Simon van der Geest: Het werkstuk

simonvandergeesthetwerkstuk

Eva zit in groep 8 en moet een werkstuk maken, over iets waar ze graag meer over wil weten. Er is eigenlijk maar één ding dat ze kan bedenken: haar biologische vader. Over hem weet ze bijna niets, niet eens hoe hij heet.

Haar moeder is een beroemde zangeres en zij praat liever niet over Eva’s vader. Maar als Eva wat rondsnuffelt vindt ze toch allerlei spullen: een foto van haar moeder met een donkere arm om haar heen, de persoon aan wie die arm vastzit is er afgescheurd. Een verjaardagskaart van haar vader aan haar van toen ze 1 werd.

De juf is er eerst op tegen dat ze haar werkstuk over “biologische vaders” schrijft. Maar Eva zet door en ontdekt nuttige informatie. Zo schrijft ze een hoofdstuk over “Wat heb je aan een biologische vader?” In het dierenrijk kunnen biologische vaders levensgevaarlijk zijn. Maar ook bij mensen zijn er vaders die nooit naar je omkijken, die noemt Eva “kindblind”. Ze gaat ook in op de biologie om aanwijzingen te vinden: Eva heeft elf tenen en ze ontdekt dat dat erfelijk is, dus haar vader zal waarschijnlijk ook elf tenen hebben. Die elfde teen komt zelfs wel van pas: hij tintelt als er iemand liegt. Ook als ze dat zelf doet, overigens.

Doorgaan met het lezen van “Simon van der Geest: Het werkstuk”

Cyrille Offermans: Dood van een leraar

cyrilleoffermansdoodvaneenleraar

Dit boek kocht ik zo’n beetje toen het uitgekomen is, in 2011. Ik werkte toen een jaar in het voortgezet onderwijs en had de lerarenopleiding bijna af. Maar het leek me toch wat deprimerend dus toen belandde het ongelezen in de kast, waar ik het een paar weken geleden maar eens uit haalde.

Het verhaal gaat over Freek Moerdijk. In de proloog komen we er achter dat hij op het Jan Swammerdam College werkt en dat hem gevraagd is te spreken bij het afscheid van overleden collega Peter. Hij twijfelt of hij dat moet doen. Hij twijfelt ook aan zijn baan daar en wil eigenlijk weg, maar heeft de knoop nog niet doorgehakt.

De rest van het boek bestaat uit twee delen: Leerjaren en Praktische filosofie. In deel 1 leren we Freek kennen vanaf zijn eigen schooltijd, zijn verliefdheid op Minnie, zijn studie filosofie. Freek is een slimme maar ook enigszins onuitstaanbare jongen (vind ik dan), na zijn eindexamen gaat hij filosofie studeren. Dat is voor mij leuk om te lezen, ik studeerde ook een tijd filosofie en herken veel in de beschrijvingen van de colleges en sfeer en de groepjes mensen die met bepaalde filosofen dweepten. Al waren de colleges die ik volgde wel anders en deed ik inhoudelijk ook echt andere dingen, dus de filosofen die ter sprake komen ken ik nauwelijks. Freek is zelf gefascineerd door Schopenhauer, maar die speelt voor zijn docenten geen grote rol. Hij probeert zijn eigen weg te zoeken en een belangrijke vriend in die tijd is kunstenaar Addie, die ook colleges volgt bij filosofie als inspiratie voor zijn kunst. Wat ik persoonlijk mis in dit deel is het studentenleven, Freek lijkt alleen met de filosofie en de kunst en Addie bezig.

Doorgaan met het lezen van “Cyrille Offermans: Dood van een leraar”

Philippa Pearce: Minnow on the Say

philippapearceminnowonthesay

Ik las eerder dit jaar met veel plezier Tom’s midnight garden, dus ik deed wat ik dan altijd doe: meer boeken van dezelfde schrijver zoeken! Een van die boeken is Minnow on the Say. Een wat cryptische titel. “Minnow” blijkt “voorn” te betekenen (zo zie je maar, ook uit kinderboeken valt van alles te leren), en de Say is het riviertje waar de achtertuin van hoofdpersoon David aan grenst.

Op de dag dat de Say hoger staat dan ooit vindt David een kano bij de aanlegsteiger in zijn tuin. De kano is duidelijk losgeraakt, dus hij gaat op zoek naar de eigenaar. Na een tijdje varen komt hij bij een grote tuin met een oud landhuis en een boze jongen van wie de kano blijkbaar is: Adam. Al snel delen ze het enthousiasme voor de kano en ze gaan hem samen opknappen. Omdat de kano zo vloeiend in het water beweegt noemen ze hem “Minnow”.

De kanotochtjes in deze lange Engelse zomer zijn aanlokkelijk beschreven, maar daar blijft het niet bij. David is een jongen uit een heel normaal gezin met degelijke ouders en een bezorgde moeder (al hoort hij later interessante verhalen over zijn vader toen hij jong was!), een fiets en een krantenwijk, Adam is een wees zonder geld maar met een rijke voorgeschiedenis. In Adams familie (hij woont nu alleen met zijn tante en grootvader in dat oude huis) gaat een verhaal over een verborgen schat! En die kano kunnen ze goed gebruiken om naar die schat op zoek te gaan. Dat doen ze niet uit hebberigheid, maar omdat Adam na de vakantie tegen zijn zin moet verhuizen naar zijn familie in de stad, want zijn tante heeft te weinig geld om nog langer voor hem te zorgen.

Het is een prachtig en tot de verbeelding sprekend verhaal, over kanotochtjes, familie, geschiedenis, overleveringen en raadsels. Een perfect boek om even weg te dromen op een regenachtige middag.

Jeanette Winterson: Frankissstein

jeanettewintersonfrankissstein

Ik las een tijdje geleden het prachtige Why be happy when you could be normal?, dus toen ik zag dat Jeanette Winterson naar Utrecht kwam kocht ik direct een kaartje en ook haar nieuwste boek, Frankissstein. Afgelopen maandag was het zover, het boek las ik daarvoor.

Het verhaal heeft twee, eigenlijk drie, verhaallijnen. De eerste waar je in terechtkomt is het verhaal van Mary Shelley in 1816, negentien jaar oud, getrouwd met de dichter Percey Shelley. Samen met haar stiefzus Claire, haar vriend de dichter Lord Byron en arts Polidori brengt ze een zomer door bij Genève. Nou ja, zomer, het regent aan een stuk door, alles is nat en het is koud. Om elkaar bezig te houden verzinnen ze griezelverhalen, en zo komt Mary tot haar beroemde werk Frankenstein. Mary Shelley is de dochter van Mary Wollstonecraft, een feministe die stierf toen de kleine Mary slechts een maand oud was. Mary krijgt in de loop van het verhaal (en ook in haar echte leven) vier kinderen, waarvan er drie al snel sterven. Ook haar man overlijdt jong.

Hier zei Winterson afgelopen maandag ook wat over: in die tijd werden mensen niet zo oud, en ze leefden hun leven dus ook met een ander perspectief. Als je ervan uitgaat dat je maar vijftig zult worden, ga je de dingen die je graag wil doen eerder doen. De Shelleys leefden bijvoorbeeld een heel intensief leven, zoals ook uit het boek blijkt.

De tweede verhaallijn speelt in het heden. En daar speelt Winterson met de fictie: de namen van de personages komen overeen met die uit de eerste verhaallijn. (Maandag zij ze iets als: het zijn geen tijdreizigers, ze verschijnen gewoon weer.) Dat is natuurlijk wel enigszins verwarrend maar laat vooral parallellen zien tussen de wetenschappelijke en filosofische discussies toen (de tijd dat het gebruiken van elektriciteit, waar Frankensteins monster mee tot leven wordt gewekt, nog in de kinderschoenen stond, bijvoorbeeld) en nu.

Doorgaan met het lezen van “Jeanette Winterson: Frankissstein”

Johan Harstad: Hässelby

johanharstadHässelby

Pas in het nawoord kom je er als Nederlandse lezer achter dat de hoofdpersoon van dit boek een karakter uit een Zweeds kinderboek is, een icoon in Scandinavië maar hier veel minder bekend. Albert Åberg was daarin een jongetje van een jaar of 4, 5, 6 dat samen met zijn vader in een flat in Hässelby, een kleine voorstad van Stockholm, woonde. Van een moeder was geen sprake.

In dit boek is Albert een volwassen man en hij woonde tot voor kort nog steeds met zijn vader in die flat. In het eerste hoofdstuk wordt Alberts vader doodgereden door een vrachtwagen. Dan staat Albert er alleen voor. Maar eigenlijk voelt het meer als een bevrijding: Albert gooit dingen weg, koopt nieuwe meubels, gaat er wat meer op uit.

Doorgaan met het lezen van “Johan Harstad: Hässelby”

David Mitchell: Black Swan Green

davidmitchellblackswangreen

Dit boek las ik deze week voor de derde keer. Ik schreef hier al dat ik enthousiast werd van de aankondiging van Mitchells nieuwe boek (juni aanstaande) en dat ik zin kreeg om meer Mitchell te gaan lezen, en nadat ik The thousand autumns of Jacob de Zoet uit had, besloot ik Black Swan Green te herlezen.

Wat Black Swan Green anders maakt dan veel andere Mitchells (Cloud Atlas, Ghostwritten, The Bone Clocks) is dat het eigenlijk gewoon één overzichtelijk verhaal is. In die andere boeken worden allerlei verhalen over allerlei mensen gecombineerd, maar dit boek gaat steeds over dezelfde jongen van dertien.

Doorgaan met het lezen van “David Mitchell: Black Swan Green”

David Mitchell: The thousand autumns of Jacob de Zoet

davidmitchellthethousandautumnsofjacobdezoet

Ik vind David Mitchell een fantastische schrijver, vooral The Bone Clocks, Black Swan Green en Cloud Atlas vind ik heel goed. Toch had ik nog niet al zijn werk gelezen: het zijn vaak dikke boeken waar je wel even tijd en aandacht voor nodig hebt. Maar toen ik las dat in juni Mitchells nieuwe boek uitkomt (David Mitchell announces Utopia Avenue, his first novel in five years) werd ik daar zo enthousiast van, dat ik besloot dat ik dan toch in ieder geval al zijn boeken die al wél uit zijn maar eens moest gaan lezen.

In The thousand autumns of Jacob de Zoet was ik eerder al eens begonnen, maar toen ben ik al tamelijk snel gestrand. Het is een boek waarin veel verschillende personages met ingewikkelde namen voorkomen, op plekken en tijden die onbekend zijn. Dus enige concentratie is wel nodig. Maar deze keer las ik zonder moeite wel door.

Doorgaan met het lezen van “David Mitchell: The thousand autumns of Jacob de Zoet”

Toshikazu Kawaguchi: Before the coffee gets cold

toshikazukawaguchibeforethecoffiegetscold

In een klein, donker koffiehuis in Tokyo, waar geen daglicht binnenkomt en de tijd lijkt stil te staan, is één stoel heel bijzonder. Als je op die stoel gaat zitten, je koffie op de juiste manier wordt ingeschonken en je je voorstelt waar je heen wil, kun je in de tijd reizen.

Er zijn wel allerlei regels aan verbonden, zo kun je alleen mensen ontmoeten die ook in het koffiehuis geweest zijn, en je moet je koffie opdrinken voor hij koud is. Als je koffie op is, ga je weer terug naar het nu. Vanwege het tijdreizen heeft het koffiehuis een tijd een cultstatus gehad, maar toen bleek dat er nogal veel regels aan het tijdreizen verbonden zijn verloor het al snel aan aantrekkingskracht. Zo is het een gegeven dat een bezoek aan het verleden gebeurtenissen in de toekomst niet kan veranderen.

Doorgaan met het lezen van “Toshikazu Kawaguchi: Before the coffee gets cold”

Siri Hustvedt: Memories of the future

sirihustvedtmemoriesofthefuture

Siri Hustvedt is een Amerikaanse schrijver, bekend van boeken als What I Loved en The Summer Without Men. Dat laatste heb ik gelezen, maar dat is al even geleden en daar herinner ik me niet zoveel meer van. Hustvedt heeft allerlei prijzen gewonnen, heeft een PhD in Engels en geeft naast het schrijven ook colleges over psychiatrie, waar ze ook over schrijft in haar non-fictie. Haar nieuwe roman leek me interessant en toen ik las dat ze naar Utrecht zou komen, heb ik meteen een kaartje en het boek gekocht en ben ik het gaan lezen. Haar optreden bij de ILFU Book Talk was afgelopen dinsdag, en het was fantastisch.

Het verhaal begint in 1978, als de hoofdpersoon S.H. het platteland van Minnesota verruilt voor Manhattan. Ze kent niemand en heeft er geen baan, maar ze heeft wat geld gespaard en ze heeft zichzelf een jaar gegeven om te schrijven. Ze begint aan een detective-achtig verhaal, met een jong personage dat zichzelf als Sherlock Holmes (ook een S.H., net als de “Standard Hero”) ziet en zijn vriendin dus vanzelf als Watson.

Het verhaal wordt verteld door hoofdpersoon S.H. als ze veel ouder is en terugkijkt op dit jaar. De aanleiding is dat ze haar oude dagboek gevonden heeft bij de verhuizing van haar moeder naar een zorginstelling. Een belangrijk thema van het boek is dan ook herinneren. Haar jonge zelf is eigenlijk in zekere zin een vreemde geworden, ze kan niet meer echt weten wie die jonge vrouw toen was. Ze had zelfs een andere naam: haar vrienden noemden haar Minnesota. Toch krijgt de jonge S.H. zelf ook een stem, want in de roman zijn dagboekfragmenten opgenomen.

Doorgaan met het lezen van “Siri Hustvedt: Memories of the future”

Ellen Raskin: The Westing game

ellenraskinthewestinggame

Net als Tom’s midnight garden is dit een klassieker die ik in mijn jeugd gemist heb, al is dat bij The Westing game wat minder verwonderlijk omdat daar voor zover ik kan zien geen Nederlandse vertaling van verschenen is (maar als ik me vergis hoor ik het graag). Het boek stamt uit 1978.

Ellen Raskin heeft vier kinderboeken geschreven en een heleboel boeken geïllustreerd. Ook voor dit eigen boek ontwierp ze het uiterlijk tot in detail, achterin de editie die ik heb staan verschillende ontwerpen die ze hiervoor maakte.

Het verhaal gaat over een groep mensen die allemaal een brief krijgen waarin hen een appartement in een nieuw gebouw te huur wordt aangeboden. Op wonderlijke wijze passen de appartementen precies bij die mensen, dus ze gaan allemaal op het aanbod in. Het complex ligt aan Lake Michigan, vlakbij het landhuis van de geheimzinnige en teruggetrokken levende miljonair Samuel W. Westing die al jaren niet gezien is.

Doorgaan met het lezen van “Ellen Raskin: The Westing game”