Anne Moraal: Honden huilen niet

annemoraalhondenhuilenniet

Ik zou dit boek niet uit mezelf zijn gaan lezen, maar ik kreeg het cadeau en het blijkt een bijzonder boek. Hoofdpersoon Jin-kyoung komt uit Noord-Korea. Het boek bestaat uit de verhalen die ze vertelt over de mensen in haar leven: haar broer, ouders, grootmoeder en de mensen met wie ze naar Nederland geweest is.

Want Jin-kyoung is in Pyongyang geselecteerd om haar land te vertegenwoordigen in Nederland, waar een restaurant geopend zou gaan worden dat ook Pyongyang heet, en daar zou ze eten gaan serveren en zingen en dansen voor de gasten. Dat klinkt voor mij nogal raar: ze was een meisje dat als droom had de slimste vrouw ter wereld te worden, net zoals haar vader in haar ogen de slimste man ter wereld was. Maar haar vader, een beroemd wetenschapper, is overleden, haar broer zit in het leger en haar moeder is zo verdrietig dat ze de hele dag de stoep veegt omdat dat het enige is waar ze controle over heeft.

En de cultuur in Noord-Korea is heel anders: alles dat bijdraagt aan de glorie van de leiders is goed om te doen. Dus Jin-kyoung is inderdaad vertrokken naar Nederland. Langzaam wordt duidelijk wat er gebeurd is: waarom Jin-kyoung zo graag weg wilde, wat er in haar familie speelde, hoe haar ouders elkaar ontmoet hebben. We lezen over De Zware Mars, wat de eufemistische term voor de grote hongersnood in de jaren ’90 blijkt te zijn. Door het wegvallen van communistische bondgenoot Sovjet-Unie en overstromingen hadden mensen jarenlang te weinig te eten. We krijgen mee hoe immens de invloed van “de Geliefde Leider” (Kim Jong-il) en “de Eeuwige President” (zijn vader) zijn: hun portretten hangen boven ieders deur, mensen dragen speldjes met hun beeltenis, mensen bidden in feite naar die portretten. Mensen doen extreem goed hun best met alles, en extra als de kans bestaat dat ambtenaren komen inspecteren. Alles moet altijd in orde zijn.

Zo geeft het boek een indringend beeld van een land waar ik zelf nog nooit een echt inkijkje in gehad heb. En van het contrast met Nederland en onze cultuur. Amsterdam werd voorgespiegeld als een mooie oude stad met grachten en molens, maar in feite bleek restaurant Pyongyang in Osdorp te staan in een treurige buurt, zaten de Nederlanders helemaal niet op echt Koreaans eten te wachten, en kwamen de Koreaanse medewerkers nooit verder dan de route van hun motel naar het restaurant en weer terug. En dat ze verder zouden kunnen komen komt niet eens echt bij ze op. Het is al heel wat dat Jin-kyoung een keer in haar eentje die route loopt en stil blijft staan bij een boom met felgroene vogels erin.

En nu is die groep dus terug, maar niet helemaal: één persoon mist. En het regime wil weten wat er met die persoon gebeurd is, in Nederland. Het boek begint als Jin-kyoung weer terugkomt in Pyongyang de stad. De groep wordt aangehouden op het vliegveld en ze wordt urenlang ondervraagd door twee ambtenaren in groene uniformen in een groene ruimte. En dan komen alle verhalen naar boven, en de noodzaak van fantasie.

2 gedachten over “Anne Moraal: Honden huilen niet”

  1. O, dat maakt nieuwsgierig. Een aantal jaren geleden was er in het Drents museum een tentoonstelling van kunst uit Noord-Korea, dat vond ik toen ook al bijzonder, hoe politiek die kunst was en hoe de leider werd vereerd…

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s