Ellen Raskin: The Westing game

ellenraskinthewestinggame

Net als Tom’s midnight garden is dit een klassieker die ik in mijn jeugd gemist heb, al is dat bij The Westing game wat minder verwonderlijk omdat daar voor zover ik kan zien geen Nederlandse vertaling van verschenen is (maar als ik me vergis hoor ik het graag). Het boek stamt uit 1978.

Ellen Raskin heeft vier kinderboeken geschreven en een heleboel boeken geïllustreerd. Ook voor dit eigen boek ontwierp ze het uiterlijk tot in detail, achterin de editie die ik heb staan verschillende ontwerpen die ze hiervoor maakte.

Het verhaal gaat over een groep mensen die allemaal een brief krijgen waarin hen een appartement in een nieuw gebouw te huur wordt aangeboden. Op wonderlijke wijze passen de appartementen precies bij die mensen, dus ze gaan allemaal op het aanbod in. Het complex ligt aan Lake Michigan, vlakbij het landhuis van de geheimzinnige en teruggetrokken levende miljonair Samuel W. Westing die al jaren niet gezien is.

Doorgaan met het lezen van “Ellen Raskin: The Westing game”

Nick Hornby: State of the Union

nickhornbystateoftheunion

Ik had al lang niets meer van Nick Hornby gelezen (wat voornamelijk komt doordat hij al een tijdje geen nieuwe roman gepubliceerd heeft), maar in de boekwinkel zag ik opeens dit boekje liggen. Ik was benieuwd of ik Hornby nog steeds goed zou vinden, zijn boek dat ik het leukste vond (High fidelity) las ik tenslotte toen ik vooraan in de twintig was, en mijn smaak is in de tijd soms wel enigszins veranderd.

Maar ik zat er meteen in en Hornby’s stijl sprak me weer aan. Het boekje gaat over Louise en Tom. Elk hoofdstukje hoort bij een week, en wat we lezen is hun wekelijkse ontmoeting in de pub tegenover hun huwelijkstherapeut. Voor ze daarheen gaan drinken ze samen een drankje.

Doorgaan met het lezen van “Nick Hornby: State of the Union”

Juli Zeh: Neujahr

julizehneujahr

Ik vind Juli Zeh een goede schrijver, ik schreef hier al eerder over Ons soort mensen, Nultijd en Briefroman. Ik heb nog niet al haar boeken gelezen: Adelaars en engelen en haar laatste in het Nederlands verschenen boek Lege harten staan nog te wachten in mijn kast.

Maar ik was in Duitsland op vakantie, en had al een tijdje het voornemen om weer eens wat in het Duits te gaan lezen. Toen ik filosofie studeerde of veel over geschiedenis van de wiskunde las op de universiteit moest ik veel Duits lezen, maar dat is alweer een tijd geleden en sowieso heel anders dan fictie lezen. Vorig jaar probeerde ik het ook eens met een Duits jeugdboek, maar dat boek boeide me niet genoeg om het uit te lezen.

Nu kocht ik dus maar gewoon de nieuwste Juli Zeh: een boek dat ik sowieso wilde gaan lezen, de vertaling is nog niet uit, het is niet heel dik, en de flaptekst suggereerde ook wel dat het spannend zou zijn. Het Duits lezen ging bij dit boek prima, met af en toe een woord opzoeken lukte het goed. En het hielp dat ik echt wilde weten hoe het verder ging! Ik las het in een paar dagen uit.

Doorgaan met het lezen van “Juli Zeh: Neujahr”

Holly Bourne: What magic is this?

hollybournewhatmagicisthis

Een nieuw boek van Holly Bourne ga ik natuurlijk meteen lezen! What magic is this? is wel een iets ander boek dan bijvoorbeeld de Spinster Club trilogie of It only happens in the movies, want het is geschreven voor een wat jongere doelgroep. Ik denk dat dit boek geschikt is voor wat hier zo ongeveer de brugklas is.

Qua thematiek komt dit boek wel overeen met Bournes meeste andere boeken: obsessieve verliefdheid, psychische problemen, vooral van jezelf leren houden en hoe bij al deze zaken vriendschap heel belangrijk is.

Doorgaan met het lezen van “Holly Bourne: What magic is this?”

Minke Douwesz: Strikt

minkedouweszstrikt

Vorig jaar las ik in de zomervakantie Weg van Minke Douwesz. Ik vond dat een fantastisch boek en daarom kocht ik haar andere (eerdere) boek ook, maar omdat het een dik boek is (ruim 800 pagina’s) heb ik het bewaard tot deze zomervakantie. Dat deed ik ook omdat ik bang was dat de twee verhalen in mijn hoofd door elkaar zouden gaan lopen, maar achteraf denk ik niet dat ik daar bang voor had hoeven zijn, want de personages lijken in bepaalde opzichten op elkaar maar zijn ook heel verschillend.

Ook Strikt is een fantastisch boek. Ik lees meestal best snel door, maar in dit boek bleef ik stukjes opnieuw lezen omdat ze zo mooi geformuleerd waren of omdat ik het echt goed wilde lezen.

Het verhaal gaat over Idske Wolters. Idske is psychiater, lesbisch, houdt erg van boeken en films en woont alleen in een huis aan een dijk. Ze heeft twee poezen en kippen en ze mist Amsterdam (waar ze eerst woonde) vooral vanwege de films en het uitgaan met vriendinnen, maar ze geniet van de rust en natuur bij haar huis. Op weg naar een bezoek aan vriendin Freek (Frederique) die kunstenaar is, ontmoet ze een vrouw die veel indruk maakt: Judith. Zij is celliste, en duidelijk op zoek naar een man, want ze wil graag kinderen.

Doorgaan met het lezen van “Minke Douwesz: Strikt”

Nicolien Mizee: De halfbroer

nicolienmizeedehalfbroer

De halfbroer is een beetje een apart boek in de zin dat er maar weinig grote lijn of plot in zit. Er komt wel een familiegeheim in voor, maar eigenlijk zag iedereen in die familie dat al wel aankomen, en zodra je je als lezer afvraagt hoe het zou zitten, merk je de titel van het boek weer op. Dus dat is niet waar dit boek zijn spanning van moet hebben.

Waar gaat het dan wel om? Tijdens het lezen heb ik me dat niet echt afgevraagd: ik wilde steeds weten hoe het verder ging met hoofdpersoon Marly Sanders. Ik vermaakte me met de beschrijvingen van alle relaties en de personages om haar heen. Er zijn drie dingen die plotseling grote invloed hebben op Marly’s leven: haar moeder met wie ze al drie jaar geen contact had belt opeens op alsof er nooit iets is gebeurd omdat ze hulp nodig heeft voor vader, ze wordt gevraagd een erudiete man te interviewen terwijl ze daar veel te weinig kennis voor heeft volgens haarzelf, en ze krijgt een relatie met een leuke man terwijl ze “van oorsprong” (zoals een vriendin dat noemt in het boek) toch lesbisch was en wil uiteindelijk zelfs met hem gaan trouwen. Al die dingen ontwikkelen zich, worden besproken, vooral met zus Victoria, maar ook met vriendinnen, de buren en andere familieleden.

Doorgaan met het lezen van “Nicolien Mizee: De halfbroer”

Bruce Holsinger: The gifted school

bruceholsingerthegiftedschool

Gezien mijn interesse voor hoogbegaafdheid en onderwijs kon ik dit boek natuurlijk niet laten liggen! Ik had het al voorbij zien komen op Goodreads, en vlak voor de vakantie kwam het uit.

The gifted school is een roman. Het boek gaat over vier gezinnen in de plaats Crystal in Colorado, die elkaar goed kennen. De moeders zijn zeer verschillend, maar ze zijn goede vriendinnen geworden toen ze elkaar een jaar of tien geleden ontmoetten bij het babyzwemmen. Ze hebben dus ook alle vier kinderen van dezelfde leeftijd.

Rose, hardwerkend kinderneuroloog, is getrouwd met Gareth, een schrijver die al een poosje niets gepubliceerd heeft. Ze hebben samen dochter Emma en hun relatie staat al behoorlijk onder spanning. Samantha is getrouwd met Kevin en ook zij hebben een dochter die Emma heet. De Emma’s zijn dikke vriendinnen en ze worden Emma Q en Emma Z genoemd om ze uit elkaar te houden. (Dat was trouwens wel grappig, want ook in Veertien dat ik kort hiervoor las komen twee vriendinnen voor die allebei Emma heten.) Dan is er nog weduwe Lauren met puberdochter Tessa, die al enige heftige episodes achter de rug heeft, en zoon Xander, die extreem slim is en dol is op schaken. Tenslotte is er nog Azra, gescheiden van haar ex Beck met wie ze tweeling Aidan en Charlie heeft. Die twee jongens zijn sportief en wat ruwer dan de andere kinderen.

Langzaam dringt het gerucht de gemeenschap binnen dat er binnenkort een openbare school voor hoogbegaafdenonderwijs geopend zal gaan worden. Alle leerlingen die willen in het district kunnen meedoen aan een toelatingstraject, beginnend met een IQ-test.

Doorgaan met het lezen van “Bruce Holsinger: The gifted school”

Anne Moraal: Honden huilen niet

annemoraalhondenhuilenniet

Ik zou dit boek niet uit mezelf zijn gaan lezen, maar ik kreeg het cadeau en het blijkt een bijzonder boek. Hoofdpersoon Jin-kyoung komt uit Noord-Korea. Het boek bestaat uit de verhalen die ze vertelt over de mensen in haar leven: haar broer, ouders, grootmoeder en de mensen met wie ze naar Nederland geweest is.

Want Jin-kyoung is in Pyongyang geselecteerd om haar land te vertegenwoordigen in Nederland, waar een restaurant geopend zou gaan worden dat ook Pyongyang heet, en daar zou ze eten gaan serveren en zingen en dansen voor de gasten. Dat klinkt voor mij nogal raar: ze was een meisje dat als droom had de slimste vrouw ter wereld te worden, net zoals haar vader in haar ogen de slimste man ter wereld was. Maar haar vader, een beroemd wetenschapper, is overleden, haar broer zit in het leger en haar moeder is zo verdrietig dat ze de hele dag de stoep veegt omdat dat het enige is waar ze controle over heeft.

Doorgaan met het lezen van “Anne Moraal: Honden huilen niet”

Tamara Bach: Veertien

tamarabachveertien

Bé heeft de ziekte van Pfeiffer gehad en heeft haar vriendinnen ruim twee maanden niet gezien. Vandaag is de eerste schooldag na de vakantie. Haar vriendinnen zijn samen op vakantie geweest en hebben van alles meegemaakt.

Dit boek beslaat die eerste schooldag. Een heel gewone dag eigenlijk. Maar toch gebeurt er veel. We lezen hoe de schooldag verloopt, wat hetzelfde is gebleven (de vriendinnen, de docenten, de rij in de kantine), wat niet (diezelfde vriendinnen, een nieuwe klasgenoot, is ze nu te oud om boterhammen te smeren?).

Doorgaan met het lezen van “Tamara Bach: Veertien”

Annet Schaap: Lampje

annetschaaplampje

Lampje kreeg zoveel positieve recensies en prijzen dat ik na een tijdje besloot het cadeau te vragen met Kerstmis. Ik kreeg het inderdaad en pakte het afgelopen week ook eindelijk uit de kast om het te lezen.

Het boek gaat over Lampje, dochter van de vuurtorenwachter. Lampje is natuurlijk niet haar echte naam:

Eigenlijk heet ze Emilia. Maar dat was ook haar moeders naam geweest. En vroeger vond haar vader het lastig dat er altijd twee mensen opkeken als hij riep en later wilde hij de naam nooit meer horen. Dus noemt hij haar Lampje.
“Maar een licht ben je niet, Lampje,” zegt hij altijd, als ze iets vergeet of ergens over struikelt, en meestal net met hete soep of zo.

Dat vond ik grappig.

Doorgaan met het lezen van “Annet Schaap: Lampje”