Lisa Williamson: Paper avalanche

lisawilliamsonpaperavalanche

Ik had een tijdje niet zoveel zin in young-adultboeken, maar toen ik op vakantie ging nam ik een divers stapeltje mee en daar zat ook dit boek tussen. Ik las het in een dag uit in de trein, heerlijk.

De papierlawine uit de titel van dit boek blijken we vooral letterlijk te moeten nemen: de moeder van hoofdpersoon Ro is een hoarder. Ze verzamelt spullen, het maakt eigenlijk niet eens uit wat, maar ze neemt alles mee haar huis en auto in. Het is zo uit de hand gelopen dat er alleen hier en daar een looppad is. Ro vraagt zich af welke kleur de gangvloer eigenlijk heeft. En ze schaamt zich. Maar ze is vooral bang dat mensen er achter komen en haar bij haar moeder weghalen, want dan zal het met haar moeder al snel nog slechter gaan. Daarom probeert Ro zo goed en kwaad als het kan hun leven draaiend te houden, zij is in feite de volwassene in huis.

Ro liegt dus over waar ze woont en neemt nooit iemand mee naar huis. Ze is hierdoor een buitenbeentje op school, ze laat niemand dichtbij komen. Haar vader, die met zijn nieuwe gezin ergens anders woont, weet op zich wel van het probleem, maar kiest ervoor niet te zien hoe erg het is. En hij ziet haar slechts eens in de zoveel weken, en ook dan krijgt de dochter van zijn nieuwe vrouw altijd alle aandacht.

Ro’s isolement verandert een beetje aan het begin van het boek als haar schoolgenoot Jamie contact zoekt. En het verandert een boel op het moment dat er een nieuwe klasgenoot naast haar komt zitten: Tanvi. Tanvi blijkt eigenlijk geen nieuwe klasgenoot, maar een oude die een paar jaar niet naar school geweest is omdat ze kanker had. Nu is ze weer terug en ze bruist van enthousiasme en plannen. En omdat Ro de enige is die bot tegen haar doet (de rest vindt haar vooral zielig of interessant) wordt Ro haar beoogde vriendin.

Ik las eerder Williamsons andere boeken: The art of being normal en All about Mia. Daar kwamen respectievelijk het thema transgender en het thema familiepatronen aan bod. Wat ik knap vind is dat Williamsons personages elke keer écht andere mensen zijn met eigen karakters.

Ook in dit boek gaat het eigenlijk om die familiepatronen. De patronen die ontstaan als een ouder een psychisch probleem heeft, en de andere ouder daar ook niet mee kan omgaan. Als een ouder zijn verantwoordelijkheid niet neemt. En wat dat doet met een jong meisje. En wat ik goed vond: er is geen happily-ever-after, het boek laat zien dat sommige dingen beter worden, maar dat niet alles goed kan komen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s