Anne Eekhout: Nicolas en de verdwijning van de wereld

anneeekhoutnicolasendeverdwijningvandewereld

Dit is het eerste boek dat ik las van Anne Eekhout. Ik had al vaker heel enthousiaste stukjes over haar boeken gelezen op de blog Lalagè leest, maar de verhalen klonken me nogal gruwelijk in de oren (over een man die opgesloten zit en gemarteld wordt, of over een documentaire waarin iemand zelfmoord zal plegen). Dit nieuwe boek klonk ook wel heftig, maar een stuk beter behapbaar, want meer als een dystopie: wat gebeurt er als bekend wordt dat een zwart gat met grote snelheid dichterbij komt en met steeds groter wordende waarschijnlijkheid de aarde in zijn baan zal treffen?

Hoofdpersoon van het boek is Nicolas, een jongetje van acht, groot fan van superstripheld De Adelaar. Als hij van het zwarte gat hoort op tv, is hij vastbesloten om samen met zijn vriendje Joachim de wereld te gaan redden. Hij is ervan overtuigd dat hij door door te zetten ook zal leren vliegen, daar oefenen ze op.

Intussen is zijn moeder zwanger en zijn zusje wordt geboren. Zijn ouders zijn niet eens in staat een naam te kiezen, want ja, over een paar maanden houdt toch alles op. Nicolas noemt haar Emma. Maar er is al tekort aan eten en drinken, het is lastig om haar genoeg voeding te geven. Nicolas’ vader is vaak weg en komt op een bepaald moment niet meer terug, zijn moeder is ook nogal afwezig en kan eigenlijk niet goed voor Emma zorgen.

Sowieso blijkt langzaam dat er ook eerder al problemen waren in het gezin: Nicolas heeft een kistje onder zijn bed met een mesje, naald, schuurpapier en aansteker erin. Hij mag daar niet in kijken (waarom de volwassenen dat kistje niet in beslag genomen hebben is mij een groot raadsel), maar na verloop van tijd, als de samenleving om hem heen aan het vervallen is, gaat hij zichzelf toch weer pijn doen. De Adelaar werd tenslotte ook sterker van pijn en verwondingen.

Iedereen gaat anders om met het naderende einde van de wereld: sommige mensen gaan meteen niet meer werken of naar school, anderen blijven zo lang mogelijk normale dingen doen. Maar al snel zijn de winkels leeggekocht, komt er geen water meer uit de kraan, doet de verwarming het niet meer, wordt het vuilnis niet meer opgehaald. Mensen plegen zelfmoord, anderen gaan bidden.

Omdat zijn ouders er nauwelijks zijn voor hem, zoekt Nicolas vaak zijn heil bij zijn buurmeisje en vroegere oppas Katja. Ook zij blijkt uiteindelijk Nicolas nog harder nodig te hebben dan andersom. De enige die soms nog een beetje voor Nicolas zorgt is zijn oude juf, die samen met een groepje andere positievelingen gelooft dat het zwarte gat wel het einde is van wat we kennen, maar ook hoop houdt vanwege geloof in de kosmos.

Het boek is knap geschreven, het is aangrijpend en pakkend. Tijdens het lezen werd ik meegesleept in het verhaal, als ik daarna weer naar buiten keek was ik bijna opgelucht dat er niets aan de hand was. Want alle beschaving blijkt in zo’n situatie maar een dun randje te zijn, als het einde nabij is.

Lees hier wat Lalagè over dit boek schrijft.

Advertenties

2 gedachten over “Anne Eekhout: Nicolas en de verdwijning van de wereld”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s