Benjamin Alire Sáenz: Aristotle and Dante discover the secrets of the universe

benjaminaliresaensaristotleanddantediscoverthesecretsoftheuniverse

Ik vond de titel van dit boek wat pretentieus klinken, maar omdat ik goede reviews zag op Goodreads ben ik het toch gaan lezen. En dat was terecht. De hoofdpersoon heet Aristotle, tsja, je verzint het niet. Niet naar de grote filosoof, maar naar zijn grootvader. Aristotle (Ari) is een nakomertje in een Amerikaans-Mexicaanse familie. Zijn zussen (een tweeling) zijn twaalf jaar ouder dan hij en zijn broer iets minder. Maar die broer kent hij niet, want die zit in de gevangenis en over hem wordt niet gepraat. Er wordt sowieso weinig gepraat in zijn familie, vooral door zijn vader. Die heeft gevochten in Vietnam en heeft de oorlog in zijn hoofd mee terug genomen.

Continue reading “Benjamin Alire Sáenz: Aristotle and Dante discover the secrets of the universe”

Advertenties

Marisha Pessl: Special topics in calamity physics

marishapesslspecialtopicsincalamityphysics

Wat een goed boek om de vakantie mee te beginnen! Ik ben jaren geleden ook al eens begonnen in dit boek, maar gestopt. Achteraf snap ik wel waarom: de informatiedichtheid is nogal hoog, er staan Engelse woorden in die ik moest opzoeken en het is ook dik. Dus als je er elke dag tien minuten in leest komt het niet zo van de grond, maar als je er even voor kunt gaan zitten is het zeer de moeite waard.

Het verhaal wordt verteld door Blue, ongeveer een jaar nadat ze Hannah Schneider dood gevonden heeft. Ze dacht dat ze dat beeld achter zich gelaten had, maar dat is niet zo. Ze slaapt slecht en reageert anders dan normaal. Na een college waarin ze hoort dat het veroordeelde criminelen hielp om hun eigen epos te schrijven, begint ze aan haar verhaal. En de structuur wordt die van een cursus-syllabus, want dat geeft structuur, heeft haar vader haar altijd geleerd.

Continue reading “Marisha Pessl: Special topics in calamity physics”

Holly Bourne: How do you like me now?

hollybournehowdoyoulikemenow

Ik verwachtte veel van dit boek, ik vond Bournes Spinster Club trilogie fantastisch, en ook It only happens in the movies vond ik heel goed. Ook dit boek is fijn geschreven en leest lekker weg. Maar toch viel het me tegen.

How do you like me now? is Bournes eerste boek dat voor volwassenen geschreven is. Het gaat over Tori Bailey, vooraan in de dertig, bestseller-auteur en rolmodel voor veel jonge vrouwen. Ze heeft een jaar of vijf geleden een boek geschreven over de zoektocht naar zichzelf, maar wel met ironie, want ze kwam erachter dat ze die zoektocht naar zichzelf op precies dezelfde manier aanpakte als alle andere jonge mensen die zichzelf willen vinden. En precies op het moment dat ze – bovenop een berg – besloot dat ze het allemaal op haar eigen manier ging doen, liep als een wonder een geweldige man die bergtop op.

Continue reading “Holly Bourne: How do you like me now?”

Camilla Läckberg: Oorlogskind

camillalackbergoorlogskind

Een collega tipte mij de detectives van de Zweedse Camilla Läckberg. Ik ben er een tijdje geleden in begonnen, en hoewel ik niet onverdeeld positief was blijkt de serie wel verslavend: ik heb binnen drie weken al zes delen uitgelezen.

Wat ik aan het eerste deel (IJsprinses) niet zo leuk vond was dat ik al heel snel vermoedde hoe het verhaal in elkaar zat en dat was ook zo. Datzelfde gold voor een later boek in de reeks, op de een of andere manier zorgde de beschrijving van een bepaald personage ervoor dat ik begon te vermoeden dat hij de dader was. Sommige andere verhalen hebben ontknopingen die niet bijster origineel zijn. (Maar misschien heb ik gewoon al teveel detectives gelezen, dat kan ook.)

Toch lees ik de serie met plezier, en dat komt vooral door de hoofdpersonen Erica en Patrik. In het eerste deel kennen ze elkaar net, maar in de latere delen zijn ze getrouwd en hebben ze een dochtertje. Patrik werkt bij de politie en draagt de feitelijke verantwoordelijkheid voor de onderzoeken. Zijn chef Mellberg is vanuit de stad overgeplaatst naar het rustige Fjällbacka waar hij weinig kwaad kan doen, en hij opereert onder het mom “goed leidinggeven is goed kunnen delegeren”. Behalve als er met de pers gepraat moet worden of er eer is behaald die opgestreken kan worden. Bovendien doet Mellberg wel eens onhandige dingen, dus Patrik vindt het wel best als hij zich afzijdig houdt. En dat geldt eigenlijk net zo voor twee andere collega’s die ook de kantjes er nogal af lopen.

Continue reading “Camilla Läckberg: Oorlogskind”

Lisa Williamson: All about Mia

lisawilliamsonallaboutmia

Ik las van Williamson eerder The art of being normal. Toen schreef ik dat ik het een aardig boek vond, maar dat het ook weer, net als zoveel young adult boeken, over buitenbeentjes in een vijandige schoolomgeving gaat waar anders zijn niet gewaardeerd wordt. Het thema transgender zijn was overigens wel interessant.

Bij dit boek zou ik juist het tegenovergestelde willen zeggen: Mia is een personage zoals ik ze in de young adult niet zo heel vaak tegenkom. Juist geen buitenbeentje, niets nerderigs, maar populair met een vast vriendengroepje en sexy.

Williamson schrijft in haar nawoord dat ze het leuk vond om in een personage te kruipen dat zo anders is dan zijzelf, en ik denk dat dat voor veel lezers van dit genre ook geldt. Mia is de middelste, en dat is precies hoe ze zich voelt: weinig bijzonder, ze heeft geen “eigen ding”. In tegenstelling tot haar zussen: oudere zus Grace (“Amazing Grace”) is de perfectie zelve, waardoor elke docent op school teleurgesteld lijkt in wat Mia laat zien. En jongere zus Audrey kan heel goed zwemmen en is hard op weg om de Olympische Spelen ooit te bereiken.

Continue reading “Lisa Williamson: All about Mia”

Vonne van der Meer: Eilandgasten

vonnevandermeereilandgasten

Wat lees je als het einde van het schooljaar nadert, je te moe bent voor ingewikkelde boeken en ook eens wat anders wil lezen dan een detective omdat je de plot steeds vaker al in het eerste kwart van het boek geraden hebt? In dit geval: iets om alvast een beetje in de vakantiesfeer te komen.

Dit boek speelt op Vlieland, daar was ik vorige zomer een weekje op vakantie. Ik heb het al eens eerder gelezen, maar dat is lang geleden en was vóór ik op een Waddeneiland op vakantie was geweest. Daarom leek het me leuk het opnieuw te lezen, en dat was het ook, zeker omdat ik bij de beschrijvingen van het eiland nu ook voor me zag hoe het er daar echt uitziet.

Continue reading “Vonne van der Meer: Eilandgasten”

Rascha Peper: Oesters

raschapeperoesters

Als je mijn blog vaker leest is het je vast al opgevallen dat ik Rascha Peper een goede schrijver vind, dit is namelijk al het zevende boek van haar dat ik gelezen heb sinds ik met deze blog begonnen ben, en dat is pas ongeveer een jaar geleden. Dit boek is een van haar dunnere, maar daarom niet minder mooi.

Het verhaal gaat over Olga, die met haar man Harold in Wenen woont. Ze is herstellende van een ziekte en wat depressief, waarvoor ze bij een psychiater loopt. Ze kijkt terug, en het belangrijkste wat haar is overkomen in haar leven tot nu toe is de relatie die ze had met Frank de Winter. Toen ze ziek was, ging ze steeds meer aan hem denken.

Continue reading “Rascha Peper: Oesters”

Jan de Zanger: De fietser

jandezangerdefietser

De fietser hoort bij Ben is dood. Dat boek is een jeugdboek en gaat over de ervaringen van de klasgenoten van Ben na Bens overlijden. In dat boek is docent Bert den Hartog opeens vermist: hij is ’s ochtends weggefietst, leerling Fer heeft hem vlakbij school nog ingehaald. Maar hij komt niet aan op school, zijn vrouw weet ook niet waar hij is. Aan het eind van het boek duikt hij weer op, maar in Ben is dood komen we er niet achter waar hij is geweest.

Een jaar later (in 1982) publiceerde De Zanger De fietser, een roman voor volwassenen. Nu wordt het verhaal van Bert den Hartog verteld. Den Hartog is niet erg gelukkig in zijn werk. Hij ziet om zich heen hoe collega’s zich laten afkeuren en hij wil dat ook. Hij maakt een plan om een paar dagen te verdwijnen: net genoeg om te laten zien dat het hem allemaal teveel geworden is. Dat doet hij door weg te fietsen. Fietsen is zijn grootste hobby, vroeger maakte hij lange tochten in de vakanties en nu fietst hij elke avond een vast rondje om zijn hoofd leeg te maken en zijn vrouw te ontlopen.

Continue reading “Jan de Zanger: De fietser”

Jan de Zanger: Ben is dood

jandezangerbenisdood

Jan de Zanger schreef in de jaren ’80 boeken die we tegenwoordig in het genre young adult zouden onderbrengen. Hadden we er maar wat van gezegd! valt daaronder, en dit boek ook. Ook dit boek las ik voor het eerst toen ik zelf op de middelbare school zat.

De titel zegt het al: Ben is dood. Het verhaal begint als de klas van Ben net gehoord heeft dat hij verongelukt is, geschept door een bus. Hoofdpersoon Fer realiseert zich dat hij eigenlijk maar heel weinig weet over Ben, en ook over zijn andere klasgenoten. Ze zitten in 4 havo, die klas bestaat voor de helft uit leerlingen die van de mavo kwamen (en ook nog eens van verschillende scholen, stapelen was in die tijd blijkbaar wat gebruikelijker dan nu) en verder uit leerlingen uit verschillende 3 havo-klassen en nog een enkele zittenblijver.

Continue reading “Jan de Zanger: Ben is dood”

Jan de Zanger: Hadden we er maar wat van gezegd!

jandezangerhaddenweermaarwatvangezegd

Anders dan in de meeste jeugdboeken zijn de hoofdpersonen in dit boek volwassen. Het verhaal begint als Pieter Vink, vooraan in de veertig, na 25 jaar terug komt op zijn oude middelbare school. De school viert een jubileum en er is een grote reünie.

Pieter realiseert zich dat hij maar heel weinig herinneringen aan zijn schooltijd heeft, hij kan zich maar enkele klasgenoten direct voor de geest halen. Hij ontmoet als eerste Joyce, de vrouw op wie hij vroeger verliefd was, zij praat hem bij. De rest van de klas blijkt elkaar nog goed te kennen en elke vijf jaar bij elkaar te komen, hij heeft die uitnodigingen nooit ontvangen, en elke keer hebben ze zich afgevraagd waar hij toch terechtgekomen zou zijn. In de loop van de dag, als hij de gezichten, gebaren, houdingen, stemmen weer ziet, keren zijn herinneringen terug. En die hebben te maken met de nachtmerries die hem al die tijd al achtervolgen.

Continue reading “Jan de Zanger: Hadden we er maar wat van gezegd!”