Hanna Bervoets: Welkom in het rijk der zieken

hannabervoetswelkominhetrijkderzieken

Ik vind Bervoets een interessante schrijver omdat ze in elk boek wel weer een nieuw uitgangspunt heeft of nieuw idee beschrijft. Soms pakt dat heel goed uit (ik vond Alles wat er was en Lieve Céline destijds heel goed, Ivanov ook wel) en soms wat minder (in Efter bijvoorbeeld). Maar haar experimenten met thema’s en vorm zijn origineel en anders dan wat je bij andere schrijvers leest.

Haar nieuwe boek is ook weer origineel, zowel wat betreft thema als uitvoering. Het thema is chronisch ziek zijn, en Bervoets legde in het interview dat laatst in Volkskrant Magazine stond zelf ook uit waarom dat een lastig thema is voor een roman: “De verhalen over ziek zijn in romans hebben meestal een helder verloop: diagnose, aftakeling, ­genezen of dood. Het gaat meestal over progressieve aandoeningen, over Alzheimer of kanker – waarbij vaak vergeten wordt dat kanker tegenwoordig ook een nare chronische aandoening is. Er zijn geen Hollywoodfilms over mensen met diabetes, rugpijn die nooit meer overgaat of vermoeidheid na kanker. Dat snap ik, want dat is niet leuk om naar te kijken. Chronisch ziek zijn is geen verhaal. Het is een zure toestand, en that’s it.”

Continue reading “Hanna Bervoets: Welkom in het rijk der zieken”

Advertenties

Lisa Williamson: Paper avalanche

lisawilliamsonpaperavalanche

Ik had een tijdje niet zoveel zin in young-adultboeken, maar toen ik op vakantie ging nam ik een divers stapeltje mee en daar zat ook dit boek tussen. Ik las het in een dag uit in de trein, heerlijk.

De papierlawine uit de titel van dit boek blijken we vooral letterlijk te moeten nemen: de moeder van hoofdpersoon Ro is een hoarder. Ze verzamelt spullen, het maakt eigenlijk niet eens uit wat, maar ze neemt alles mee haar huis en auto in. Het is zo uit de hand gelopen dat er alleen hier en daar een looppad is. Ro vraagt zich af welke kleur de gangvloer eigenlijk heeft. En ze schaamt zich. Maar ze is vooral bang dat mensen er achter komen en haar bij haar moeder weghalen, want dan zal het met haar moeder al snel nog slechter gaan. Daarom probeert Ro zo goed en kwaad als het kan hun leven draaiend te houden, zij is in feite de volwassene in huis.

Ro liegt dus over waar ze woont en neemt nooit iemand mee naar huis. Ze is hierdoor een buitenbeentje op school, ze laat niemand dichtbij komen. Haar vader, die met zijn nieuwe gezin ergens anders woont, weet op zich wel van het probleem, maar kiest ervoor niet te zien hoe erg het is. En hij ziet haar slechts eens in de zoveel weken, en ook dan krijgt de dochter van zijn nieuwe vrouw altijd alle aandacht.

Continue reading “Lisa Williamson: Paper avalanche”

Johan Harstad: Heterdaad

johanharstadheterdaad

Harstad is vooral bekend geworden vanwege zijn boek Max, Mischa & het Tet-offensief, dat zo dik is dat ik er nog niet aan heb durven beginnen. Wel las ik eerder Buzz Aldrin, waar ben je gebleven?.

Tijdens het schrijven van Max, Mischa & het Tet-offensief begon Harstad ook aan dit experimentele detectiveboek. Het bestaat uit vijftien “microromans”, dat wil zeggen, heel korte romans die als je de lengte bekijkt eigenlijk meer korte verhalen zijn. Al deze verhalen gaan over privédetective Heterdaad, die zo genoemd wordt omdat hij altijd precies op tijd op de plek van de misdaad arriveert. En dan niet door gedegen speurwerk en deductie, maar gewoon omdat hij er toevallig langskomt of omdat iemand hem erop wijst.

Continue reading “Johan Harstad: Heterdaad”

Olivier Willemsen: Roza

olivierwillemsenroza

Dit boek is gebaseerd op een waar gebeurd mysterie in de Oeral: in 1959 trok een groep studenten de bergen in en ze raakten vermist. Ze werden dood gevonden, verspreid op de Djatlovpas. De studenten hadden veel ervaring met expedities in de bergen. Toch hebben ze hun tent in de barre kou verlaten met weinig kleding aan. Sommigen hebben geen ander letsel dan onderkoeling, anderen hebben juist letsel dat erop wijst dat ze aan grote krachten hebben blootgestaan. Op sommige kledingstukken is radioactieve straling gevonden. Het is nooit opgehelderd wat er is gebeurd.

Hoofdpersoon Roza woont met haar familie in een eenvoudig huis aan de rand van Serov. Haar vader werkt voor het leger en is vaak lange tijd van huis. Ze wil kunstschaatser worden en oefent op de dichtgevroren rivier.

Roza ontmoet de groep kort voor ze de bergen in zullen trekken. De studenten komen door het dorp waar ze woont en logeren in de gymzaal. Ze vertellen uitgebreid aan de kinderen wat ze zullen gaan doen en over de bergen. Roza, die ook al veel van haar vader geleerd heeft over hoe je jezelf kunt redden, raakt gefascineerd, in het bijzonder door studente Zina, die haar een bijzonder steentje geeft. Ook vangt Roza een verontrustend gesprek op tussen haar vader en een andere man.

Continue reading “Olivier Willemsen: Roza”

Sjoerd Kuyper: Bizar

sjoerdkuyperbizar

Hoofdpersoon Sallie Mo heeft van haar psycholoog een opdracht meegekregen: drie maanden niet lezen en zelf dingen gaan meemaken. Tenzij het haar lukt om minder dan drie keer te liegen op een dag, dan mag ze weer lezen. Daarom gaat Sallie Mo maar schrijven. En daarvoor blijkt het juist nodig om wat mee te maken.

Sallie Mo is met haar moeder op een Waddeneiland, op de enige camping. Daar gaan ze elk jaar naartoe en daar ontmoeten ze twee andere alleenstaande moeders met hun kinderen; de bijbehorende vaders waren vroeger juist de bindende factor maar die zijn nu allemaal buiten beeld. De drie moeders gaan in de vakantie actief op zoek naar nieuwe mannen, de kinderen vermaken zichzelf. Een van die andere kinderen is Sallie Mo’s geheime liefde Dylan, maar hij weet dat nog niet. Verder zijn er nog de halfbroers Donnie van zestien en Beitel van acht. Beitel is een dromerig jongetje dat met de dieren praat, Sallie Mo lijkt de enige die hem echt ziet. Maar Sallie Mo is zelf ook altijd onzichtbaar geweest: ze leefde in haar boeken. De enige die haar zag was opa David, eigenlijk haar overgrootvader. Maar die is overleden, en daarna moest Sallie Mo naar die psycholoog.

Continue reading “Sjoerd Kuyper: Bizar”

Jan Terlouw: De kloof

janterlouwdekloof

De Kloof was altijd een van mijn favoriete kinderboeken en ik heb het vroeger meerdere keren gelezen, ik vond het ook Terlouws beste boek. Maar toen ik een paar jaar geleden Koning van Katoren herlas, bleek de moraliteit er zo duimendik bovenop te liggen dat het me een beetje irriteerde, en ik werd bang dat ook De kloof bij herlezing zou tegenvallen. Maar op een slome zondagmiddag besloot ik het toch maar te proberen.

Gelukkig greep het boek me opnieuw. Het gaat over Ginder, die met zijn moeder in Bergen woont. Vroeger heette zijn land Berg en Dal, maar vijfenveertig jaar geleden is er op een nacht een grote aardbeving geweest en daarbij is een kloof ontstaan die het land in tweeën heeft gespleten. Letterlijk, dus, maar ook figuurlijk. Vliegtuigen zijn er niet en een brug bouwen is onmogelijk omdat de kloof zo breed is. Aan de ene kant kun je er niet omheen vanwege een hooggebergte, aan de andere kant wel, maar dan moet je veertien dagen op de rug van een kameel door de woestijn. Omdat de universiteiten en dergelijke allemaal in Bergen liggen, heeft Bergen zich veel beter ontwikkeld dan Dal.

Continue reading “Jan Terlouw: De kloof”

Kate Mascarenhas: The psychology of time travel

katemascarenhasthepsychologyoftimetravel

Dit boek viel me op door de mooie voorkant! Het is een combinatie van een tijdreisboek en een detective, met een feministische grondslag. Dat laatste wordt niet expliciet benoemd, maar wordt snel duidelijk: bijna alle personages in het boek zijn vrouwen. Dat dat direct zo opvalt zegt eigenlijk wel genoeg.

In 1967 vinden vier vrouwelijke wetenschappers een tijdmachine uit. Eerst proberen ze het op kleine schaal, het konijn dat als eerste door de tijd reist wordt beroemd, maar al snel kunnen ook mensen door de tijd reizen. Barbara is één van hen. Door het altijd maar doorwerken en te weinig slapen krijgt ze een inzinking, precies op het moment dat de camera’s lopen. Daarmee heeft ze het imago van het project in gevaar gebracht, ze wordt opgenomen en de andere drie nemen geen contact meer met haar op.

Ruby is Barbara’s kleindochter. Ze weet vaag wel iets over haar oma’s verleden, maar ze durft het niet op te rakelen omdat haar moeder dat altijd heeft ontmoedigd. Het is inmiddels 2017, en opeens ontvangt Barbara een bericht uit de toekomst, van een van haar vroegere collega’s.

Continue reading “Kate Mascarenhas: The psychology of time travel”

Eva Meijer: Voorwaarts

evameijervoorwaarts

De nieuwe roman van Eva Meijer, die ben ik natuurlijk meteen gaan kopen! Ik was ontzettend onder de indruk van Het vogelhuis en ook haar andere romans vond ik goed.

In Voorwaarts lezen we twee verhalen: het eerste deel is het dagboek uit 1924 van Sophie Kaïzowski, van het jaar waarin ze met een groepje anarchisten een alternatieve manier van leven begint in een boerderij, nadat ze uit Parijs zijn vertrokken. Ze verbouwen hun eigen eten, eten veganistisch, praktiseren nudisme. In het tweede deel lezen we over Sam, die het dagboek van Sophie gelezen heeft en nu ook een commune wil beginnen. Die kans is er ook, want vriendin Eline heeft een oom die nog een boerderijtje heeft leegstaan ergens. Ze trekken erheen, twee stellen en een hond. Sam kan daar mooi aan de scriptie werken en bloggen, Eline gaat haar bedrijfje uitbouwen met rouwweekenden. Haar vriend Thomas begint zich echter een beetje te vervelen, hij heeft niet iets duidelijks om daar zelf te ondernemen naast het opknappen van het huis.

Continue reading “Eva Meijer: Voorwaarts”

Graeme Simsion: The Rosie result

graemesimsiontherosieresult

Laatst kwam dit derde deel van Simsions serie over Don Tillman uit, na The Rosie project en The Rosie effect. Die twee boeken vond ik beide wel leuk, maar omdat ik Simsions andere boek The best of Adam Sharp erg vond tegenvallen heb ik wel even getwijfeld of ik dit boek wel wilde lezen.

Gelukkig heb ik dat toch gedaan. Don is intussen al lang en breed getrouwd met Rosie en hun zoon Hudson is elf. Hudson heeft het moeilijk op school: hij is wel slim, maar past niet echt tussen de andere kinderen en raakt in conflict met zijn docenten.

Nou heeft Don daar zelf wel enige ervaring in: zoals lezers van de eerste twee delen wel weten is hij allesbehalve een doorsnee persoon. Hij pakt alles nogal systematisch aan, heeft moeite met ironie, begrijpt vaak niet waarom andere mensen onlogisch gedrag vertonen en is weinig gevoelig voor conventies.

Continue reading “Graeme Simsion: The Rosie result”

Philippa Pearce: Tom’s midnight garden

philippapearcetomsmidnightgarden

Ik weet niet waarom ik dit boek gemist heb als kind, want toen bestond het ook al (het komt uit 1958) en het is ook in het Nederlands vertaald. Maar ik had nog nooit van deze auteur gehoord tot ik The librarian van Salley Vickers las, waar dit boek een belangrijke rol in speelt.

Na die aanbeveling heb ik het gekocht en ben ik het gaan lezen, en daar ben ik blij om. Het boek gaat over Tom Long, die bij zijn oom en tante moet gaan logeren en niet met anderen in aanraking mag komen omdat zijn broer Peter de mazelen heeft. Tom vindt dat vreselijk: het is bijna zomervakantie en hij had zich zo verheugd op het spelen in de tuin, waar hij met Peter een boomhut wilde gaan bouwen. Zijn oom en tante wonen in een appartement in een gebouw zonder tuin en verder is het leven daar voor een kind ook niet bijster interessant, dus hij gaat er met tegenzin naar toe.

Continue reading “Philippa Pearce: Tom’s midnight garden”