Lucy Mangan: Bookworm

lucymanganbookworm

Lucy Mangan is al haar hele leven een boekenworm. Ze beschrijft in dit boek haar jeugd, die ze inderdaad voornamelijk met haar neus in een boek doorgebracht lijkt te hebben. Terwijl haar zus lekker dingen uit elkaar aan het halen was en aan het onderzoeken was hoe alles werkt, zat Lucy met een boek in een stoel (omdat ze wel verplicht deel moest uitmaken van het gezinsleven had haar moeder haar verboden zich terug te trekken op haar kamer). Zelfs op feestjes trok ze zich als het even kon terug om ergens rustig te lezen.

Zo extreem was het bij mij niet, maar ook ik las ook toen ik jong was al graag. En net als Mangan las ik alles. De verantwoorde kinderboeken van Tonke Dragt, Thea Beckman, Jan Terlouw, enz. enz., maar net zo goed alle series meisjesboeken van Anneke Bloemen tot Marjoleintje en Floortje tot de babysittersclub, spannende oorlogsverhalen, detectives, Enid Blytons.

Mangan beschrijft de boeken die ze in haar jeugd las en welke indruk die op haar maakten: waar ze door gegrepen werd, wat haar zo bang maakte dat ze het boek niet mee naar huis wilde nemen maar alleen stukjes in de bieb las, van wie ze het kreeg (vaak van haar vader, veel uit de bibliotheek, soms zelf gekocht), welke gewilde boeken onvindbaar waren.

Continue reading “Lucy Mangan: Bookworm”

Advertenties

Lisa Williamson: Paper avalanche

lisawilliamsonpaperavalanche

Ik had een tijdje niet zoveel zin in young-adultboeken, maar toen ik op vakantie ging nam ik een divers stapeltje mee en daar zat ook dit boek tussen. Ik las het in een dag uit in de trein, heerlijk.

De papierlawine uit de titel van dit boek blijken we vooral letterlijk te moeten nemen: de moeder van hoofdpersoon Ro is een hoarder. Ze verzamelt spullen, het maakt eigenlijk niet eens uit wat, maar ze neemt alles mee haar huis en auto in. Het is zo uit de hand gelopen dat er alleen hier en daar een looppad is. Ro vraagt zich af welke kleur de gangvloer eigenlijk heeft. En ze schaamt zich. Maar ze is vooral bang dat mensen er achter komen en haar bij haar moeder weghalen, want dan zal het met haar moeder al snel nog slechter gaan. Daarom probeert Ro zo goed en kwaad als het kan hun leven draaiend te houden, zij is in feite de volwassene in huis.

Ro liegt dus over waar ze woont en neemt nooit iemand mee naar huis. Ze is hierdoor een buitenbeentje op school, ze laat niemand dichtbij komen. Haar vader, die met zijn nieuwe gezin ergens anders woont, weet op zich wel van het probleem, maar kiest ervoor niet te zien hoe erg het is. En hij ziet haar slechts eens in de zoveel weken, en ook dan krijgt de dochter van zijn nieuwe vrouw altijd alle aandacht.

Continue reading “Lisa Williamson: Paper avalanche”

Jeanette Winterson: Why be happy when you could be normal?

jeanettewintersonwhybehappywhenyoucouldbenormal

De titel van het boek is de zin die Wintersons adoptiemoeder uitspreekt op het moment dat ze Winterson op haar zestiende het huis uitzet. Of eigenlijk: de keus geeft tussen vertrekken of haar vriendin verlaten.

De moeder (die in het boek consequent met Mrs. Winterson wordt aangeduid, hoewel ze haar wel met “Mum” aanspreekt) is een complex persoon, voor zichzelf maar ook om mee te leven voor haar man en dochter. Ze leven een tamelijk arm bestaan in het industriële Accrington, waar op donderdag geen geld meer is voor goed eten of gas. Een wereld van buitentoiletten en kleine huizen, maar ook van saamhorigheid en gemeenschapszin: de familie is lid van een kerk die eigenlijk elke avond iets te doen biedt op een plek waar verder niets te beleven is. Mrs. Winterson is ongelukkig, ze is altijd bezig met het laatste oordeel, met de duivel, maar ze rookt wel stiekem, ook al mag dat niet van de kerk. Ze is moeilijk en onvoorspelbaar. Ze weigert bij haar man te slapen, Jeanette vraagt zich af of de reden voor haar adoptie is dat haar moeder geen kinderen kón krijgen of dat ze het niet wilde. Ze zet Jeanette vaak ’s nachts buiten of in het kolenhok, verdwijnt soms een paar dagen, en vergelijkt haar regelmatig met de baby die in de wieg naast haar lag en die ze eigenlijk beter hadden kunnen kiezen.

Continue reading “Jeanette Winterson: Why be happy when you could be normal?”

Kate Mascarenhas: The psychology of time travel

katemascarenhasthepsychologyoftimetravel

Dit boek viel me op door de mooie voorkant! Het is een combinatie van een tijdreisboek en een detective, met een feministische grondslag. Dat laatste wordt niet expliciet benoemd, maar wordt snel duidelijk: bijna alle personages in het boek zijn vrouwen. Dat dat direct zo opvalt zegt eigenlijk wel genoeg.

In 1967 vinden vier vrouwelijke wetenschappers een tijdmachine uit. Eerst proberen ze het op kleine schaal, het konijn dat als eerste door de tijd reist wordt beroemd, maar al snel kunnen ook mensen door de tijd reizen. Barbara is één van hen. Door het altijd maar doorwerken en te weinig slapen krijgt ze een inzinking, precies op het moment dat de camera’s lopen. Daarmee heeft ze het imago van het project in gevaar gebracht, ze wordt opgenomen en de andere drie nemen geen contact meer met haar op.

Ruby is Barbara’s kleindochter. Ze weet vaag wel iets over haar oma’s verleden, maar ze durft het niet op te rakelen omdat haar moeder dat altijd heeft ontmoedigd. Het is inmiddels 2017, en opeens ontvangt Barbara een bericht uit de toekomst, van een van haar vroegere collega’s.

Continue reading “Kate Mascarenhas: The psychology of time travel”

Graeme Simsion: The Rosie result

graemesimsiontherosieresult

Laatst kwam dit derde deel van Simsions serie over Don Tillman uit, na The Rosie project en The Rosie effect. Die twee boeken vond ik beide wel leuk, maar omdat ik Simsions andere boek The best of Adam Sharp erg vond tegenvallen heb ik wel even getwijfeld of ik dit boek wel wilde lezen.

Gelukkig heb ik dat toch gedaan. Don is intussen al lang en breed getrouwd met Rosie en hun zoon Hudson is elf. Hudson heeft het moeilijk op school: hij is wel slim, maar past niet echt tussen de andere kinderen en raakt in conflict met zijn docenten.

Nou heeft Don daar zelf wel enige ervaring in: zoals lezers van de eerste twee delen wel weten is hij allesbehalve een doorsnee persoon. Hij pakt alles nogal systematisch aan, heeft moeite met ironie, begrijpt vaak niet waarom andere mensen onlogisch gedrag vertonen en is weinig gevoelig voor conventies.

Continue reading “Graeme Simsion: The Rosie result”

Philippa Pearce: Tom’s midnight garden

philippapearcetomsmidnightgarden

Ik weet niet waarom ik dit boek gemist heb als kind, want toen bestond het ook al (het komt uit 1958) en het is ook in het Nederlands vertaald. Maar ik had nog nooit van deze auteur gehoord tot ik The librarian van Salley Vickers las, waar dit boek een belangrijke rol in speelt.

Na die aanbeveling heb ik het gekocht en ben ik het gaan lezen, en daar ben ik blij om. Het boek gaat over Tom Long, die bij zijn oom en tante moet gaan logeren en niet met anderen in aanraking mag komen omdat zijn broer Peter de mazelen heeft. Tom vindt dat vreselijk: het is bijna zomervakantie en hij had zich zo verheugd op het spelen in de tuin, waar hij met Peter een boomhut wilde gaan bouwen. Zijn oom en tante wonen in een appartement in een gebouw zonder tuin en verder is het leven daar voor een kind ook niet bijster interessant, dus hij gaat er met tegenzin naar toe.

Continue reading “Philippa Pearce: Tom’s midnight garden”

Sayaka Murata: Convenience store woman

sayakamurataconveniencestorewoman

Wat een charmant boekje is dit! Het is dun, dus ik had het zo uit, en het leest prettig. Het is een Japans boek, ik las de Engelse vertaling (de Nederlandse vertaling komt in mei).

Het verhaal wordt in de ik-vorm verteld door Keiko. Ze werkt in een convenience store, maar wat is daar een goede vertaling van? De Nederlandse titel wordt Buurtsupervrouw, dus “buurtsuper” zou kunnen, maar het is denk ik meer een winkeltje zoals de AH to go, waar je vooral veel kant en klaar eten kunt kopen om mee te nemen. Het winkeltje staat in een kantoordistrict.

Continue reading “Sayaka Murata: Convenience store woman”

Salley Vickers: The librarian

salleyvickersthelibrarian

Een boek over het belang van boeken, dat spreekt mij natuurlijk wel aan. Het verhaal gaat over Sylvia Blackwell en het speelt in 1958. Sylvia is een jonge vrouw met een nieuwe baan: ze wordt de bibliothecaresse op de jeugdafdeling van de bibliotheek in East Mole, een plaats die ze nog helemaal niet kent.

Ze huurt een wat bouwvallig huisje en ontmoet al snel de buren van twee huizen verderop: de jongen Sam en zijn twee zusjes, een bijdehante tweeling (Jem en Pam) die het fantastisch vinden dat ze Sylvia bij haar voornaam mogen aanspreken en hun best doen zoveel mogelijk verwarring te scheppen over wie wie is. De kinderafdeling is wat verwaarloosd en ze probeert de afdeling nieuw leven in te blazen en zoveel mogelijk kinderen naar binnen te krijgen. Daarvoor komt ze ook terecht op de lokale school waar ze al snel bevriend raakt met een van de juffen.

Continue reading “Salley Vickers: The librarian”

Sally Rooney: Normal people

sallyrooneynormalpeople

Ik werd nieuwsgierig naar dit boek doordat het zoveel goede recensies kreeg en bijvoorbeeld door Waterstones tot boek van het jaar werd uitgeroepen. Bovendien zag het er mooi uit en klonk het thema interessant: twee scholieren zitten bij elkaar in de klas, maar komen uit totaal verschillende werelden, de moeder van de één maakt schoon in het huis van de ander.

Ik vond het begin van het boek heel sterk. Daarin zien we hoe Connell en Marianne elkaar leren kennen. Connell haalt zijn moeder op van haar werk in het huis van Marianne en raakt daar met haar aan de praat. Op school hebben ze helemaal geen contact met elkaar en het is ook niet de bedoeling dat de mensen op school er achter komen dat ze elkaar kennen. Connell is een populaire jongen en Marianne is helemaal niet populair, mensen vinden haar apart en mijden haar. Maar ze zijn beiden intelligent, geïnteresseerd in politiek en discussies en beïnvloeden elkaar op intellectueel niveau. Marianne stimuleert Connell om niet dichtbij een standaardstudie te gaan doen, maar te gaan studeren aan Trinity College in Dublin, waar zij ook heen zal gaan.

Continue reading “Sally Rooney: Normal people”

Tara Westover: Educated

tarawestovereducated

Wat een indrukwekkend boek! Educated gaat over Tara, de schrijfster van het boek. Tara is tot haar zeventiende nooit naar school geweest. Het gezin waarin Tara opgroeide woonde aan de voet van een berg. Haar vader wantrouwde de overheid en was ervan overtuigd dat de kinderen op school gehersenspoeld zouden worden, dus hij haalde zijn oudste kinderen van school en stuurde de jongste er nooit heen. De jongsten zijn ook niet aangegeven bij de burgerlijke stand, ze hebben geen geboortebewijs. Tara weet niet eens zeker wat haar verjaardag is, maar dat is niet erg: ze weten wel in welke week het is en ze vieren het wanneer het uitkomt. Dat komt niet voort uit traditie of iets dergelijks: Westovers oma’s wonen allebei in de buurt en hebben een veel normaler leven, en zij zouden hun kleinkinderen het liefst naar school sturen.

Tara weet niet beter, maar het is natuurlijk geen normale situatie. En ondanks dat het gezin mormoons is, heeft die situatie daar niet zozeer mee te maken. De oorzaak van het gedrag van (vooral) Tara’s vader lijkt eerder een psychisch probleem te zijn. Hij is paranoïde en heeft af en toe een inzinking. Hij wacht herhaaldelijk op het einde der tijden.

Continue reading “Tara Westover: Educated”