Sally Rooney: Normal people

sallyrooneynormalpeople

Ik werd nieuwsgierig naar dit boek doordat het zoveel goede recensies kreeg en bijvoorbeeld door Waterstones tot boek van het jaar werd uitgeroepen. Bovendien zag het er mooi uit en klonk het thema interessant: twee scholieren zitten bij elkaar in de klas, maar komen uit totaal verschillende werelden, de moeder van de één maakt schoon in het huis van de ander.

Ik vond het begin van het boek heel sterk. Daarin zien we hoe Connell en Marianne elkaar leren kennen. Connell haalt zijn moeder op van haar werk in het huis van Marianne en raakt daar met haar aan de praat. Op school hebben ze helemaal geen contact met elkaar en het is ook niet de bedoeling dat de mensen op school er achter komen dat ze elkaar kennen. Connell is een populaire jongen en Marianne is helemaal niet populair, mensen vinden haar apart en mijden haar. Maar ze zijn beiden intelligent, geïnteresseerd in politiek en discussies en beïnvloeden elkaar op intellectueel niveau. Marianne stimuleert Connell om niet dichtbij een standaardstudie te gaan doen, maar te gaan studeren aan Trinity College in Dublin, waar zij ook heen zal gaan.

Connell en Marianne krijgen dus een band en ze hebben seks met elkaar, maar krijgen geen relatie die zo mag heten, vooral omdat Connell niet wil dat anderen ervan weten. Dat leidt uiteindelijk tot een breuk als Connell een ander meisje mee vraagt naar het schoolfeest. Zijn moeder wordt daar heel boos over, want die mag Marianne graag.

Het boek springt in de tijd, we lezen over de essentiële momenten dat Connell en Marianne elkaar tegenkomen. Na die breuk gebeurt dat uiteraard op een feestje als ze allebei in Dublin studeren. De rollen blijken totaal omgedraaid: Marianne voelt zich als een vis in het water en leidt een rijk sociaal leven, Connell is opeens de provinciale jongen uit een armer milieu en hoort er daardoor niet echt bij, hij vindt het moeilijk zijn plek te vinden.

We lezen over de ontwikkelingen in hun vriendschap door de tijd heen, over de mensen om hen heen die hen beïnvloeden, de relatie die ze toch weer krijgen, en zo verder. Soms keren ze terug naar hun oude woonplaats, Connell naar zijn moeder en Marianne naar de familie die ze liever ontvlucht. Marianne is beschadigd door wat er thuis met haar gebeurd is.

Ik heb gemengde gevoelens over dit boek. Het is goed geschreven, leest prettig, al vind ik het ontbreken van aanhalingstekens als mensen iets zeggen soms wat onhandig. De personages worden knap neergezet, de relaties en de ontwikkelingen tussen de mensen goed beschreven. Het is een beschrijving van de periode van jong volwassenheid, van net gaan studeren, de tijd dat vriendschappen allesbepalend zijn, dat wat anderen van je denken zo ontzettend belangrijk is. De keuze om alleen de momenten te beschrijven waarop ze elkaar weer tegenkomen vind ik een goede, daardoor kom je de kern van de tussentijd steeds wel te weten, maar blijft de focus liggen op deze twee mensen en hun interactie, ook op momenten dat ze relaties met anderen hebben.

Toch greep het me niet altijd. De hoofdpersonages worden steeds weer naar elkaar toe getrokken, terwijl ik dat niet overal kon meevoelen. Marianne wordt mishandeld door haar broer en niet gezien door haar moeder, maar waar dat vandaan komt wordt niet echt duidelijk. Dat heeft invloed op de relaties die ze heeft en wat ze op seksueel vlak wil of doet of laat doen, die delen vond ik naar om te lezen. Het boek gaat over beschadigde en onzekere mensen die hun weg in het leven proberen te vinden, twijfelen, zoeken, te weinig praten met elkaar. We lezen vanuit het perspectief van de beide hoofdpersonen wat ze meemaken en voelen, maar toch op een wat afstandelijke manier, het blijft beschrijvend. We lezen niet hoe Connell zich voelt, maar wel wat hij invult op het formulier bij de psycholoog, bijvoorbeeld. Dat is een stilistische keuze die misschien ook wel weergeeft hoe deze jonge mensen de wereld ervaren, maar daardoor bleef het voor mij ook wat afstandelijk voelen, als iets interessants om naar te kijken maar niet echt meebelevend.

I just have to pop up and take a load out of the dryer, says Lorraine. And then we’ll be off. Okay?
He says nothing, merely hanging his head while Lorraine leaves the room.
Do you want some of this? Marianne says.
She’s holding out the jar of chocolate spread. He presses his hands down slightly further in his pockets, as if trying to store his entire body in his pockets all at once.
No, thanks, he says.
Did you get your French results today?
Yesterday.
He puts his back against the fridge and watches her lick the spoon. In school he and Marianne affect not to know each other. People know that Marianne lives in the white mansion with the driveway and that Connell’s mother is a cleaner, but no one knows of the special relationship between these facts.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s