Johan Harstad: Heterdaad

johanharstadheterdaad

Harstad is vooral bekend geworden vanwege zijn boek Max, Mischa & het Tet-offensief, dat zo dik is dat ik er nog niet aan heb durven beginnen. Wel las ik eerder Buzz Aldrin, waar ben je gebleven?.

Tijdens het schrijven van Max, Mischa & het Tet-offensief begon Harstad ook aan dit experimentele detectiveboek. Het bestaat uit vijftien “microromans”, dat wil zeggen, heel korte romans die als je de lengte bekijkt eigenlijk meer korte verhalen zijn. Al deze verhalen gaan over privédetective Heterdaad, die zo genoemd wordt omdat hij altijd precies op tijd op de plek van de misdaad arriveert. En dan niet door gedegen speurwerk en deductie, maar gewoon omdat hij er toevallig langskomt of omdat iemand hem erop wijst.

Continue reading “Johan Harstad: Heterdaad”

Advertenties

Eva Menasse: Quasikristallen

evamenassequasikristallen

Ik ging dit boek vooral lezen vanwege de titel en de kaft. Maar al snel bleek dat het verhaal helemaal niets met wiskunde of kristallen te maken heeft. Het gaat over Xane Molin, een vrouw die we in elk hoofdstuk vanuit een ander gezichtspunt meemaken.

Het boek begint met een dramatische zomer. Die zien we vanuit het perspectief van Judith, die in een weinig stabiele thuissituatie opgroeit. Xane is haar beste vriendin, en samen zijn ze ook vriendinnen van de wat aparte Claudia die ze achter haar rug om wat belachelijk maken. Daarna zien we Xane als deelnemer aan een excursie naar Auschwitz. Vanuit de ervaringen van haar huurbaas, wiens kruisbeeld Xane gebruikt in een film die ze maakt. Andere perspectieven zijn die van Judiths zusje, een internationaal bekende, oudere man met wie Xane een bijzondere band krijgt, haar vruchtbaarheidsarts, Xane zelf, haar stiefdochter, vader, echtgenoot, buurvrouw, en uiteindelijk haar zoon die op een laatste eigengereide actie reageert in brieven.

Continue reading “Eva Menasse: Quasikristallen”

Juli Zeh: Nultijd

julizehnultijd

Ik vind Juli Zeh een heel goede schrijver, ik schreef al eerder stukjes over Ons soort mensen en Briefroman. Dit lijkt op het eerste gezicht een heel ander boek: een thriller. Toch zijn er ook overeenkomsten met haar andere romans, bijvoorbeeld de maatschappijkritiek die er in verstopt zit, psychologische spelletjes en juridische zaken.

Het verhaal gaat over Sven, een duikinstructeur op de Canarische eilanden die Duitsland de rug toegekeerd heeft uit teleurstelling. Hij wil geen deel meer zijn van die maatschappij die volgens hem alleen maar over oordelen en beoordeeld worden gaat. Hij woont samen met zijn partner Antje, met wie hij eigenlijk vooral samen is omdat zij al van kinds af aan graag bij hem wilde zijn, op een afgelegen plek. Svens contacten met de lokale bevolking zijn vooral professioneel, Antje heeft wel wat Spaanse vriendinnen. Duitsland sijpelt toch hier en daar zijn leven in, want zijn klanten zijn vaak Duits.

Continue reading “Juli Zeh: Nultijd”

Camilla Läckberg: Oorlogskind

camillalackbergoorlogskind

Een collega tipte mij de detectives van de Zweedse Camilla Läckberg. Ik ben er een tijdje geleden in begonnen, en hoewel ik niet onverdeeld positief was blijkt de serie wel verslavend: ik heb binnen drie weken al zes delen uitgelezen.

Wat ik aan het eerste deel (IJsprinses) niet zo leuk vond was dat ik al heel snel vermoedde hoe het verhaal in elkaar zat en dat was ook zo. Datzelfde gold voor een later boek in de reeks, op de een of andere manier zorgde de beschrijving van een bepaald personage ervoor dat ik begon te vermoeden dat hij de dader was. Sommige andere verhalen hebben ontknopingen die niet bijster origineel zijn. (Maar misschien heb ik gewoon al teveel detectives gelezen, dat kan ook.)

Toch lees ik de serie met plezier, en dat komt vooral door de hoofdpersonen Erica en Patrik. In het eerste deel kennen ze elkaar net, maar in de latere delen zijn ze getrouwd en hebben ze een dochtertje. Patrik werkt bij de politie en draagt de feitelijke verantwoordelijkheid voor de onderzoeken. Zijn chef Mellberg is vanuit de stad overgeplaatst naar het rustige Fjällbacka waar hij weinig kwaad kan doen, en hij opereert onder het mom “goed leidinggeven is goed kunnen delegeren”. Behalve als er met de pers gepraat moet worden of er eer is behaald die opgestreken kan worden. Bovendien doet Mellberg wel eens onhandige dingen, dus Patrik vindt het wel best als hij zich afzijdig houdt. En dat geldt eigenlijk net zo voor twee andere collega’s die ook de kantjes er nogal af lopen.

Continue reading “Camilla Läckberg: Oorlogskind”

Arnaldur Indridason: Blauwzuur

arnaldurindridasonblauwzuur

De detectives van Indridason zijn echt anders dan de meeste andere detectives, voornamelijk omdat ze op IJsland spelen. Het bekendst is zijn serie waarin politieman Erlendur de hoofdrol speelt, maar sommige van zijn boeken spelen in het verleden. Zo ook dit boek.

Het boek begint als Eyvindur terugkomt van een van zijn handelsreizen en ontdekt dat zijn vriendin Vera vertrokken is. Voor hij wegging hadden ze ruzie gemaakt: hij had geruchten gehoord dat ze als hij weg was omging met militairen, en daar had hij haar mee geconfronteerd.

Continue reading “Arnaldur Indridason: Blauwzuur”

Petra Hartlieb: Mijn geliefde boekhandel

petrahartliebmijngeliefdeboekhandel

Welke lezer droomt er niet van: je drukke baan opzeggen en boekverkoper worden. Fijn de hele dag tussen de boeken en de allernieuwste boeken meteen kunnen lezen. Petra Hartlieb en haar echtgenoot Oliver doen het. Op vakantie in Wenen zien ze een boekhandel die gesloten is, ze gaan een keer vrijblijvend kijken, want ze gaan het natuurlijk niet doen. Maar ze doen in een opwelling een bod.

En dan hebben ze ineens een boekhandel in Wenen, terwijl ze in Hamburg wonen. Ze zeggen hun ook niet oninteressante banen (Hartlieb was journalist en criticus, haar man werkte bij een Duitse uitgeverij) op en verkassen naar Oostenrijk.

Hoewel het boek een beetje afstandelijk aanvoelt vond ik het heel leuk om mee te lezen met alle verwikkelingen. Hartlieb beschrijft wat er gebeurt en ook wat het met hen doet, maar het zijn voornamelijk tamelijk feitelijke constateringen zonder dat haar eigen gevoel echt duidelijk naar voren komt. “Het is de hoogste tijd, ik sta echt op instorten,” schrijft ze, maar ze schrijft niet waar dat dan uit blijkt, alleen maar hoe dat komt: het vele werken en wat daar allemaal bij komt kijken.

Continue reading “Petra Hartlieb: Mijn geliefde boekhandel”

Maria Gripe: Agnes Cecilia

mariagripeagnescecilia

Agnes Cecilia is een van mijn favoriete jeugdboeken. Ik las het lang geleden voor het eerst, ik weet niet meer wanneer precies, maar ik schat dat ik een jaar of 12 was. Het stond gewoon in de bibliotheek in Meijel, waar ik woonde, al was het toen ook al 9 jaar oud, want deze vertaling van Jan de Zanger komt uit 1983. Buiten die bibliotheek heb ik zelden een exemplaar van dit boek gezien. Toen de lokale bieb het afschreef heb ik het op de kop getikt, ik heb ooit nog één ander bieb-exemplaar op een boekenbeurs gezien, en uiteindelijk heb ik een jaar of tien geleden een mooi exemplaar gevonden bij De Slegte. Verder ben ik het nooit ergens tegengekomen, terwijl ik toch regelmatig boekenmarkten bezoek. Wel zie ik op internet soms andere mensen naar dit boek zoeken, dus blijkbaar heeft het op meer mensen indruk gemaakt.

Het boek gaat over Nora, die op jonge leeftijd haar ouders heeft verloren bij een auto-ongeluk. Ze is daarna opgenomen bij familie in het gezin van Anders en Karin en hun zoon Dag, die van haar leeftijd is. Hoe lief ze ook zijn en hoe hard ze ook het tegendeel beweren, toch heeft ze altijd op de achtergrond het gevoel dat ze er niet écht bij hoort.

Het gezin verhuist naar een groot appartement in een oud gebouw. Nora voelt zich alsof ze thuiskomt. Bij het verbouwen ontdekken ze hoge, dichtgetimmerde muurkasten waar lang geleden spullen in achtergelaten zijn. En vanaf die tijd gebeuren er rare dingen: Nora hoort als ze alleen thuis is voetstappen lopen in de kamer naast de hare, het kapotte wekkertje dat uit die kasten komt begint op die momenten te lopen, maar de wijzers lopen achteruit, en ze voelt dat er iemand aanwezig is die ze niet kan zien die naar haar kijkt. Maar eng is het niet.

Continue reading “Maria Gripe: Agnes Cecilia”

Juli Zeh: Briefroman

julizehbriefroman

Dit boek begint met een afwijzingsbrief: Zeh is uitgenodigd om de prestigieuze Frankfurter Poetikvorlesung aan de Goethe-Universität te geven, maar ze wil niet. Ze beweert dat ze het te druk heeft. Maar daar komt ze op terug: nadat er blijkbaar aansporingen van haar uitgever, echtgenoot (“chef”) en de Oude Zweed zijn gekomen, licht ze uitgebreider toe waarom ze niet komt. Want tijdgebrek is natuurlijk een slechte uitvlucht voor een evenement dat steeds weer terugkomt: men kan het blijven vragen, in de hoop dat er op den duur wel een keer tijd is.

Maar Zeh heeft een principiëler probleem. Ze gelooft namelijk niet dat er zoiets is als een poëtica, een intentie van de schrijver. Die intentie wordt er later door anderen, voornamelijk leraren Duits die een duidelijk omschreven onderwijsdoel nodig hebben om te bereiken met de leerlingen, in gezocht. Dus als je als auteur praat over je bedoeling, ben je eigenlijk de lezer van je eigen werk.

Continue reading “Juli Zeh: Briefroman”

Johan Harstad: Buzz Aldrin, waar ben je gebleven?

johanharstadtbuzzaldrinwaarbenjegebleven

Mattias is tuinman. Hij wil graag zo weinig mogelijk opvallen, hij wil een radertje zijn, en niet degene op de voorgrond. Hij is dan ook een bewonderaar van Buzz Aldrin, de tweede man op de maan. En, misschien omdat hij op het moment van de maanlanding geboren is, sowieso gefascineerd door alles wat met ruimtevaart en de maan te maken heeft. Matthias wist zichzelf op een bepaald moment zodanig uit dat zijn vriendin bij hem weggaat. Als dan ook het bedrijf waar hij werkt failliet gaat, heeft hij eigenlijk geen houvast meer. Hij laat zich overhalen door vriend Jørn om mee te gaan met zijn band die gaat optreden op de Faeröer en ze gaan op reis.

Dan is er een gat in zijn geheugen, Mattias komt bij als hij midden op een natte weg ligt, misselijk, met hoofdpijn, een bebloede hand en een enveloppe met veel geld in zijn zak. Hij weet van al die zaken niet meer hoe het zo gekomen is, hij gaat maar wat lopen en wordt uiteindelijk opgepikt door Havstein, die hem meeneemt en meteen ook een verblijfplaats aanbiedt: hij is de begeleider van een instelling waar uitbehandelde psychiatrische patiënten verblijven tot ze wellicht weer kunnen deelnemen in de samenleving. Ze wonen in een verbouwde fabriek in een dorpje dat langzaam leegloopt, uiteindelijk woont er bijna niemand meer.

Continue reading “Johan Harstad: Buzz Aldrin, waar ben je gebleven?”

Maria Gripe: The glassblower’s children

mariagripetheglassblowerschildren

De Zweedse schrijfster Maria Gripe schreef enkele van mijn favoriete jeugdboeken, maar van haar kinderboeken (waarvan ook wel enkele in het Nederlands vertaald zijn) had ik er nog geen gelezen. The glassblower’s children is de Engelse vertaling van een boek uit 1964, een boek dat niet in het Nederlands verschenen is.

Waar in haar latere jeugdboeken de ontwikkeling van de hoofdpersonen centraal staat met hier en daar een bovennatuurlijk vleugje, is dit boek een echt sprookje. Het gaat over een glasblazer, zijn vrouw en twee kinderen Klas en Klara. Het gezin woont in een klein huisje en is arm, op de halfjaarlijkse markt verkoopt vader Albert zo weinig dat ze er geen overnachting kunnen betalen. Op die markt is ook een poppenkraam. Klara en haar moeder kijken daar regelmatig gefascineerd rond, vooral naar één speciale pop, al zullen ze die nooit kunnen kopen. Op een dag zijn de ouders druk in de kraam aan het werk en gaan de kinderen nog even naar de pop kijken. Daarna lijken ze van de aardbodem verdwenen. Het enige spoor dat ze vinden is de vrouw van de poppenkraam, die vertelt dat Klara de mooie pop gekocht heeft.

Continue reading “Maria Gripe: The glassblower’s children”