Saskia de Coster: Nachtouders

saskiadecosternachtouders

Ik keek erg uit naar dit boek, want ik vond – vooral – Wij en ik een prachtig boek. Nachtouders is echt een ander soort boek: het is persoonlijker en lijkt (in ieder geval deels) autobiografisch te zijn. De hoofdpersoon heet Saskia en maakt mee wat De Coster ook zelf meemaakte: samen met haar vrouw kreeg ze een kind van een donor, en Saskia’s partner Juli is de biologische moeder.

Dat thema geeft meteen het belangrijkste spanningsveld in het verhaal weer: Saskia moet haar rol vinden. Zelf wilde ze helemaal niet per se een kind, ze wil schrijven. Maar ze hebben hun voorwaarden jaren geleden naar elkaar uitgesproken, Saskia wilde ruimte om te kunnen schrijven, Juli had een kinderwens. Dus moest het er toch van komen.

Voor de symmetrie mocht Saskia de donor kiezen. Ze koos een Amerikaanse homoseksuele kunstenaar die ze tijdens een verblijf daar had leren kennen en instantaan een zielsverwant werd. Deze man, Karl, zegt dat hij geen echte vaderrol wil. Maar hij wil wel dat Saskia met Juli en hun zoontje op bezoek gaat bij zijn familie op een afgelegen hippie-eiland. Dat doen ze, op doorreis naar Alaska.

Op dat eiland belanden ze in een complexe familiesituatie waar Karl, die ook voor het eerst in jaren daar weer is, zich niet echt aan over wil geven, maar Juli gaat er helemaal in op en zoontje Saul wordt verpletterd onder de aandacht van zijn biologische oma die hem volstopt met eten. Dat staat in schril contrast met de rol van Saskia’s eigen ouders, die Saul niet als hun kleinkind accepteren omdat hij niet Saskia’s biologische zoon is.

Saskia worstelt dus met van alles: met haar moederrol als de niet-biologische moeder, met haar relatie met Juli die veranderd is en op scherp staat nu ze een kind hebben, met haar vriendschap met Karl, met haar schrijverschap. De spanning op het eiland loopt op, door een staking van de lokale bevolking kunnen ze niet zomaar meer weg. Er ontstaat een wat claustrofobische situatie. Na een tijdje houdt Saskia zelfs maar op met vragen wanneer ze naar Alaska gaan.

Het boek bestaat uit verschillende soorten hoofdstukken. Het mooist vond ik de dialogen in bed tussen Juli en Saskia, net voor het slapen gaan, als de belangrijke dingen nog even besproken worden. Dan is er wel intimiteit soms, al zien ze elkaar overdag nauwelijks. Dan kunnen ze samen lachen ook. Het boek geeft een knap beeld van die veranderende relatie, van hoe de dingen op scherp staan door wat andere mensen zeggen en vinden. En wat Saskia zelf voelt als verwachtingen, van anderen en haarzelf.

2 gedachten over “Saskia de Coster: Nachtouders”

  1. Fijn om te lezen dat jij ‘Wij en ik’ mooi vond, want die wil ik lezen voor mijn leesreis door de provincies, maar ik zit er een beetje tegenaan te hikken (al weet ik niet zo goed waarom).
    Dit boek trekt me wel, ook na het gesprek bij VPRO Boeken, terwijl ik normaal niet zo snel naar een boek over ouderschap zal grijpen omdat ik zelf geen kinderen heb. Het lijkt erop dat jij niet superenthousiast bent, maar het lijkt me wel een bijzonder en daardoor interessant verhaal.

    Liked by 1 persoon

    1. “Wij en ik” heeft meer indruk gemaakt destijds, maar ik vond dit boek ook wel goed. Voor mij geldt hetzelfde, ook geen kinderen, maar ik ging het dus lezen omdat ik haar andere boeken goed vond. En ook als je geen kinderen hebt is dit verhaal interessant, juist omdat de hoofdpersoon nu wel een kind heeft maar dat uit zichzelf niet per se wilde.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s