Philip Huff: Dagen van gras

philiphuffdagenvangras

Dit boek is het verhaal van Ben van Deventer, 18 jaar. Hij zit in een adolescentenkliniek omdat hij na een tijd drugs gebruikt te hebben een psychose kreeg. In dit boek vertelt hij hoe het zo gekomen is. Dat verhaal hangt samen met het verhaal van zijn vriendschap met Tom, die in de zomer dat Ben 9 was ook op het landgoed kwam wonen, in het huis waar eerst nog Bens oom woonde met zijn vriend. Die relatie ging uit en zijn oom vertrok naar Amsterdam.

Dat landgoed is het landgoed van zijn grootouders in Gelderland, een groot huis en wat kleinere huizen tussen weilanden en bossen. Dat is waar Ben is opgegroeid, samen met zijn ouders (later alleen zijn moeder), in het huis tegenover het Oude Huis, waar zijn grootouders woonden. Zijn grootmoeder raakte dement, maar met zijn grootvader had hij een heel sterke band.

Op dat landgoed spelen Ben en Tom naar hartelust buiten. Als ze ouder worden, wordt dat steeds meer bezig zijn met muziek. Ze luisteren naar de oude platen van Bens vader, die dan al veel in Engeland zit, uiteindelijk komt hij helemaal niet meer terug. Ben speelt al piano, maar wil gitaar leren spelen. Van zijn docent Rudi leert hij pas echt wat muziek maken is, en dat bepaalt al snel zijn leven. Vooral die van de Beatles.

Ben rookt al met Tom als hij nog op de basisschool zit (ze zitten niet bij elkaar in de klas), en op de middelbare school (ze zitten niet op dezelfde school) wordt dat blowen en uiteindelijk ook gebruik van paddo’s. De Beatles schreven hun beste liedjes ook onder invloed, tenslotte. Bovendien is dat de enige manier waarop Ben zijn hoofd een beetje rustig krijgt en kan slapen.

Op een dag gebeurt er een ongeluk: Ben en Tom zitten in de boomhut die zijn vader nog voor hem getimmerd heeft en Ben valt in slaap; hij wordt wakker als de hut in brand staat. Hij heeft de gasbrander die hij als aansteker gebruikte niet uitgedraaid. Hij raakt gewond, maar schiet ook een psychose in. Dokter Van Polier, de kinderpsychiater die hem toen hij klein was al eens behandelde voor stemmen in zijn hoofd, laat hem opnemen.

Nu beschrijft Ben zijn hele verhaal, we lezen hoe hij die opname en het leven in de klinieken ervaart. Waar hij verdrietig van is, hoe hij zijn opa en zijn vader mist. Hoe de muziek hem toch weer helpt als Rudi een ukelele komt brengen.

Huffs schrijfstijl en de stem van Ben lezen prettig. Het is een verslag achteraf, beschreven door de hoofdpersoon. Je ziet alles dus alleen vanuit zijn perspectief, en hoe betrouwbaar dat perspectief is als die persoon net een psychose achter de rug heeft is natuurlijk maar zeer de vraag. In die zin is het uitgangspunt niet zo origineel, ik heb de laatste tijd meer boeken met een onbetrouwbare verteller gelezen en dat gegeven spreekt me niet zo erg meer aan. De gedetailleerde beschrijvingen van al die muziek waren er voor mij persoonlijk wat teveel. Ze laten goed zien hoe Ben denkt, en hoe gefascineerd hij is, maar als je die fascinatie niet deelt zijn ze niet zo interessant.

De beschrijvingen van zijn jeugd op het landgoed en de relatie met zijn opa en vader vond ik erg mooi. Ik vond het vooral schrijnend om te lezen hoe Ben eigenlijk op veel te jonge leeftijd al zo aan zijn lot wordt overgelaten. Als zijn oom verhuisd is, grootvader sterft en zijn vader naar Engeland vertrokken is, heeft hij eigenlijk alleen zijn moeder nog, maar die is ook niet al te stabiel. En vriend Tom, natuurlijk, die niet altijd een goede invloed op hem lijkt te hebben. Eigenlijk is het een heel treurig verhaal. Maar het is goed geschreven en greep me toch wel.

Niet alleen mijn kamer wordt gevuld door een platencollectie. Ook mijn hoofd is een gigantische jukebox. En elke ochtend, vlak voordat ik wakker word, wordt er een muntje in gegooid en begint een plaat te draaien. Als ik mijn ogen dan open, hoor ik het liedje spelen.
Sinds een maand of twee schrijf ik dagelijks op welk liedje dat is. Dat doe ik omdat ik geleerd heb dat het liedje dat mij wekt mij iets probeert te zeggen.
Eergisteren werd ik wakker met “You Can Make It If You Try”, van The Rolling Stones. Maar het is niet zo dat het altijd de titel of de tekst van het liedje is die mij wat probeert te zeggen. Soms kan het ook een anekdote zijn die aan zo’n liedje hangt. Die anekdote moet ik dan, als een soort diskjockey, in mijn hoofd opzoeken en aan mijzelf vertellen en ontcijferen. Ik weet dat dit vreemd klinkt, maar het is echt zo. En het werkt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s