelijk eens goed verpest heeft, wordt ze positief en vol vertrouwen behandeld. En dat voelt voor Mia ontzettend oneerlijk. Bovendien woont Grace’ vriend Sam ook opeens in het niet al te grote huis, staan haar ouders eindelijk op het punt om te gaan trouwen en raakt Mia verstrikt in de onverstandige dingen die ze doet om zich maar beter te voelen over zichzelf, dus er breken chaotische tijden aan.

Het boek greep me meer dan The art of being normal, maar het is lastig te zeggen waar hem dat nou in zat. De woede van Mia wordt goed neergezet en invoelbaar gemaakt, het wordt inzichtelijk waarom ze doet wat ze doet. Ik vind de familiedynamiek ook interessant. Het is geen liefdesverhaal, wat wel verfrissend is voor het genre, er wordt vooral wat aangerommeld met van alles. In die zin heeft het wel iets van de boeken van Holly Bourne. Maar uiteindelijk is er dan toch weer dat einde waarbij alles netjes goed komt.

“Can I ask you a question, Mia?” he says.
“You can ask,” I reply. “No promises I’ll answer, though.”
“Fair enough. It’s just about your reaction to the baby.”
“What about it?”
“The fact you pissed yourself laughing, I’m curious as to what you found so amusing?”
It’s funny; he doesn’t seem angry or annoyed about it, more intrigued.
“Are you kidding me?” I say. “Grace is like the last person on earth you’d expect to get pregnant by accident. How else was I supposed to react?”
Sam cocks his head to one side, like he wants more of an explanation.
“Look, it’s just kind of how I roll,” I add. “Totally inappropriate stuff comes out of my mouth sometimes, end of.”
“That must make life interesting.”
“Ha. Not everyone thinks so.”
“Who’s everyone?”
“Who do you think? Mum, Dad. Grace.”
Especially Grace.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s