Matt Haig: How to stop time

matthaighowtostoptime

De hoofdpersoon van dit boek, Tom Hazard, is oud. En niet gewoon oud als een oude man: hij ziet eruit als ergens in de veertig, maar hij leeft al meer dan vierhonderd jaar. Vanaf een bepaald moment in zijn puberteit verouderde hij nauwelijks meer. Hij veroudert ongeveer veertien keer zo langzaam als gewone mensen.

Dat klinkt mooi, maar brengt hem al tamelijk snel in de problemen. Het valt namelijk nogal op dat hij er hetzelfde uit blijft zien, zeker in een tijd waarin mensen al vroeg een oud uiterlijk kregen. Dat kan niets anders zijn dan hekserij!

Het feit dat hij niet ouder lijkt te worden noodzaakt hem elke zoveel jaar een nieuw leven te beginnen, onder een nieuwe naam, op een plek waar niemand hem eerder kende. Hij blijkt niet de enige te zijn: eind negentiende eeuw wordt hij benaderd door Hendrich, iemand met dezelfde aandoening. Hij verzamelt de mensen die dit hebben en zegt ze te beschermen tegen de onderzoeksinstituten en andere bedreigingen. Als tegenprestatie moet Tom elke acht jaar een opdracht vervullen, meestal is dat een ander recruteren.

In het leven van Tom is nooit meer iemand zo belangrijk geweest als zijn grote liefde Rose, en hun dochter Marion. Ook hen heeft hij moeten verlaten. Rose is al eeuwen dood, maar leeft Marion nog? Hendrich belooft haar te vinden. Maar die Hendrich blijkt bij nader inzien vooral een angstzaaier, een manipulator te zijn.

In het heden begint Tom weer eens aan een nieuw leven. Hij keert terug naar Londen, waar hij ook rond 1600 met Rose gewoond heeft. En wat kan hij beter worden dan geschiedenisleraar? Hij ziet in alles om hem heen hoe het er vroeger uitzag, wat er de afgelopen eeuwen gebeurde. Ik vind dat fascinerend, ik vraag me ook vaak af hoe een plek er vroeger uitzag. Hij heeft Shakespeare gekend, F. Scott en Zelda Fitzgerald ontmoet, met kapitein Cook gevaren. hij kan als de beste piano spelen omdat hij eeuwen oefentijd gehad heeft.

Het is ook interessant hoe hij tijd ervaart. Soms gebeurt er decennia lang niks, en dan opeens komt alles in een stroomversnelling. En de geschiedenis herhaalt zichzelf: mensen leren niet van de geschiedenis, omdat ze veel te kort leven om patronen echt te herkennen.

Toen ik las waar dit boek over ging deed het me direct denken aan een ander boek met hetzelfde uitgangspunt: The thief of time van John Boyne. Ook dat boek gaat over een man die niet of nauwelijks meer ouder wordt en daardoor terug kan kijken op tweeëneenhalve eeuw geschiedenis. Daar ben ik ooit in begonnen, maar ik ben er ook weer in gestopt. Het zou interessant zijn dat toch nog eens te proberen, om beide boeken te kunnen vergelijken. Wie weet komt het er nog van.

How to stop time is een aanrader. Haig schrijft pakkend, zijn stijl is fijn en het boek leest lekker door. Hij weet het gevoel van de buitenstaander goed over te brengen, de somberheid, de eenzaamheid, die noodzakelijk samenhangen met het veel langer leven dan wie je liefhebt. Tom heeft eeuwen getreurd om Rose en is vastbesloten zich niet meer te binden aan mensen. Maar wat biedt het leven dan eigenlijk nog?

London. The first week of my new life.
The headteacher’s office at Oakfield School.
I am trying to seem normal. It is an increasing challenge. The past is trying to burst through.
No.
It is already through. The past is always here. The room smells of instant coffee, disinfectant and acrylic carpet, but there is a poster of Shakespeare.
It is the portrait you always see of him. Receding hairline, pale skin, the blank eyes of a stoner. A picture that doesn’t really look like Shakespeare.

Een gedachte over “Matt Haig: How to stop time”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s