Ellen de Bruin: Onder het ijs

ellendebruinonderhetijs

Wat een fijn boek is Onder het ijs. Het eerste grote pluspunt is natuurlijk al dat de hoofdpersoon een jonge, ambitieuze, vrouwelijke bètawetenschapper is.

Bas doet onderzoek naar fossiele dinoflagellaten (niet díe dino’s!, microfossielen van eencelligen). Haar begeleider Reinier, op wie ze stiekem verliefd is, overlijdt plotseling aan het begin van het boek. Hij zou meegaan op een expeditie naar de Noordpool, op een schip dat grote boorkernen uit de grond kan halen. Aan de dinootjes die daarin voorkomen kun je zien hoe oud het materiaal is en ook wat voor omstandigheden er toen heersten. Hij wil daarmee onderzoek doen naar klimaatverandering en wellicht uitvinden hoe de Noordpool na een wat warmere periode weer is afgekoeld.

Maar nu Reinier dood is, mag Bas mee op expeditie. Ze mist hem enorm, maar ze wil ook graag zijn vertrouwen in haar werk niet beschamen. Hij blijft in haar hoofd: ze slaapt in de hut die eigenlijk voor hem bestemd was, ze gebruikt zijn notitieboekje, ze mailt over Reiniers kat op wie ze zou passen tijdens Reiniers reis maar die nu elders ondergebracht is. En er zijn wat complicerende factoren: zo blijkt Karen Bishop ook op het schip te zijn, de vrouw over wie Bas de roddel opgevangen heeft dat ze ooit iets met Reinier gehad heeft. En niemand neemt Bas sowieso erg serieus, omdat ze nog zo jong is en eigenlijk nog niets bereikt heeft, en dan is er ook nog het uiterst irritante hoofd communicatie Patrick. Gelukkig ontmoet ze al snel de twee Engelse walviszusjes en de Duitse Werner, die onderzoek doet naar ijsberen. En de Japanse jongen met de bijnaam TDK.

Hoewel Bas niet in optimale vorm is, door haar verdriet, zeeziekte en de pillen die ze aan de scheepsarts heeft gevraagd, vindt ze langzaam haar draai op het schip. En uiteindelijk lukt het haar zelfs om wat materiaal uit de boorkern te bemachtigen waar ze bijzondere dinootjes in vindt.

Het is een mooi en in een prettige stijl geschreven verhaal over wetenschap, de wetenschappelijke wereld waarin alles draait om publicaties en het er niet altijd even netjes aan toegaat, persoonlijke rancune. En over het leven in een internationale groep in een geïsoleerde situatie ver weg van de gewone wereld, met eigen grapjes, gebruiken en eigenaardigheden, wat ook weer verslavend blijkt te zijn. Over liefde, rouw, verdriet, teleurstelling en volwassen worden.

Aan het eind wordt er naar mijn smaak soms iets teveel uitgelegd wat de lezer zelf ook al wel had kunnen concluderen, ik zou het boek nog net iets beter gevonden hebben als enkele verhaallijntjes een klein beetje meer opengelaten waren. Maar ik heb het boek met veel plezier gelezen en het is zeker een aanrader!

Bas voelt een hand op haar schouder. Werner. “Hé, zeebaars, sta je weer te dromen? Prik dat vlaggetje eens ergens in, je bent de laatste! Dan gaan we daarna eten.”
Eten, daar moet ze nu echt niet aan denken. Maar braaf prikt ze haar vlaggetje in het Eoceen. Heel bescheiden, een stuk boven het PETM van zesenvijftig miljoen jaar geleden, waar ze hóópt dat ze uitkomen. Dan ziet ze dat ze dieper heeft gegokt dan iedereen, en niet zo’n beetje ook. Tientallen miljoenen jaren dieper. Reinier had het al voorspeld: de meeste mensen hebben niet lager durven prikken dan het Mioceen, dat drieëntwintig miljoen jaar geleden begon. Haar vlaggetje staat nu bij zevenenveertig miljoen jaar geleden.
Grobian wenkt Clutterbuck dat hij de poster kan fotograferen. Die stoot een blaffende lach uit als hij het eenzame vlaggetje van Bas ziet en drukt af.

Advertenties

2 gedachten over “Ellen de Bruin: Onder het ijs”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s