Bregje Hofstede: Drift

bregjehofstededrift

Ik heb gemengde gevoelens over dit boek. Het is knap geschreven, op sommige momenten greep het me, meestal waren dat de momenten waarop de pijnpunten tussen Bregje en Luc het duidelijkst naar voren kwamen. Op sommige andere momenten deed het me niet zoveel en werd het geanalyseer me wat teveel.

Het verhaal begint midden in de nacht. Hoofdpersoon Bregje zit midden in Brussel op straat met een grote rugzak die helemaal gevuld is met al haar dagboeken. Ze is weggegaan bij haar man Luc, met wie ze al sinds de middelbare school samen is. Daarna komt per dag wat er volgt. Bregje zwerft langs hotels en Airbnb’s in de stad, ze gaat even bij haar ouders logeren maar houdt dat niet zo lang vol, ze vertrekt zelfs naar Napels omdat dat even duur is als in Brussel blijven.

In de loop van die dagen blikt Bregje terug op de relatie. We lezen hoe ze elkaar ontmoetten, hoe ze wat kregen met elkaar. We lezen ook hoe verschillend ze van het begin af aan ook waren: Luc kwam uit een gebroken gezin, hij woonde alleen met zijn vader en had een Franse moeder, hij vraagt zich ergens in het boek af of zijn moeder misschien nog baby-foto’s van hem heeft. Bregje daarentegen komt uit een stabiel en liefdevol gezin vol familie-uitdrukkingen en met een speciaal voor haar volgeschreven schrift over haar jeugd, waarin haar ouders al anekdotes over haar bijhielden. Dat schrift dient nu om uit te zoeken wie ze was vóór Luc, en ze leest al haar dagboeken minutieus door om er achter te komen wat er nou eigenlijk gebeurd is. Om aanwijzingen te zoeken dat de relatie gedoemd was te mislukken, misschien.

Continue reading “Bregje Hofstede: Drift”

Advertenties

Juli Zeh: Briefroman

julizehbriefroman

Dit boek begint met een afwijzingsbrief: Zeh is uitgenodigd om de prestigieuze Frankfurter Poetikvorlesung aan de Goethe-Universität te geven, maar ze wil niet. Ze beweert dat ze het te druk heeft. Maar daar komt ze op terug: nadat er blijkbaar aansporingen van haar uitgever, echtgenoot (“chef”) en de Oude Zweed zijn gekomen, licht ze uitgebreider toe waarom ze niet komt. Want tijdgebrek is natuurlijk een slechte uitvlucht voor een evenement dat steeds weer terugkomt: men kan het blijven vragen, in de hoop dat er op den duur wel een keer tijd is.

Maar Zeh heeft een principiëler probleem. Ze gelooft namelijk niet dat er zoiets is als een poëtica, een intentie van de schrijver. Die intentie wordt er later door anderen, voornamelijk leraren Duits die een duidelijk omschreven onderwijsdoel nodig hebben om te bereiken met de leerlingen, in gezocht. Dus als je als auteur praat over je bedoeling, ben je eigenlijk de lezer van je eigen werk.

Continue reading “Juli Zeh: Briefroman”