Nicolien Mizee: Schrijfles

nicolienmizeeschrijfles

Ik kwam op het spoor van Nicolien Mizee omdat haar nieuwste boek, Moord op de moestuin, best wat aandacht kreeg in de media. Omdat ik wel van detectives houd ging ik dat lezen. Ik vond het boek als detective wel aardig maar niet heel bijzonder, wat me wel aansprak was Mizees schrijfstijl. Dus ik besloot meer van haar te lezen.

Ik begon met dit dunne boekje, een verzameling columns uit NRC Handelsblad. Mizee werkte als schrijfdocent. Ze beschrijft in deze columns haar cursisten, wat ze hen probeert te leren, de dynamiek in haar groep, maar uiteindelijk vooral zichzelf.

Sommige situaties zijn heel herkenbaar, ik geef zelf tenslotte ook les aan volwassenen. De dynamiek in zo’n groep, een student die de docent zit uit te dagen, het is allemaal heel goed beschreven. Het is leuk hoe verrast Mizee is als een cursist opeens iets heel bijzonders schrijft of zegt. Als een collega geen vervolgcursus aan haar cursisten wil geven omdat die teveel over zichzelf schrijven, is Mizee geïmponeerd. Maar ze beseft ook dat zij het juist het leukst vindt als mensen wél over zichzelf schrijven, want dan is het werk vaak grillig en origineel.

Mizee weet steeds de ironie of het bijzondere precies goed neer te zetten, met humor en zonder zichzelf te sparen:

Dan stelt Willemijn de vraag: “Is het waar dat je gaat trouwen, Nicolien?”
Ik knik. “Hij heeft me gevraagd.”
“Maar je was toch lesbisch?” roept Ben.
“Een kunstenaar moet zich ontwikkelen,” zeg ik.

En passant geeft Mizee haar schrijftips ook aan de lezer mee. De Grote Wil, bijvoorbeeld, die je altijd moet weten van je personage. En dat je verzonnen dingen zo concreet moet opschrijven dat de lezer denkt: zoiets verzín je niet. Dus soms moet je zo’n concreet element er juist bij verzinnen om het geloofwaardig te maken, zelfs als het verhaal echt gebeurd is.

Mizee schrijft ook over de cursus die ze zelf volgde, bij Ger Beukenkamp. Hij is de eerste docent ooit die Mizee wist te grijpen (op school kon ze alleen luisteren als de docent zei: “Dit hoeven jullie niet te onthouden”): kort van stof, duidelijk, en hij gaf maar vier lessen. “Toen had hij ons alles verteld wat hij wist zei hij.” Dat is interessant, omdat Mizee later twee boeken heeft uitgebracht met faxen die ze schreef aan diezelfde Ger Beukenkamp, het derde komt binnenkort uit. Die staan nu ook op mijn te-lezen-lijstje.

Ik bel Ger Beukenkamp, mijn oude leermeester, en doe onsamenhangend mijn verhaal.
“Mannetje-vrouwtjegedoe,” zegt Ger. “Dat heb je vaak bij hetero’s. Die doen altijd zo raar met elkaar. Die man wil aandacht van jou.”
“Je betaalt toch geen tweehonderddertig euro voor een schrijfcursus om alleen maar aandacht te krijgen?” roep ik.
“Meisje,” zegt Ger meewarig. “Je hebt mensen die daar dúízenden euro’s voor over hebben! Zeg maar dat je elk jaar een paar van dit soort stukjes krijgt. Dieper kun je hem niet kwetsen, want hij wil uniek zijn.”
Met een steigerende maag stap ik de volgende les mijn lokaal in en begin aan de huiswerkbespreking. “Arthur heeft een stukje over de juf geschreven. Dat gebeurt elk jaar wel een keer. Dat is niet erg origineel.” Ik leg het stuk op zijn tafel en ga door met de volgende.
We zien Arthur nooit meer terug. Al die weken weerhield weerzin me ervan zijn kant op te kijken, maar nu hij er niet meer is, zie ik haarscherp terug hoe hij me al die tijd geprobeerd heeft uit te dagen.

Een gedachte over “Nicolien Mizee: Schrijfles”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s