Juli Zeh: Neujahr

julizehneujahr

Ik vind Juli Zeh een goede schrijver, ik schreef hier al eerder over Ons soort mensen, Nultijd en Briefroman. Ik heb nog niet al haar boeken gelezen: Adelaars en engelen en haar laatste in het Nederlands verschenen boek Lege harten staan nog te wachten in mijn kast.

Maar ik was in Duitsland op vakantie, en had al een tijdje het voornemen om weer eens wat in het Duits te gaan lezen. Toen ik filosofie studeerde of veel over geschiedenis van de wiskunde las op de universiteit moest ik veel Duits lezen, maar dat is alweer een tijd geleden en sowieso heel anders dan fictie lezen. Vorig jaar probeerde ik het ook eens met een Duits jeugdboek, maar dat boek boeide me niet genoeg om het uit te lezen.

Nu kocht ik dus maar gewoon de nieuwste Juli Zeh: een boek dat ik sowieso wilde gaan lezen, de vertaling is nog niet uit, het is niet heel dik, en de flaptekst suggereerde ook wel dat het spannend zou zijn. Het Duits lezen ging bij dit boek prima, met af en toe een woord opzoeken lukte het goed. En het hielp dat ik echt wilde weten hoe het verder ging! Ik las het in een paar dagen uit.

Het boek gaat over Henning, een veertiger die vast zit in zijn eigen leven. Op papier heeft hij het goed voor elkaar. Hij heeft een interessante baan bij een uitgeverij, een leuke vrouw, Theresa, en twee kleine kinderen, Jonas van vier en Bibbi van twee. Maar hij voelt zich niet goed, hij is altijd moe, iedereen verwacht meer van hem dan hij kan, en hij krijgt ernstige paniekaanvallen. Eerst houdt hij dat voor zich, maar Theresa komt er toch achter en maakt hem uiteindelijk ook verwijten.

Het heden in het boek is 1 januari, Henning zit op een niet helemaal geschikte huurfiets en fietst op Lanzarote een berg op. Hij heeft die vakantie geboekt na vele avonden rondstruinen op internet naar de perfecte plek om te verblijven, Theresa wilde eigenlijk niet per se weg. Henning houdt altijd van alles precies bij hoeveel het kost, hij weet zelf eigenlijk niet waarom. Hij heeft de fiets gehuurd om eens wat tijd voor zichzelf te hebben, maar die fiets is voor vandaag nog niet van zijn plek geweest. Dus het is hoog tijd om eens een tochtje te maken. Henning fietst met de verkeerde fiets, verkeerde schoenen, en zonder proviand of drinken. En het waait heel hard.

En dan begint hij dingen te herkennen: een uitzicht, de geuren, de weg, de stenen. Terwijl hij deze week nog niet op die helling is geweest. Hij weet zelfs de kleur van tegels die hij niet kan zien. Hoe kan dat?

Henning blijkt in zijn jeugd ook al eens op Lanzarote geweest te zijn, en daar heeft hij een traumatische gebeurtenis meegemaakt. Die stukken in het boek zijn beklemmend, overtuigend en spannend.

Het heen en weer springen tussen nu, de voorgaande periode in zijn huidige leven, en Hennings jeugd gaat vloeiend en overtuigend. We zitten steeds in Hennings hoofd, maar hij twijfelt zelf ook wel aan de betrouwbaarheid daarvan. Er is niets opgelost aan het eind: of dit weten hem zal helpen bij de problemen van nu blijft een open vraag. Maar uit zijn jeugd zijn dingen nu wel duidelijk geworden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s