Wim Daniëls: Ollieklonje

wimdanielsollieklonje

Ik ken Wim Daniëls voornamelijk als presentator van de Boekie Night, de maandelijkse boekentalkshow die plaatsvindt in het Natlab in Eindhoven. Ik ga daar bijna elke keer naar toe, want zelfs als de schrijvers die te gast zijn mij niet per se echt aanspreken zijn het altijd leuke avonden. En er zijn ook al een heleboel schrijvers te gast geweest die ik wel interessant vind, dus ik heb inmiddels behoorlijk wat gesigneerde boeken in mijn kast staan dankzij de signeermomenten in de pauzes.

Maar naast zijn optredens als presentator of in het theater is Wim Daniëls ook taalkundige, taaladviseur en schrijver. Hij heeft indrukwekkend veel boeken geschreven (zie hier), maar ik had er nog geen één gelezen, misschien op een enkel kinderboek na lang geleden, maar dat weet ik niet zeker. Dat werd dus wel eens tijd.

De titel van dit boek, Ollieklonje, is een dialectwoord:

Doorgaan met het lezen van “Wim Daniëls: Ollieklonje”

Nicolien Mizee: Schrijfles

nicolienmizeeschrijfles

Ik kwam op het spoor van Nicolien Mizee omdat haar nieuwste boek, Moord op de moestuin, best wat aandacht kreeg in de media. Omdat ik wel van detectives houd ging ik dat lezen. Ik vond het boek als detective wel aardig maar niet heel bijzonder, wat me wel aansprak was Mizees schrijfstijl. Dus ik besloot meer van haar te lezen.

Ik begon met dit dunne boekje, een verzameling columns uit NRC Handelsblad. Mizee werkte als schrijfdocent. Ze beschrijft in deze columns haar cursisten, wat ze hen probeert te leren, de dynamiek in haar groep, maar uiteindelijk vooral zichzelf.

Sommige situaties zijn heel herkenbaar, ik geef zelf tenslotte ook les aan volwassenen. De dynamiek in zo’n groep, een student die de docent zit uit te dagen, het is allemaal heel goed beschreven. Het is leuk hoe verrast Mizee is als een cursist opeens iets heel bijzonders schrijft of zegt. Als een collega geen vervolgcursus aan haar cursisten wil geven omdat die teveel over zichzelf schrijven, is Mizee geïmponeerd. Maar ze beseft ook dat zij het juist het leukst vindt als mensen wél over zichzelf schrijven, want dan is het werk vaak grillig en origineel.

Doorgaan met het lezen van “Nicolien Mizee: Schrijfles”

Rascha Peper: Stadse affaires

raschapeperstadseaffaires

Een charmant boekje columns van Rascha Peper. Ze schreef deze columns tussen 1999 en 2006 voor NRC Handelsblad. In die tijd woonde ze eerst in New York, later weer in Nederland, en over die overgang lezen we ook (bijvoorbeeld dat de katten, toen ze na twee jaar weer terugkwam, niet direct vol enthousiasme de oude draad weer oppakten), maar ook bijvoorbeeld Brussel en het Vlaams komen langs en het schrijvershuis van Roland Holst.

Sommige auteurs leer je al goed kennen in hun boeken, denk aan Maarten ’t Hart die een groot deel van zijn werk op zijn eigen leven gebaseerd heeft, maar bij Peper heb ik dat gevoel niet: de levens in haar boeken zijn levens op zichzelf, haar hoofdpersonages zijn niet eigenlijk allerlei versies van Rascha Peper. Daarom zijn deze columns leuk, zo leren we de persoon van de schrijfster enigszins kennen.

Doorgaan met het lezen van “Rascha Peper: Stadse affaires”

Graa Boomsma: Uit de school

graaboomsmauitdeschool

Ik las dit boekje onlangs voor de tweede keer, de eerste keer las ik het toen het net uitkwam. In 2011 werkte ik nog niet zo lang als docent. Op de school waar ik toen wiskundedocent was (“een middelbare school in de Zuid-Hollandse bollenstreek”), werkte Graa Boomsma als docent Nederlands. Hij stond op school bekend om zijn duidelijke meningen en zijn grote liefde voor de taal en de literatuur.

Ik herinner me dat ik een keer een boek zat te lezen in de docentenkamer en dat Graa langsliep, keek welk ik boek ik las en zijn hoofd afkeurend schudde. (Ik geloof dat het een boek van Hanna Bervoets was.)

Zowel die meningen als die liefde steekt Boomsma dus niet onder stoelen of banken. In dit boekje zijn de schoolcolumns gebundeld die hij voor De Groene Amsterdammer schreef. Boomsma is een docent van de oude stempel: hij vindt vakkennis erg belangrijk en heeft een hekel aan het competentiegerichte onderwijs op de lerarenopleidingen en het nieuwe leren.

Doorgaan met het lezen van “Graa Boomsma: Uit de school”