Kate Mascarenhas: The psychology of time travel

katemascarenhasthepsychologyoftimetravel

Dit boek viel me op door de mooie voorkant! Het is een combinatie van een tijdreisboek en een detective, met een feministische grondslag. Dat laatste wordt niet expliciet benoemd, maar wordt snel duidelijk: bijna alle personages in het boek zijn vrouwen. Dat dat direct zo opvalt zegt eigenlijk wel genoeg.

In 1967 vinden vier vrouwelijke wetenschappers een tijdmachine uit. Eerst proberen ze het op kleine schaal, het konijn dat als eerste door de tijd reist wordt beroemd, maar al snel kunnen ook mensen door de tijd reizen. Barbara is één van hen. Door het altijd maar doorwerken en te weinig slapen krijgt ze een inzinking, precies op het moment dat de camera’s lopen. Daarmee heeft ze het imago van het project in gevaar gebracht, ze wordt opgenomen en de andere drie nemen geen contact meer met haar op.

Ruby is Barbara’s kleindochter. Ze weet vaag wel iets over haar oma’s verleden, maar ze durft het niet op te rakelen omdat haar moeder dat altijd heeft ontmoedigd. Het is inmiddels 2017, en opeens ontvangt Barbara een bericht uit de toekomst, van een van haar vroegere collega’s.

En begin 2018 vindt een onverklaarbare moord plaats: een onbekende vrouw wordt in de kelder van een museum gevonden, doodgeschoten door een heleboel kogels, maar de deur is van binnenuit afgesloten. Bovendien weet niemand wie ze is.

Ik zal verder niet teveel verklappen, maar wat heel leuk is is de manier waarop het tijdreizen in dit boek is uitgewerkt. Tijdreizen is tamelijk mainstream geworden: iedereen die wil kan solliciteren bij het Time Travel Conclave, waar Barbara’s vroegere collega Margaret nog steeds de scepter zwaait en steeds minder naar redelijke argumenten van anderen luistert. Het Conclave is plek geworden met eigen wetten (dat moet wel, want hoe ga je anders om met misdaden en overtredingen die in de toekomst of het verleden hebben plaatsgevonden?), maar ook met eigen gewoontes en gebruiken. Iedereen die solliciteert wordt aan psychologische tests onderworpen, want zoiets als met Barbara wil Margaret niet meer.

Dat tijdreizen is op een originele manier doordacht: men weet wat er in de toekomst gaat gebeuren, maar je kunt er niets essentieels aan veranderen; daar moet je wel mee kunnen omgaan. Mensen gaan ook op bezoek bij zichzelf op belangrijke momenten in hun leven, of knopen liefdesrelaties aan met personen die in een heel andere tijd leven dan waar ze zelf uit komen.

Daar komen interessante gevolgen vandaan, zoals de woorden die de tijdreizigers gebruiken, die netjes in een woordenlijstje achterin staan, net als de psychologische vragenlijsten waar tijdreizigers zich aan moeten onderwerpen. Juist door die uitwerking van hoe tijdreizen een normaal deel van het leven is geworden vond ik het een interessant en leuk boek.

Completion: To live an incident you’ve already read or heard about.

Emus: People who don’t time travel, and thus pass through time in a single direction. Emus are unable to walk backwards.

Green-me: A time traveller’s younger self.

Me-timing: Ongoing infidelity committed with a past or future self. This is largely tolerated among time travellers but regarded as emotionally unhealthy.

Zeitigzorn: Feeling angry with someone for things they won’t do wrong for years. (…) The converse is under-reacting to objectionable behaviour, because the time traveller has known it is coming for decades.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s