Håkan Nesser: De vereniging van linkshandigen

hakannesserdeverenigingvanlinkshandigen

Het was een hele tijd geleden dat ik iets van Nesser las. Zijn twee series, over de inspecteurs Van Veeteren en Barbarotti, heb ik geloof ik allebei wel ongeveer helemaal gelezen, maar dat blijkt ongeveer zeven jaar geleden te zijn en toen las ik er een heleboel achter elkaar. Ik moet toegeven dat ik daar niet bijster veel van onthouden heb, behalve dat ik ze wel leuk vond. Maar nu had ik wel zin in zo’n soort boek en je moet de lokale boekhandel toch steunen in deze tijd houd ik mezelf maar voor, dus kocht ik zijn nieuwste boek.

Het boek springt in de tijd. Het begint in Oosterby en omgeving, waar in 1957-1958 verschillende linkshandige kinderen door hun juf gedwongen worden elke dag een vieze handschoen te dragen om hun linkerhand, zodat ze met rechts leren schrijven. Twee van die kinderen richten “de vereniging van linkshandigen” op, later komen daar nog wat andere leden bij, en in hun puberteit heeft de club een soort clubhuis waar ze samenkomen om muziek te luisteren en te drinken.

Doorgaan met het lezen van “Håkan Nesser: De vereniging van linkshandigen”

Johan Harstad: Hässelby

johanharstadHässelby

Pas in het nawoord kom je er als Nederlandse lezer achter dat de hoofdpersoon van dit boek een karakter uit een Zweeds kinderboek is, een icoon in Scandinavië maar hier veel minder bekend. Albert Åberg was daarin een jongetje van een jaar of 4, 5, 6 dat samen met zijn vader in een flat in Hässelby, een kleine voorstad van Stockholm, woonde. Van een moeder was geen sprake.

In dit boek is Albert een volwassen man en hij woonde tot voor kort nog steeds met zijn vader in die flat. In het eerste hoofdstuk wordt Alberts vader doodgereden door een vrachtwagen. Dan staat Albert er alleen voor. Maar eigenlijk voelt het meer als een bevrijding: Albert gooit dingen weg, koopt nieuwe meubels, gaat er wat meer op uit.

Doorgaan met het lezen van “Johan Harstad: Hässelby”

Toshikazu Kawaguchi: Before the coffee gets cold

toshikazukawaguchibeforethecoffiegetscold

In een klein, donker koffiehuis in Tokyo, waar geen daglicht binnenkomt en de tijd lijkt stil te staan, is één stoel heel bijzonder. Als je op die stoel gaat zitten, je koffie op de juiste manier wordt ingeschonken en je je voorstelt waar je heen wil, kun je in de tijd reizen.

Er zijn wel allerlei regels aan verbonden, zo kun je alleen mensen ontmoeten die ook in het koffiehuis geweest zijn, en je moet je koffie opdrinken voor hij koud is. Als je koffie op is, ga je weer terug naar het nu. Vanwege het tijdreizen heeft het koffiehuis een tijd een cultstatus gehad, maar toen bleek dat er nogal veel regels aan het tijdreizen verbonden zijn verloor het al snel aan aantrekkingskracht. Zo is het een gegeven dat een bezoek aan het verleden gebeurtenissen in de toekomst niet kan veranderen.

Doorgaan met het lezen van “Toshikazu Kawaguchi: Before the coffee gets cold”

Tamara Bach: Veertien

tamarabachveertien

Bé heeft de ziekte van Pfeiffer gehad en heeft haar vriendinnen ruim twee maanden niet gezien. Vandaag is de eerste schooldag na de vakantie. Haar vriendinnen zijn samen op vakantie geweest en hebben van alles meegemaakt.

Dit boek beslaat die eerste schooldag. Een heel gewone dag eigenlijk. Maar toch gebeurt er veel. We lezen hoe de schooldag verloopt, wat hetzelfde is gebleven (de vriendinnen, de docenten, de rij in de kantine), wat niet (diezelfde vriendinnen, een nieuwe klasgenoot, is ze nu te oud om boterhammen te smeren?).

Doorgaan met het lezen van “Tamara Bach: Veertien”

Johan Harstad: Heterdaad

johanharstadheterdaad

Harstad is vooral bekend geworden vanwege zijn boek Max, Mischa & het Tet-offensief, dat zo dik is dat ik er nog niet aan heb durven beginnen. Wel las ik eerder Buzz Aldrin, waar ben je gebleven?.

Tijdens het schrijven van Max, Mischa & het Tet-offensief begon Harstad ook aan dit experimentele detectiveboek. Het bestaat uit vijftien “microromans”, dat wil zeggen, heel korte romans die als je de lengte bekijkt eigenlijk meer korte verhalen zijn. Al deze verhalen gaan over privédetective Heterdaad, die zo genoemd wordt omdat hij altijd precies op tijd op de plek van de misdaad arriveert. En dan niet door gedegen speurwerk en deductie, maar gewoon omdat hij er toevallig langskomt of omdat iemand hem erop wijst.

Doorgaan met het lezen van “Johan Harstad: Heterdaad”

Eva Menasse: Quasikristallen

evamenassequasikristallen

Ik ging dit boek vooral lezen vanwege de titel en de kaft. Maar al snel bleek dat het verhaal helemaal niets met wiskunde of kristallen te maken heeft. Het gaat over Xane Molin, een vrouw die we in elk hoofdstuk vanuit een ander gezichtspunt meemaken.

Het boek begint met een dramatische zomer. Die zien we vanuit het perspectief van Judith, die in een weinig stabiele thuissituatie opgroeit. Xane is haar beste vriendin, en samen zijn ze ook vriendinnen van de wat aparte Claudia die ze achter haar rug om wat belachelijk maken. Daarna zien we Xane als deelnemer aan een excursie naar Auschwitz. Vanuit de ervaringen van haar huurbaas, wiens kruisbeeld Xane gebruikt in een film die ze maakt. Andere perspectieven zijn die van Judiths zusje, een internationaal bekende, oudere man met wie Xane een bijzondere band krijgt, haar vruchtbaarheidsarts, Xane zelf, haar stiefdochter, vader, echtgenoot, buurvrouw, en uiteindelijk haar zoon die op een laatste eigengereide actie reageert in brieven.

Doorgaan met het lezen van “Eva Menasse: Quasikristallen”

Juli Zeh: Nultijd

julizehnultijd

Ik vind Juli Zeh een heel goede schrijver, ik schreef al eerder stukjes over Ons soort mensen en Briefroman. Dit lijkt op het eerste gezicht een heel ander boek: een thriller. Toch zijn er ook overeenkomsten met haar andere romans, bijvoorbeeld de maatschappijkritiek die er in verstopt zit, psychologische spelletjes en juridische zaken.

Het verhaal gaat over Sven, een duikinstructeur op de Canarische eilanden die Duitsland de rug toegekeerd heeft uit teleurstelling. Hij wil geen deel meer zijn van die maatschappij die volgens hem alleen maar over oordelen en beoordeeld worden gaat. Hij woont samen met zijn partner Antje, met wie hij eigenlijk vooral samen is omdat zij al van kinds af aan graag bij hem wilde zijn, op een afgelegen plek. Svens contacten met de lokale bevolking zijn vooral professioneel, Antje heeft wel wat Spaanse vriendinnen. Duitsland sijpelt toch hier en daar zijn leven in, want zijn klanten zijn vaak Duits.

Doorgaan met het lezen van “Juli Zeh: Nultijd”

Camilla Läckberg: Oorlogskind

camillalackbergoorlogskind

Een collega tipte mij de detectives van de Zweedse Camilla Läckberg. Ik ben er een tijdje geleden in begonnen, en hoewel ik niet onverdeeld positief was blijkt de serie wel verslavend: ik heb binnen drie weken al zes delen uitgelezen.

Wat ik aan het eerste deel (IJsprinses) niet zo leuk vond was dat ik al heel snel vermoedde hoe het verhaal in elkaar zat en dat was ook zo. Datzelfde gold voor een later boek in de reeks, op de een of andere manier zorgde de beschrijving van een bepaald personage ervoor dat ik begon te vermoeden dat hij de dader was. Sommige andere verhalen hebben ontknopingen die niet bijster origineel zijn. (Maar misschien heb ik gewoon al teveel detectives gelezen, dat kan ook.)

Toch lees ik de serie met plezier, en dat komt vooral door de hoofdpersonen Erica en Patrik. In het eerste deel kennen ze elkaar net, maar in de latere delen zijn ze getrouwd en hebben ze een dochtertje. Patrik werkt bij de politie en draagt de feitelijke verantwoordelijkheid voor de onderzoeken. Zijn chef Mellberg is vanuit de stad overgeplaatst naar het rustige Fjällbacka waar hij weinig kwaad kan doen, en hij opereert onder het mom “goed leidinggeven is goed kunnen delegeren”. Behalve als er met de pers gepraat moet worden of er eer is behaald die opgestreken kan worden. Bovendien doet Mellberg wel eens onhandige dingen, dus Patrik vindt het wel best als hij zich afzijdig houdt. En dat geldt eigenlijk net zo voor twee andere collega’s die ook de kantjes er nogal af lopen.

Doorgaan met het lezen van “Camilla Läckberg: Oorlogskind”

Arnaldur Indridason: Blauwzuur

arnaldurindridasonblauwzuur

De detectives van Indridason zijn echt anders dan de meeste andere detectives, voornamelijk omdat ze op IJsland spelen. Het bekendst is zijn serie waarin politieman Erlendur de hoofdrol speelt, maar sommige van zijn boeken spelen in het verleden. Zo ook dit boek.

Het boek begint als Eyvindur terugkomt van een van zijn handelsreizen en ontdekt dat zijn vriendin Vera vertrokken is. Voor hij wegging hadden ze ruzie gemaakt: hij had geruchten gehoord dat ze als hij weg was omging met militairen, en daar had hij haar mee geconfronteerd.

Doorgaan met het lezen van “Arnaldur Indridason: Blauwzuur”

Petra Hartlieb: Mijn geliefde boekhandel

petrahartliebmijngeliefdeboekhandel

Welke lezer droomt er niet van: je drukke baan opzeggen en boekverkoper worden. Fijn de hele dag tussen de boeken en de allernieuwste boeken meteen kunnen lezen. Petra Hartlieb en haar echtgenoot Oliver doen het. Op vakantie in Wenen zien ze een boekhandel die gesloten is, ze gaan een keer vrijblijvend kijken, want ze gaan het natuurlijk niet doen. Maar ze doen in een opwelling een bod.

En dan hebben ze ineens een boekhandel in Wenen, terwijl ze in Hamburg wonen. Ze zeggen hun ook niet oninteressante banen (Hartlieb was journalist en criticus, haar man werkte bij een Duitse uitgeverij) op en verkassen naar Oostenrijk.

Hoewel het boek een beetje afstandelijk aanvoelt vond ik het heel leuk om mee te lezen met alle verwikkelingen. Hartlieb beschrijft wat er gebeurt en ook wat het met hen doet, maar het zijn voornamelijk tamelijk feitelijke constateringen zonder dat haar eigen gevoel echt duidelijk naar voren komt. “Het is de hoogste tijd, ik sta echt op instorten,” schrijft ze, maar ze schrijft niet waar dat dan uit blijkt, alleen maar hoe dat komt: het vele werken en wat daar allemaal bij komt kijken.

Doorgaan met het lezen van “Petra Hartlieb: Mijn geliefde boekhandel”