Judith Visser: Zondagsleven

judithvisserzondagsleven

Dit is het vervolg op het prachtige Zondagskind, waarin we lazen over hoe Jasmijn opgroeit en uiteindelijk haar diagnose autisme krijgt. In dit boek lezen we hoe het haar verder vergaat, want autisme gaat natuurlijk niet over.

Jasmijn werkt als receptioniste bij een bedrijf dat ze kent en waar ze zich op haar gemak voelt. Als dat bedrijf fuseert en Jasmijn overbodig is geworden, gaat ze op zoek naar een nieuwe baan. Liefst een die zoveel mogelijk lijkt op haar vorige baan. Ze wordt opnieuw receptioniste, maar op deze plek kost haar dat veel moeite: ze wordt geacht in de kantine te zitten, de lampen zijn te fel, haar leidinggevenden zijn weinig geneigd in haar (wat zij ervaren als) grillen mee te gaan en haar initiatieven pakken over het algemeen niet echt goed uit.

Daarnaast loopt haar relatie ook niet echt lekker: vriend Nick houdt in bijzonder veel opzichten heel veel rekening met de behoeftes van Jasmijn, maar toch is dat niet altijd genoeg voor haar. Haar noodzaak om alleen te zijn en een eigen plek te hebben is zó groot dat dat begrip ook soms toch ophoudt. En je snapt als lezer beide kanten heel goed: Nick wil echt geen gekke dingen en past zich in heel erg veel dingen aan, toch kun je ook Jasmijns ervaring invoelen en begrijpen waarom ze het ook echt niet kan. Dat is heel knap gedaan.

Jasmijns dagen bestaan uiteindelijk uit niets anders dan werken en slapen, en zelfs haar vrije dagen heeft ze hard nodig om bij te komen. Rust vindt ze bij haar hond en in de natuur, maar zelfs daar kan ze uiteindelijk nog maar weinig aandacht voor opbrengen. En van dat zelfstandige leven waar ze zo blij mee was blijft op deze manier maar weinig over.

Maar ze heeft een plan: ze gaat een boek schrijven. En als Nick voor lange tijd naar het buitenland vertrekt met zijn band neemt ze daar tijd voor, ze neemt er zelfs een extra vrije dag voor op. En dat plan geeft haar in die zin vleugels dat ze de prikkels van kantoor beter aankan, omdat ze een vergezicht heeft: schrijver worden en op die manier haar geld verdienen, zodat ze nooit meer naar dat vreselijke kantoor zal hoeven. En uiteindelijk komt dat moment nog eerder dan ze denkt…

Het is opnieuw een prachtig boek geworden, waarin je echt meevoelt met de ervaringen van Jasmijn, terwijl ook de mensen om haar heen liefdevol zijn neergezet: zij doen zo ontzettend hun best. De moeder die eindeloos boodschappen en maaltijden komt brengen, Nick die zoveel geduld heeft, zelfs de enkele collega’s die niet weten wat er speelt maar soms onverwacht toch zien wat ze nodig heeft. En zo zie je maar: weten wat er aan de hand is lost op zich nog niets op. Jasmijn doet haar uiterste best een leven te creëren voor zichzelf waarin ze wel kan functioneren, op haar manier. Dat is niet een leven zoals andere mensen normaal vinden, maar wel een leven waarin zij gelukkig kan zijn.

Een gedachte over “Judith Visser: Zondagsleven”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s