Robert Galbraith: Lethal white

robertgalbraithlethalwhite

Dit boek is het vierde deel van de detectiveserie over Cormoran Strike, geschreven door Robert Galbraith, een pseudoniem van J.K. Rowling. Maar waar ik de eerdere boeken in de serie, vooral delen 1 en 2, wel goed vond, viel dit boek mij wat tegen.

Ten eerste is het nogal lang. Bovendien wordt er vaak hetzelfde verteld, en dat is niets anders dan wat we in de vorige delen ook al wisten: Robin, die aan het eind van het vorige en het begin van dit boek met haar jeugdliefde Matthew trouwt, past helemaal niet bij Matthew, en Matthew wordt neergezet als een conventionele zeurpiet. Hij vindt het namelijk niet fijn dat zijn partner vooral opleeft tijdens haar gevaarlijke en weinig statusvolle werk in het detectivebureau van Cormoran Strike, die haar bovendien ook nogal fascineert. Matthews gedrag gaat echt te ver, ook al aan het eind van deel 3, maar Robin is nog steeds met hem samen. En Strike heeft zich dan wel losgemaakt van zijn vroegere vriendin Charlotte, maar zij is de enige persoon die hem echt geraakt heeft. Behalve Robin, misschien.

Nou ja, kortom, niets onverwachts. Maar ook de zaak die in dit boek moet worden opgelost is wat langdradig. Meermalen worden hints gegeven die ik nogal opzichtig vond (al had ik er geen conclusies aan verbonden, het was wel duidelijk dat de auteur bepaalde zaken wel erg duidelijk onder de aandacht wilde brengen). Ook lijkt het alsof we meeleven met Strike en Robin, maar als Strike hints over zijn theorie aan Robin vertelt, mogen we als lezer nog niet meegenieten:

“Well, it might be nothing, but a couple of things Raphael said to you jumped out at me. Got me thinking.”
“What things?”
Strike told her.
“I can’t see what’s significant about any of that.”

Dat voelt als een flauwe truc: wel een dialoog weergeven, maar niet de cruciale stukjes. Daardoor is voor mij té duidelijk dat de auteur zit te goochelen met waar en hoe informatie gedeeld wordt met de lezer. De personages blijven tamelijk plat, het zijn de snobs uit de hogere klasse die in feite aan lager wal aan het raken zijn en allerlei geheimen met zich meedragen, maar daar wel steeds mee weggekomen zijn.

Het verhaal begint bij Billy, een stinkende man die psychisch niet in orde is, die Strikes kantoor binnenstormt omdat hij ooit een kind gewurgd heeft zien worden. Strike weet niet of hij hem moet geloven, maar gaat wel op onderzoek uit, en die Billy blijkt toevalligerwijs iets te maken te hebben met een andere zaak die ook binnenkomt: een minister wordt gechanteerd met iets uit zijn verleden, en Strike wordt gevraagd ook iets dubieus uit het verleden van de chanteurs boven water te krijgen.

De uitwerking was echter vooral traag. Ik dwaalde vaak af met mijn gedachten. Ook de eventuele amoureuze ontwikkelingen tussen Robin en Strike gaan erg langzaam, en het lijkt teveel een clichéverhaal: beiden willen stiekem misschien wel graag samen zijn, maar door allerlei misverstanden en onhandige acties op cruciale momenten vertellen ze elkaar niet wat echt belangrijk is.

Kortom: het boek had beter wat dunner kunnen zijn, er hadden wel wat overbodige details uit gekund, en er had meer tempo in mogen zitten. Maar ik houd nog hoop voor een beter deel 5.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s