J.K. Rowling: Fantastic beasts and where to find them – the original screenplay

jkrowlingfantasticbeasts

Dit boek heeft een lange titel, en de reden is dat Rowling twee verschillende boeken geschreven heeft met dezelfde titel: Fantastic beasts and where to find them. Eéntje is dit boek, het filmscript van de film met dezelfde titel. Het andere is een boekje dat ze schreef voor een goed doel. Het is één van de leerboeken van Harry Potter op Hogwarts, en op de kaft staat als auteursnaam dan ook Newt Scamander. En dat is dan weer de hoofdpersoon van de film en dus dit boek. Het verhaal speelt in 1926, dat is lang voor Harry Potter werd geboren en in die tijd waren heel andere wereldwijde krachtmetingen aan de gang in de tovenaarswereld. Daar gaat dit boek over.

Newt Scamander is dol op magische dieren (wat uiteindelijk dus ook uitmondt in dat schoolboek). Hij verzamelt ze en verzorgt ze. Magische dieren moeten verborgen gehouden worden voor Muggles (No-maj’s in de VS), mensen die geen tovenaar zijn. In de film komt Newt aan in New York met een (magische) koffer vol dieren, en al snel raakt hij in de problemen: een van zijn dieren ontsnapt en rent de bank in. Het is een Niffler, die altijd op zoek is naar blinkende dingen om in zijn buidel te stoppen. Dat blijft niet onopgemerkt. In de bank komt Newt Jacob Kowalski tegen, die een lening probeert te krijgen om een bakkerij te openen. Ze worden gepakt door Tina Goldstein, een ontslagen auror, die hen aangeeft bij de autoriteiten om weer serieus genomen te worden.

Continue reading “J.K. Rowling: Fantastic beasts and where to find them – the original screenplay”

Advertenties

Hank Green: An absolutely remarkable thing

hankgreenanabsolutelyremarkablething

Ik ging dit boek lezen omdat Hank Green de broer van schrijver John Green is, samen zijn ze de Vlogbrothers en hebben ze een grote online community opgebouwd. Ik volg hun filmpjes niet echt, al zijn ze wel leuk, maar ik vond de boeken van John Green over het algemeen fijn (zijn laatste wat minder) en was wel benieuwd naar dit boek van zijn broer.

En dat was terecht. Ik wist niet wat voor type boek het was toen ik begon te lezen. Het is wat onduidelijk onder welk genre het valt, waarschijnlijk is speculatieve fictie de beste omschrijving, al valt daar nogal veel onder. Misschien is het ook wel science fiction. Het speelt in de toekomst, of in een parallelle wereld, dat kan ook. Veel is hetzelfde als in onze wereld: de websites, de steden, de mensen. Sommige dingen zijn anders, zo is de president van de VS bijvoorbeeld een vrouw.

Continue reading “Hank Green: An absolutely remarkable thing”

Marisha Pessl: Neverworld wake

marishapesslneverworldwake

Ik las aan het begin van mijn zomervakantie Pessls prachtige Special topics in calamity physics. Night film wil ik ook nog lezen, maar dat is best dik, dus toen ik zag dat er een nieuw boek van haar uitgekomen was heb ik dat eerst gekozen. Neverworld wake gaat, eigenlijk net als Special topics in calamity physics, over een hoofdpersoon die net aan het studeren is en deel uitmaakt van een groepje bijzondere mensen die haar vrienden zijn.

In dit geval draait het om Beatrice. In het jaar op de universiteit dat net achter haar ligt, heeft ze haar oude vrienden niet gezien. Dat komt door een tragische gebeurtenis: aan het eind van hun schooltijd is Jim, haar toenmalige vriendje, dood gevonden. Ze weet eigenlijk niet zo goed wat er precies gebeurd is, en nu ze na een jaar weer terug is bij haar ouders en uitgenodigd wordt door een van haar oude vrienden besluit ze te gaan. Want die oude vrienden weten wellicht méér over die fatale avond.

Continue reading “Marisha Pessl: Neverworld wake”

Holly Bourne: Are we all lemmings and snowflakes?

hollybournearewealllemmingsandsnowflakes

Wie mijn blog al langer leest weet dat ik de Spinster Club trilogie fantastisch vond. Ook It only happens in the movies vond ik erg goed, maar How do you like me now?, Bournes recente roman voor volwassenen, vond ik tegenvallen. Daarom was ik blij dat er zó snel daarna ook weer een young adult boek van Bourne uitkwam!

Dit is weer een echte Bourne. Het boek gaat over Camp Reset, een behandelkamp voor jongeren met psychische problemen. Het is een behoorlijke luxe omgeving, maar omdat het nog een pilot is mag hoofdpersoon Olive er gratis heen. Die kans grijpt ze aan; alle andere behandelingen hebben een wachtlijst en Olive zit behoorlijk in de put. Ze ligt in een hoopje onder haar bureau te slapen, is extreem gevoelig voor geluid, heeft haar eindexamen Engels verknald terwijl ze in die manische periode dacht dat ze briljante dingen opschreef, en heeft seks gehad met een jongen met wie ze dat beter niet had kunnen doen. Bovendien heeft ze haar vaders verjaardag verpest en haar ouders de stuipen op het lijf gejaagd. Kortom: ze is een slecht mens.

Continue reading “Holly Bourne: Are we all lemmings and snowflakes?”

Erna Sassen: Er is geen vorm waarin ik pas

ernasassenerisgeenvormwaarinikpas

Dit boek sprak me aan door het begin van de tekst op de achterkant:

Tot en met de vierde ging alles eigenlijk vanzelf maar sinds ik in de vijfde zit is er een hoop veranderd. Volgens mijn mentor heb ik TE lange tijd TE hard gewerkt en volgens mijn moeder ben ik TE perfectionistisch.
Jajaja.
Dat is een van de grootste nadelen van volwassenen: ze denken altijd beter te weten dan jijzelf wat er met jou aan de hand is.

Ik werk op een lerarenopleiding en houd me uit interesse ook bezig met hoogbegaafdheid. Bij hoogbegaafde leerlingen zie je dit soms: ze zijn zo perfectionistisch dat er uiteindelijk niets meer gebeurt. Want falen, en dan vooral het niet voldoen aan je eigen (vaak te hoge) standaarden, voelt erger dan het niet geprobeerd hebben.

Dat thema komt inderdaad ook wel aan de orde in dit boek, maar dat is niet het belangrijkste. We volgen Tessel, die lijstjes maakt met wat ze moet gaan doen. Daar staan dingen op zoals het onderwerp kiezen voor het PWS, maar ook: niet overal zo’n punt van maken. Tessel trekt zich dingen snel aan en betrekt ze ook meteen op zichzelf: ze denkt al snel dat iemands reactie komt door iets wat zij gedaan heeft.

Continue reading “Erna Sassen: Er is geen vorm waarin ik pas”

Benjamin Alire Sáenz: Aristotle and Dante discover the secrets of the universe

benjaminaliresaensaristotleanddantediscoverthesecretsoftheuniverse

Ik vond de titel van dit boek wat pretentieus klinken, maar omdat ik goede reviews zag op Goodreads ben ik het toch gaan lezen. En dat was terecht. De hoofdpersoon heet Aristotle, tsja, je verzint het niet. Niet naar de grote filosoof, maar naar zijn grootvader. Aristotle (Ari) is een nakomertje in een Amerikaans-Mexicaanse familie. Zijn zussen (een tweeling) zijn twaalf jaar ouder dan hij en zijn broer iets minder. Maar die broer kent hij niet, want die zit in de gevangenis en over hem wordt niet gepraat. Er wordt sowieso weinig gepraat in zijn familie, vooral door zijn vader. Die heeft gevochten in Vietnam en heeft de oorlog in zijn hoofd mee terug genomen.

Continue reading “Benjamin Alire Sáenz: Aristotle and Dante discover the secrets of the universe”

Lisa Williamson: All about Mia

lisawilliamsonallaboutmia

Ik las van Williamson eerder The art of being normal. Toen schreef ik dat ik het een aardig boek vond, maar dat het ook weer, net als zoveel young adult boeken, over buitenbeentjes in een vijandige schoolomgeving gaat waar anders zijn niet gewaardeerd wordt. Het thema transgender zijn was overigens wel interessant.

Bij dit boek zou ik juist het tegenovergestelde willen zeggen: Mia is een personage zoals ik ze in de young adult niet zo heel vaak tegenkom. Juist geen buitenbeentje, niets nerderigs, maar populair met een vast vriendengroepje en sexy.

Williamson schrijft in haar nawoord dat ze het leuk vond om in een personage te kruipen dat zo anders is dan zijzelf, en ik denk dat dat voor veel lezers van dit genre ook geldt. Mia is de middelste, en dat is precies hoe ze zich voelt: weinig bijzonder, ze heeft geen “eigen ding”. In tegenstelling tot haar zussen: oudere zus Grace (“Amazing Grace”) is de perfectie zelve, waardoor elke docent op school teleurgesteld lijkt in wat Mia laat zien. En jongere zus Audrey kan heel goed zwemmen en is hard op weg om de Olympische Spelen ooit te bereiken.

Continue reading “Lisa Williamson: All about Mia”

Jan de Zanger: Ben is dood

jandezangerbenisdood

Jan de Zanger schreef in de jaren ’80 boeken die we tegenwoordig in het genre young adult zouden onderbrengen. Hadden we er maar wat van gezegd! valt daaronder, en dit boek ook. Ook dit boek las ik voor het eerst toen ik zelf op de middelbare school zat.

De titel zegt het al: Ben is dood. Het verhaal begint als de klas van Ben net gehoord heeft dat hij verongelukt is, geschept door een bus. Hoofdpersoon Fer realiseert zich dat hij eigenlijk maar heel weinig weet over Ben, en ook over zijn andere klasgenoten. Ze zitten in 4 havo, die klas bestaat voor de helft uit leerlingen die van de mavo kwamen (en ook nog eens van verschillende scholen, stapelen was in die tijd blijkbaar wat gebruikelijker dan nu) en verder uit leerlingen uit verschillende 3 havo-klassen en nog een enkele zittenblijver.

Continue reading “Jan de Zanger: Ben is dood”

Jan de Zanger: Hadden we er maar wat van gezegd!

jandezangerhaddenweermaarwatvangezegd

Anders dan in de meeste jeugdboeken zijn de hoofdpersonen in dit boek volwassen. Het verhaal begint als Pieter Vink, vooraan in de veertig, na 25 jaar terug komt op zijn oude middelbare school. De school viert een jubileum en er is een grote reünie.

Pieter realiseert zich dat hij maar heel weinig herinneringen aan zijn schooltijd heeft, hij kan zich maar enkele klasgenoten direct voor de geest halen. Hij ontmoet als eerste Joyce, de vrouw op wie hij vroeger verliefd was, zij praat hem bij. De rest van de klas blijkt elkaar nog goed te kennen en elke vijf jaar bij elkaar te komen, hij heeft die uitnodigingen nooit ontvangen, en elke keer hebben ze zich afgevraagd waar hij toch terechtgekomen zou zijn. In de loop van de dag, als hij de gezichten, gebaren, houdingen, stemmen weer ziet, keren zijn herinneringen terug. En die hebben te maken met de nachtmerries die hem al die tijd al achtervolgen.

Continue reading “Jan de Zanger: Hadden we er maar wat van gezegd!”

Maria Gripe: Agnes Cecilia

mariagripeagnescecilia

Agnes Cecilia is een van mijn favoriete jeugdboeken. Ik las het lang geleden voor het eerst, ik weet niet meer wanneer precies, maar ik schat dat ik een jaar of 12 was. Het stond gewoon in de bibliotheek in Meijel, waar ik woonde, al was het toen ook al 9 jaar oud, want deze vertaling van Jan de Zanger komt uit 1983. Buiten die bibliotheek heb ik zelden een exemplaar van dit boek gezien. Toen de lokale bieb het afschreef heb ik het op de kop getikt, ik heb ooit nog één ander bieb-exemplaar op een boekenbeurs gezien, en uiteindelijk heb ik een jaar of tien geleden een mooi exemplaar gevonden bij De Slegte. Verder ben ik het nooit ergens tegengekomen, terwijl ik toch regelmatig boekenmarkten bezoek. Wel zie ik op internet soms andere mensen naar dit boek zoeken, dus blijkbaar heeft het op meer mensen indruk gemaakt.

Het boek gaat over Nora, die op jonge leeftijd haar ouders heeft verloren bij een auto-ongeluk. Ze is daarna opgenomen bij familie in het gezin van Anders en Karin en hun zoon Dag, die van haar leeftijd is. Hoe lief ze ook zijn en hoe hard ze ook het tegendeel beweren, toch heeft ze altijd op de achtergrond het gevoel dat ze er niet écht bij hoort.

Het gezin verhuist naar een groot appartement in een oud gebouw. Nora voelt zich alsof ze thuiskomt. Bij het verbouwen ontdekken ze hoge, dichtgetimmerde muurkasten waar lang geleden spullen in achtergelaten zijn. En vanaf die tijd gebeuren er rare dingen: Nora hoort als ze alleen thuis is voetstappen lopen in de kamer naast de hare, het kapotte wekkertje dat uit die kasten komt begint op die momenten te lopen, maar de wijzers lopen achteruit, en ze voelt dat er iemand aanwezig is die ze niet kan zien die naar haar kijkt. Maar eng is het niet.

Continue reading “Maria Gripe: Agnes Cecilia”